13 Aug 2018

48

Ευγνώμων που μεγαλώνω.

Ευγνώμων γιατί εδώ και κάποια χρόνια ήδη, τέτοια μέρα σκέφτομαι τους φίλους μου που φύγαν και δεν πρόλαβαν να γίνουν 48.

"Γεννιέμαι", λέει η Μαρία Μολινέρ, "βγαίνω από κει που από κάποια σύμπτωση φύτρωσα και προσφέρομαι στο Φως της ζωής.


Ευγνώμων και για τις ευχές σας, τα λόγια και τα έργα σας, την παρουσία και το νοιάξιμο από μακριά, την πολλή αγάπη ή την απλή εκτίμηση. Ευγνώμων. Με όσα έλαβα και όσα ένιωσα σήμερα μπορώ να στείλω  συλλυπητήρια και σε Φόβους και σε Ανασφάλειες, Condolences λοιπόν σε όλα όσα εμποδίζουν ή διακόπτουν το Πέταγμα...

Ευγνώμων σε όλους τους χορευτές που γνώρισα και που δε γνώρισα. Μου μάθανε όλοι να εμπιστεύομαι την Ελευθερία τής Ψυχής όταν αναζητώ την Έμπνευση και την Πειθαρχημένη Σκληρή Δουλειά αν δε θέλω όνειρο να κληρονομήσει τα όνειρά μου.

Ευγνώμων για τις τόσες ευχές, τα λόγια και τα έργα σας, Ευγνώμων για όλα στα 48 "μου, ονειρεύομαι άλλα τόσα.

Γιάννης.

Σαντιάγκο Ντε Κομποστέλα, 13/8/2018



ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, μού «ξεφεύγει» κάτι απ’ τα ραντεβού που έρχονται...

Και φέτος λοιπόν θα βρεθούμε τις Απόκριες στην Ελλάδα, θα δούμε πού, και νομίζω ήρθε η ώρα να κάνουμε και μια Χορευτική Ακροβασία: απ’ τον Στρατηγό Γιαρουζέλσκι ως τον Λεχ Βαλέσα κι ύστερα στα σκουπίδια όλα γκρίζα, ύστερα, πανδαισία χρωμάτων του Κισλόφσκι και στη διαπασών ο Σοπέν. Με μια κουβέντα: ΠΟΛΩΝΙΑ!

Η Πολωνία της Melodrakma και του Γιάννη.

                                              Γ.Λ

29 Jul 2018

ΣΤΟ «ΜΑΤΙ» ΤΗΣ ΚΑΚΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑΣ

Τέλειωσε ένα ακόμα 10ήμερο της Melodrakma στη Βόρειο Ισπανία. Κινηθήκαμε σ’ ένα Χώρο που μοιάζει Ναός της Φύσης και καλύψαμε μια ασύλληπτη απόσταση στο Χρόνο: απ’ την Αλταμίρα ως  το Guggenheim.



Η συγκυρία της τραγωδίας στην Ελλάδα, οι τόσοι νεκροί, η καταστροφή της φύσης, έκαναν αυτό το 10ήμερο ιδιαίτερο, μοναδικό στην καρδιά για όσα μας έδωσε αφορμή να σκεφτούμε, να νιώσουμε και να μιλήσουμε. Στο Κέντρο κάθε συζήτησης και ξενάγησής μας ο Άνθρωπος και η Τραγωδία του. Πρωταγωνιστής ο Άνθρωπος ως θύμα και θύτης μέσα στην Ιστορία. Αυτοί που βομβαρδίζουν κι αυτοί που βομβαρδίζονται, αυτοί που καίνε και οι άλλοι που καίγονται, αυτοί που του βρίσκει η φωτιά την ώρα που κάναν όνειρα για το μέλλον κι ανάμεσα στους τελευταίους αυτοί που φεύγουν κι όσοι μένουν...

Συλλυπητήρια από καρδιάς σε όσους μείναν πίσω να θυμούνται  αυτούς που έφυγαν με τόσο βίαιο και άδικο τρόπο. Δυο παράλληλες τραγωδίες πάντα, αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν. Μακάρι οι τελευταίοι να βρουν τρόπο να διαχειριστούν τον πόνο της απώλειας. Μακάρι να υπάρχει τρόπος.

Τελευταία μέρα της εκδρομής, σα δέηση επιμνημόσυνη εξελίχθηκε η επίσκεψη σ’ ένα δέντρο, την Ιερή Βελανιδιά των Βάσκων στη Gernika κι από κει στο ανείπωτου κάλους δάσος των Βασκικών Μύθων.

Μένει άλλο ένα "προσκύνημα" σ’ αυτά τα μέρη 13-21 Αυγούστου.


(φωτό από δάσος στη Χώρα των Βάσκων με πρόσβαση και για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα)

Υ.Γ: Αλληλέγγυος πάντα ο ισπανικός λαός, έσπευσε πριν λίγο καιρό στη θάλασσα κι έδωσε λιμάνι (Βαλένθια) στο καράβι με τους μετανάστες που θαλασσοπνίγονταν ενώ όλοι λέγαν "να πας να πνιγείς" έσπευσαν και προχθές πρώτοι στη φωτιά, κι έστειλαν στην Αθήνα δυο αεροσκάφη και πυροσβέστες.

                           El Greco



18 Jul 2018

POWER POINT ΜΙΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ: ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΕΦΗΒΕΙΑΣ

Άλμπα μου,

ούτε που το κατάλαβα και φέτος, μια ανάσα και φτάσαμε να γίνεσαι σήμερα 13.
Pura Adolescencia!
Εφηβεία Pura ξαφνικά. Σαν χθες εγώ σου έδωσα λούτρινο γάτο-θεό Απόλλωνα να κοιμάσαι τα βράδια και σήμερα ξύπνησες με τη φωτογραφία θνητού στην οθόνη του κινητού σου,  Ιδέα Εφήβου στο μαξιλάρι σου.

Δεν ξέρω πια αν είμαι εγώ που τρέχω πιο πολύ ή ο Χρόνος, τρέχω, λείπω, χάνω… δεν ξέρω πόσα επεισόδια απ’ τη ζωή σου χάνω, θα τα κρίνεις όλα όταν έρθει η ώρα, για την ώρα τρέχουμε πολύ κι οι τρεις. Δουλειά, Σχολείο Μουσική...


Πάει κι η πρώτη τάξη Γυμνασίου.


Θυμάσαι πού είμαστε στη φωτογραφία αυτή; Στο σπίτι στη Γκερνίκα. Και τί κρατάς στ' αριστερό σου χέρι το βλέπεις;


Θυμάσαι την πρώτη-πρώτη μέρα στο σχολείο, στα προνήπια;

Θυμάσαι, τότε που ήταν όλες οι σελίδες άγραφτες και το πιο σημαντικό ήταν το χέρι μου;
Δεν είναι πια, το ξέρω, ούτε του λούτρινου Απόλλωνα είναι.
Τον ξεπεράσαμε τον κίνδυνο πατέρας και θεός να ταυτιστούν και να σε καταπιούν.

Λες θα γίνεις Μουσικός και στη χρονιά που πέρασε, σα να μην έφτανε ο κόπος σου με το φλάουτο, έβαλες και τσέλο στη ζωή σου. Τον Ιανουάριο μας έπεισες και τη μάνα σου και μένα με επιχειρήματα ότι θες ν' αρχίσεις κι άλλο όργανο. Κάναμε τα πάντα να σε μεταπείσουμε, και για σένα και για μας:

«…η μουσική απαιτεί πιο πολλά κι απ’ το γάμο… θέλει κάθε μέρα επαφή…  σκέψου τον εαυτό σου Άλμπα… θα ‘χεις μαθήματα πολλά τώρα στο Γυμνάσιο… θα πάρεις χρόνο απ’ τον ελεύθερό σου χρόνο τον λιγοστό… μείνε με το φλάουτο…πώς θα το κουβαλάμε το τσέλο… τρεις είμαστε και δε θα χωράμε πουθενά… θα πάρεις χρόνο απ’ το τάμπλετ σου…μη…» 

Και συ ακλόνητη.
Αλήθεια στο λέω, ήμασταν αποφασισμένοι για ένα ολοστρόγγυλο ΟΧΙ αλλά μας έπεισες. Να το θυμάσαι αυτό. Όταν θες κάτι πάρα πολύ, να μην περιμένεις κανένα Σύμπαν. Εσύ μόνη σου τα κατάφερες!

Στα γράφω Άλμπα μου γιατί θα ξεχαστούν, κάθε χρόνο τέτοια μέρα σού γράφω, μπορεί μια μέρα να βρουν Χώρο και Χρόνο στη ζωή σου όλα αυτά όταν οι ιλιγγιώδεις ταχύτητες σταματήσουν σα σκόνη στα άσπρα μαλλιά σου κι ίσως τα διαβάσεις κάποτε αντί για παραμύθια στα εγγόνια σου. Πες ότι είναι ένα Power Point του Χρόνου μας, της χρονιάς που συμπληρώνεις σήμερα και γίνεσαι 13.


Θυμάσαι την πρώτη-πρώτη μέρα στο σχολείο, στα προνήπια το 2008;

Με το που πέρασες απ’ την εξώπορτα στην αυλή άπλωσες το χέρι προς τα μπρος, όχι προς εμάς πίσω… προς ένα κοριτσάκι που στέκονταν μπροστά σου κι έκανες την πρώτη φίλη, την καλύτερή σου φίλη, την Πατρίσια. Άφησες το χέρι του μπαμπούλη και της amaς και το δωσες στη Φιλία, δώσατε τα χέρια μωρά κι οι δυο για να μη νιώθετε την απουσία των ως τότε θεών-γονιών.

Την 1η Ιουλίου Άλμπα μου η Πατρίσια έμεινε χωρίς το ένα χέρι που την πήγε ως το σχολείο, πέθανε ο μπαμπούλης της, τον ρήμαξε ο καρκίνος μέσα σε λίγους μήνες, όσο πιο νέος λένε, βρίσκει τη χαρά του ο καρκίνος, 48 χρονών έφυγε ο Jose Mari…

Τί άλλο σημαντικό έγινε φέτος, κάτσε να σκεφτώ…

Ξεκίνησες σ' ένα καινούριο σχολείο κι απ' τη δεύτερη κιόλας μέρα έκανες φίλους και πας κάθε μέρα με χαρά απίστευτη, ούτε μια φορά δε βαρυγκώμησες να πεις "δε θέλω να πάω σήμερα σχολείο".

Τί άλλο…

Στάθηκες δίπλα μου και συ και η ama στην πρεμιέρα του " The Virus¨στην Αθήνα, ένα θεατρικό αυτοβιογραφικό που είχα γράψει νέος, πρεμιέρα δηλαδή από τινάγματα του μέσα βίου έξω όπως ετούτα εδώ τα γράμματα κάθε χρόνο Άλμπα μου.

Τί άλλο…

Α ναι,
και μου έκανες σπουδαίο δώρο τις Απόκριες, ήρθες μαζί μου στην Εκδρομή μας στη Μακεδονία. Το βράδυ που γυρίσαμε απ' τη Βεργίνα, ντύθηκες Μαύρος Κύκνος, κι έπαιξες μπροστά σ’ ένα σωρό κόσμο, το πιο αγαπημένο μου απ' όλα, τα " Δακρυσμένα Μάτια". Δες το βίντεο που έγραψε εκείνο το βράδυ η Πέπη, του Γιωργάκη η μαμά... Δες στο τέλος, το τελευταίο δευτερόλεπτο και θα καταλάβεις, σού κόλλησα βίντεο στο τέλος των ευχών μου... δες πώς με το που τελειώνεις γυρίζεις κομψά να ευχαριστήσεις τον άλλο μουσικό, τον Παναγιώτη με το κλαρίνο που μόλις πριν λίγο είχες γνωρίσει… Καμαρώνω γι’ αυτή σου την κίνηση Άλμπα μου, να είσαι πάντα κομψή και γενναιόδωρη με όποιον μοιράζεσαι τη Σκηνή των Στιγμών σου.


Αυτά πάνω κάτω έγιναν φέτος αγάπη μου.
Καινούριο σχολείο,
καινούριοι φίλοι,
έχεις πια κινητό για τα γενέθλιά σου κι έτσι έπαψες να είσαι η δακτυλοδεικτούμενη, η μοναδική σ’ όλο το σχολείο μην πω στη Μαδρίτη ολόκληρη χωρίς κινητό,
δίπλα σου είναι πια άνθρωποι αντί για θεοί,
σάρκα και οστά αντί για λούτρινες ψευδαισθήσεις,
ήσουν δίπλα μου στο θέατρο,
δίπλα μου και τις Απόκριες Κομψός Μαύρος Κύκνος ντύθηκες να μου θυμίσεις άθελά σου την ταινία, μην ξεχαστώ και σου κάνω κακό «λόγω αγάπης»,
άρχισες τσέλο με αγάπη,
συνεχίζεις φλάουτο με αγάπη,
κάνεις κάθε μέρα φίλους καινούριους,
αγαπάς τους παλιούς...

Άλμπα μου,

όποτε χρειαστεί το χέρι σου η Πατρίσια να της δώσεις.
Όποτε χρειαστεί να μιλήσει για όσα τώρα θάβει στη βαθιά σιωπή της να την ακούσεις.
Όσο φριχτό κι αν είναι, να βάλεις σιγά σιγά και το θάνατο μέσα στο «έργο» αυτό, σαν ένα ακόμα γεγονός, απόλυτα φυσικό του υπέροχου κύκλου που λέγεται Ζωή. Ούτε παραπάνω ούτε λιγότερο.


Για να σκεφτώ, τί άλλο έγινε φέτος στον Κόσμο, να μη μιλάμε μόνο για τον κόσμο σου Άλμπα μου…

Α ναι… Στην Ταϊλάνδη, για μέρες πολλές χάθηκαν παιδιά, άλλα λίγο μικρότερα άλλα μεγαλύτερα από σένα… 12 παιδιά, προχωρούσαν με τον προπονητή τους και ξαφνικά ξέσπασε βροχή, κατακλυσμός, ανέβηκε η στάθμη του νερού, πήγαν ν’ αφανιστούν τα κύλησε η Μοίρα σε μια σπηλιά… 18 μέρες χαμένα, απελπισμένα, τρομαγμένα, πεινασμένα…

Σκέφτομαι στη θέση τους 12 παιδιά «Άλλης Πραγματικότητας», Παιδιά απ’ την Γαλλία, τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ελλάδα, την Αμερική…

Εσείς, τα παιδιά του Πρώτου Κόσμου δεν ξέρω Άλμπα μου αν θα σωζόσασταν και μάλιστα όλα όπως τα παιδιά του λεγόμενου Τρίτου... Σκέφτομαι πως ίσως σας κατάπινε το ένστικτο, ίσως να τρώγατε το ένα το άλλο από φόβο και πείνα… Τα παιδιά της Ταϊλάνδης περίμεναν υπομονετικά λέει και προσεύχονταν…

Άλμπα μου, σου εύχομαι να βρεις κάτι να προσεύχεσαι, κάτι να ελπίζεις στα δύσκολα, ό,τι θες εσύ, θεό ή άνθρωπο, ό,τι θες αλλά να ‘ναι Κολώνα της Ελπίδας σου.


Τί άλλο να σου ευχηθώ…


Να φτάνει η Μουσική σου ως τον Ουρανό, να την ακούν όσοι δεν είναι πια εδώ κι όσοι είναι, να δακρύζουν τα μάτια τους από χαρά.




Σ’ αγαπώ πολύ εφηβάκι


Μπαμπούλης






16 Jul 2018

ΣΤΑ ΜΙΣΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ

Τέλειωσαν τα πρώτα «300 μέτρα»

«Στα Δόντια του Δάντη 1»

«Στα Δόντια του Δάντη 2»

«Puttanesca Siciliana»


Σαν αγώνας δρόμου, σα σκυταλοδρομία τη μια μέρα τέλειωνε το ένα και παρέδιδε στο άλλο, ένας καταπληκτικός αγώνας με αφετηρία τη χαρά του ταξιδιού και σημείο τερματισμού την πλήρωση που προκαλεί το να κάνεις δύο ταξίδια σε ένα, να ξεκινά κανείς να γνωρίσει έναν τόπο και τελικά να γνωρίζει λίγο περισσότερο και τον εαυτό του στο Χώρο και το Χρόνο του Μοιράζομαι.

Το νερό μπήκε στ’ αυλάκι, οι άνθρωποι Μοιράζονται ό,τι μπορούν, όλοι μιλούν σε όλους,   χτίζουν σχέσεις, κλείνουν μαύρες τρύπες μοναξιάς, συνειδητοποιούν ότι δε χρειάζονται την Επιθετικότητα του Εγώ τους για να παριστάνουν τίποτα, καταλαβαίνουν αμέσως  πως αν ό,τιδήποτε «δήθεν» του ξεφύγει θα είναι ξένο σώμα, όσοι ξεκινούν μόνοι δε νιώθουν μόνοι τους παρά μόνο όσο θέλουν, το όνειρό μου να φτιάξω ένα χωριό γίνεται πραγματικότητα και τα ταξίδια που κάνουμε πια με τη Melodrakma είναι στον Μέσα και στον Έξω Χωροχρόνο.

ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΒΓΗΚΕ ΤΕΛΙΚΑ ΚΙ Ο «ΔΑΝΤΗΣ»!!! Αποδείχτηκε διαμάντι θεματικού ταξιδιού. Η ζωή τού Δάντη έγινε αφορμή να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τη δική μας.

Μολών Λαβέ  τη Σωτηρία της Ψυχής, είναι πολύ Μεγάλο Πράμα, Μολών Λαβέ στης Εξοχής τα πρωινά!!! Arezzo, San Giminiano, Montalcino, Montepulciano…

Πολιτική, Λογοτεχνία, Τέχνη, Ιστορία, Ομορφιά… Με ανυπομονησία περιμένω τους τελευταίους «Δάντηδες» στα τέλη Αυγούστου

Για μια ακόμη χρονιά είχα δίπλα μου άξιο πανάξιο και κομψό συνεργάτη, τον Μάρκο! Μοιραστήκαμε τη Σκηνή του λεωφορείου πιστεύω με τον αρμονικότερο και δημιουργικότερο τρόπο.

Για μένα προσωπικά, αυτές οι τρεις εβδομάδες τής «σκυταλοδρομίας» ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή, μια κάκιστη συγκυρία, φρίκη, ατύχημα μεγάλο, διπλό κάταγμα της κάτω γνάθου, χειρουργεία, υποτροπές, πυρετός 40 στα 48 μου χρόνια, και πάνω που σήκωσα κεφάλι κι είπα επιστρέφω στις επάλξεις ήρθε κι ο Θάνατος στη Φλωρεντία, θάνατος στην πόλη που γεννήθηκε ο Δάντης, εκεί έφτασαν τα μαντάτα 1η Ιουλίου  πως δεν άντεξε άλλο αγαπημένος φίλος κι έφυγε στα 48 του, φριχτά κακοποιημένος, πιο πολύ κι απ’ τον Έκτορα τον έσερνε απ’ το άρμα του ένα χρόνο ο καρκίνος, μόνο ανάμνηση άφησε απ’ αυτόν…
Το κεφάλι ψηλά είπα, όσοι ήρθαν ως εδώ για το ταξίδι έχουν ήδη αρκετά δικά τους κι ακόμα περισσότερα όσοι δε δείχνουν τίποτα, το κεφάλι ψηλά, ο καθένας το ταξίδι του, είναι ευκαιρία τα ταξίδια σκέφτηκα να ταξιδέψουν μαζί μας όσοι πια δεν μπορούν, η ζωή είναι ωραία, ρώτα όσους την έχασαν πρόωρα…

Τραβούμε Μπρος. Βερόνα, Μπολόνια, Ραβένα, Φλωρεντία κι ύστερα εκεί που δεν πάτησε κανείς, η εξοχή της Τοσκάνης, το πράσινο να υπόσχεται ζωή, ο θάνατος να μην μπορεί να τα βάλει μαζί της, αμπέλια, και σιτάρια και αγάπη , πολλή αγάπη με γιάτρεψαν, στην αγκαλιά του Δάντη, δυο  βδομάδες με αγαπημένους πολύ αγαπημένους φίλους κι ύστερα, μια βδομάδα ακόμα, Παλέρμο, Σελινούντας, Συρακούσες, Κατάνη, Ρήγιο, Δυο Πολεμιστές Κάτω απ’ τις Κολώνες του Χρόνου, Κολώνες στην Κοιλάδα των Ναών του Αγκριτζέντο, Νύχτα και Μουσική και λεωφορείο να χορεύει…

Τραβούμε Μπρος. Ο καθένας το Ταξίδι του. Καλό ταξίδι σ’ όσους στο υπόλοιπο του καλοκαιριού αποφάσισαν έτσι να επενδύσουν το λίγο ή το πολύ που έχουν. Σε μπάνια ή σε ταξίδι πολιτιστικό, να ξεκουραστεί τουλάχιστον το μυαλό που βομβαρδίζεται συνέχεια από άπειρα περιττά.

Καλό Ταξίδι και σε σένα Jose Mari. Ραντεβού σε κάποια απ’ τις περιοχές που χαρτογράφησε ο Δάντης. Κόλαση πάντως είναι η αποδοχή του «ποτέ ξανά».

Μοιράζουν την απόσταση ήλιος και Σελήνη. Στα μισά του Δρόμου το Ραντεβού.


Ευχαριστώ από Καρδιάς γι’ αυτό το 3 Χ 3 και κυρίως για την Αγάπη. Καμιά φορά οι περιπέτειες υγείας με αίσιο τέλος είναι αφορμή για πολλή αγάπη, ωραία ευκαιρία να ξανασφαλιστούμε!

 Το ταξίδι συνεχίζεται. Ραντεβού 31 Ιουλίου στη μία και μοναδική αναχώρηση του Καλοκαιριού για Πορτογαλία και Δυτική Ισπανία κι ύστερα στα γενέθλιά μου, 13 Αυγούστου στη λατρεμένη μου Χώρα των Βάσκων. 

El Greco