19 Jun 2019

ΒΟΡΕΙΟΣ ΙΣΠΑΝΙΑ 15-23 ΙΟΥΛΙΟΥ!!! ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ

 ΒΟΡΕΙΟΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ (GREEN CARD TO HAPPINESS) 15 - 23 Ιουλίου!!! Στη καρδιά του καλοκαιριού ειδική προσφορά η περίφημη πια εκδρομή στη Βόρειο Ισπανία!

9ήμερο, με ξενάγηση στο Πόρτο και τις δυο εκδρομές, στις Κορυφές της Ευρώπης και στη Γκερνίκα ΔΩΡΟ! Επίσης, διανυκτέρευση στο Σαν Σεμπαστιάν και Δώρο ένα ειδικό γεύμα-έκπληξη! 

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΤΑΜΙΡΑ!!!

Πόρτο - Σαντιάγκο Ντε Κομποστέλα (2) -Λα Κορούνια - Ριας Ατλας- Οβιέδο (2) -Χιχον-

Σανταντερ- Σαν Σεμπαστιάν (1) - Μπιαρίτζ-Μπιλμπάο (3) -Παμπλόνα- Βιτόρια

Ένα Ταξίδι-Προσκύνημα! Πολιτικό Προσκύνημα στη Χώρα των Βάσκων. Θρησκευτικό στο Santiago de Compostela. Γαστρονομικό στο Σαν Σεμπαστιάν κι ένα Προσκύνημα στην Άγρια Ομορφιά της Φύσης του Βορρά της Ισπανίας.

ΚΟΣΤΟΣ ΔΙΚΛΙΝΟΥ ΚΑΤ' ΑΤΟΜΟ: Ε 925 + 240 (φόροι αεροδρ./επίναυλοι καυσίμων.)

ΚΟΣΤΟΣ ΜΟΝΟΚΛΙΝΟΥ: Ε 310 .

Melodrakma Universal: Travel with Art!

Για κρατήσεις και περισσότερες πληροφορίες!

Τηλεφωνικά στα:  210-524 1960 και 6985 66 2014

(Ώρες επικοινωνίας Δευτέρα - Παρασκευή: 9:30 – 17:30)
Μέσω email: gr@melodrakma.com

Ευχαριστούμε πολύ!




1η ΜΕΡΑ: ΑΘΗΝΑ- ΠΟΡΤΟ-ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ ΝΤΕ ΚΟΜΠΟΣΤΕΛΛΑ

Συγκέντρωση στο αεροδρόμιο και πρωινή πτήση (μέσω ενδιάμεσου σταθμού) για το Πόρτο, την πόλη που είναι σα φωτογραφία της Πορτογαλίας ολόκληρης. Δεν είναι προορισμός μας η Πορτογαλία, η Βόρειος Ισπανία είναι όμως, μιας κι από κει εξυπηρετούν οι πτήσεις να ξεκινήσουμε, δε θα χάσουμε την ευκαιρία να πάρουμε μια μικρή αλλά ολοκληρωμένη γεύση απ’ την πόλη που αντιπροσωπεύει την παράδοση, τη σκληρή δουλειά αλλά και την ορμή τού πάλαι ποτέ Οράματος του Πορτογαλικού Έθνους να φτάσει στα πέρατα της Γης.
Πανοραμική ξενάγηση στο Πόρτο!
Το Πόρτο, η πόλη ολόκληρη, είναι από το 1996 στη λίστα της Unesco ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς! Είναι μάλιστα αυτή η πόλη που έδωσε τ' όνομά της όχι μόνο στο ομώνυμο περίφημο κρασί “ΠΟΡΤΟ” αλλά και στην ίδια τη χώρα, την Πορτογαλία. Απ’ το αεροδρόμιο, κατ’ ευθείαν ξενάγηση σε μια πόλη πραγματικά εντυπωσιακή, μια πόλη χτισμένη στις όχθες του ποταμού Douro, πόλη που ξεκινάει απ' το επίπεδο της θάλασσας και του ποταμού και σιγά-σιγά σκαρφαλώνει σε λόφους όπου εκεί πια διατηρεί τη Μεσαιωνική της όψη κι απλώνεται, κι απλώνεται κι άλλο κι ανεβαίνει ακόμα πιο πολύ και κοιτάζει από ψηλά τα καράβια της. Εκεί, στην Άνω Πόλη βρίσκεται ο Καθεδρικός της Ναός, ο Πύργος των Κληρικών επίσης εκεί ψηλά βρίσκεται κι ο Σιδηροδρομικός Σταθμός São Bento που μοιάζει με Μουσείο Κεραμικών, γι' αυτό και θα τον επισκεφτούμε εσωτερικά να τα θαυμάσουμε. Χιλιάδες κεραμικά πλακίδια συνθέτουν την Ιστορία της χώρας αλλά και την καθημερινότητα των ανθρώπων. Λίγο πιο πάνω, ένα απ' τα εντυπωσιακότερα Βιβλιοπωλεία του Κόσμου... Θα περάσουμε κι από κει πριν αρχίσουμε να κατηφορίζουμε και πάλι. Μεταξύ Άνω και Κάτω Πόλεως βρίσκεται το παλάτι Μπόλσα όπου σήμερα στεγάζεται το Εμπορικό Επιμελητήριο και παλαιότερα ήταν η έδρα τού Χρηματιστηρίου του Πόρτο. Δίπλα ακριβώς, το Άγαλμα του Ερρίκου του Θαλασσοπόρου κοιτάζει τα καράβια που ξεκινούν σχεδόν απ' την αυλή του σπιτιού που γεννήθηκε. Και λίγο πιο κει, η Κάτω Πόλη, η περίφημη Ριμπέϊρα, η πόλη κατά μήκος της μιας όχθης του ποταμού όπου εκτείνονται οι παλιές συνοικίες με τα παραδοσιακά ταβερνάκια και τα πολύ ιδιαίτερα rabelos, άλλης εποχής βάρκες, με τις οποίες μέχρι πρόσφατα μετέφεραν απ' τους αμπελώνες στα κελάρια της πόλης το ομώνυμο κρασί. Εδώ θα τελειώσουμε την πρώτη μας ξενάγηση της πρώτης ωραίας και γεμάτης μέρας που μόλις ξεκίνησε. Χρόνος ελεύθερος για καφέ και ίσως κάτι πρόχειρο για φαγητό, σχεδόν “υποχρεωτικά” σαρδέλα του ατλαντικού ή/και μπακαλιάρο, οπωσδήποτε σαρδέλα και μπακαλιάρο και κρασί κι ύστερα αναχώρηση για Ισπανία… Μπήκαμε στο Camino de Santiago Portugués..! Ομορφιά της φύσης γύρω μας παντού ώσπου φτάνουμε τελικά στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλλα… Άφιξη, τακτοποίηση στο ξενοδοχείο, λίγη ξεκούραση και το βράδυ... By night, μικρή βραδινή περιπατητική βόλτα ώστε να πάρουμε μια γεύση νυχτερινή αυτής της όμορφης πόλης, να τη δούμε φωτισμένη, κάθε πόλη, είναι “άλλη” τη νύχτα της...
Διανυκτέρευση.

2η ΜΕΡΑ: ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ-(Εκδρομή στις Ρίας Μπάχας)

Πρωινό κι αμέσως μετά θα πραγματοποιήσουμε - άνευ κόπου εμείς - το Όνειρο εκατομμυρίων ανθρώπων για Αιώνες: να προσκυνήσουμε στον Ιερότερο ίσως Καθεδρικό της Ιβηρικής, τον Καθεδρικό του SANTIAGO.
Εντυπωσιακός ο Καθεδρικός του Αγίου Ιακώβου απ' έξω, εντυπωσιακότερος από μέσα όπου μεταξύ άλλων την προσοχή τραβά ένα από τα μεγαλύτερα λιβανιστήρια του κόσμου που κρεμασμένο απ’ τον τρούλο αιωρείται αιώνες πάνω απ' την περιέργεια των πιστών και τον Τάφο του Αγίου.
Κι αμέσως μετά θα περιηγηθούμε στο υπέροχο μεσαιωνικό κέντρο της πόλης ώσπου τελικά θα δώσουμε ελεύθερο χρόνο.
Στη συνέχεια θα αναχωρήσουμε για μια καταπληκτική εκδρομή ώστε να ανακαλύψουμε τις ομορφιές της Γαλικίας, τις περίφημες Ρίας Μπάχας, με τα γραφικά ψαροχώρια και τους αμπελώνες όπου παράγεται το φημισμένο κρασί Albariño κι όπου θα έχουμε μια γαστρονομική εμπειρία-έκπληξη!
Το απόγευμα επιστροφή στο Σαντιάγκο Ντε Κομποστέλα
Χρόνος ελεύθερος για δείπνο.
Διανυκτέρευση

3η ΜΕΡΑ: ΚΟΡΟΥΝΙΑ – ΡΙΑΣ ΑΛΤΑΣ - ΟΒΙΕΔΟ

Μετά το πρωινό φορτώνουμε τις αποσκευές μας κι αναχώρηση για τη La Coruña! Την πόλη με τον Αρχαιότερο Φάρο του Κόσμου, το Φάρο του Ηρακλή!
Θα ξεκινήσουμε την πανοραμική μας ξενάγηση στη μεγαλύτερη πόλη τής Γαλικίας.
Στη La Coruña μεταξύ άλλων θα δούμε τον περίφημο Φάρο ακριβώς στο σημείο όπου ενώνεται ο Ατλαντικός Ωκεανός με τον Βισκαϊκό Κόλπο, το ένα λιμάνι της Κορούνια βλέπει στον Ατλαντικό το άλλο προστατεύεται από ένα μικρό κλειστό κόλπο, εκεί είναι και η μαρίνα με τον περίφημο αλιευτικό στόλο της Γαλικίας, πλατείες, σοκάκια, μνημεία, αρχοντικά παλαιών ναυτικών οικογενειών με τζαμένιες προσόψεις που θυμίζουν πρύμνες ισπανικών καραβιών να οργώνουν τις θάλασσες του κόσμου...
Αναχώρηση για Οβιέδο. Πάμε σε άλλο διαμέρισμα της Ισπανίας τώρα, θα μπούμε στην Αστούριας σήμερα.
Όμως...
Πριν φτάσουμε, υπόσχεται κι άλλα η σημερινή μέρα. Στην πορεία προς το Οβιέδο, θα απολαύσουμε τα Ρίας Άλτας, τα Φιόρδ του βορρά τής Γαλικίας ώσπου κάποια στιγμή θα φτάσουμε σε τόπο που δύσκολα από κει και πέρα θα σβηστεί απ' τη Μνήμη.
Όταν η Φύση το Επιτρέπει, καμαρώνουμε που νοιαστήκαμε αλλά και που καταφέραμε να φέρουμε ως εδώ τους ανθρώπους που μας εμπιστεύτηκαν! Άμπωτις και Παλίρροια σε ρόλο Γλύπτη!
Κι ύστερα κι απ' αυτή την εμπειρία θα συνεχίσουμε την πορεία μας, θα περάσουμε κι απ' το Φιορδ του Ριμπαδέο και το απόγευμα θα φτάσουμε στο Οβιέδο. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο και μια πρώτη νυχτερινή (όπως κάθε βράδυ) βόλτα στην πρωτεύουσα του Αλκοόλ του Βορρά της Ισπανίας. Ελεύθερος χρόνος για δείπνο (πάντα με τη δική μας βοήθεια και καθοδήγηση) στη θρυλική αυτή πόλη του «Vicky, Cristina, Barcelona». (Γουντυ Άλεν)

4η ΜΕΡΑ: ΟΒΙΕΔΟ-ΧΙΧΟΝ-ΚΟΜΠΑΔΟΝΓΚΑ-ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Μετά το πρωινό θα ξεναγηθούμε στην πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Αστούριας στο Οβιέδο το οποίο είναι το διοικητικό κέντρο της περιοχής, είναι και το εμπορικό κέντρο αλλά τα τελευταία χρόνια κατόρθωσε να γίνει και το Καλλιτεχνικό, ένα Θαύμα κατόρθωσε το Οβιέδο ειδικά τα τελευταία 20 χρόνια.
Έχουμε ραντεβού με την "Ξεναγό-Τέχνη" σήμερα, στη γωνία του Θεάτρου Κάμπο Αμόρ είναι το ραντεβού, απέναντι απ' το γλυπτό της “Μητρότητας” του Μποτέρο, μπροστά στο γλυπτό της “Διαδήλωσης” λίγο πιο πάνω απ' τ γλυπτό του Γούντυ Άλεν...
Ένα ”Θαύμα” το Οβιέδο, μια υπαίθρια Γλυπτοθήκη όλη η πόλη με πάνω από 200 γλυπτά, θ' ανακαλύψουμε κάθε γωνιά της πόλης που στόλισε η Τέχνη!
Νωρίς το μεσημέρι θα πάμε 30 χιλιόμετρα πιο πέρα, στη Χιχόν για να γνωρίσουμε και το Λιμάνι της Αστούριας. Κάθε πόλη με λιμάνι έχει άλλη προσωπικότητα...
Θα περιηγηθούμε στη Θιμαντεβίγια, το λεγόμενο «χωριό των ψαράδων» πάνω σε μια χερσόνησο που κόβει το λιμάνι στα δύο. Πολύχρωμα κτήρια και στενά καλντερίμια εναλλάσσονται στην πόλη που επιχείρησε ν' αλλάξει τον κόσμο κάποτε. Θα δούμε και το μεγαλύτερο κτήριο στην Ισπανία, θα δούμε και το πώς οι επόμενοι αξιοποιούν ό,τι καλό ή κακό μπόρεσαν να τους κληροδοτήσουν οι προηγούμενοι, σε μια από τις πιο Πολιτικοποιημένες Πόλεις του Βορρά της Ισπανίας. Ελεύθερος χρόνος για γεύμα κι αμέσως αναχώρηση για μια σπουδαία εκδρομή. Στην Κομπαδόνγκα και τις Κορυφές της Ευρώπης! Η Melodrakma αντί να σας την προτείνει ως προαιρετική θέλησε να συμπεριλάβει και να σας προσφέρει κι αυτή την εκδρομή ως ένα μικρό αντίδωρο στην εμπιστοσύνη σας.
Θα επισκεφθούμε το Σπήλαιο της COVADANGA , το Ιστορικότερο ίσως σημείο όλης της Ισπανίας καθώς από κει ξεκινάει η Reconquista, ο πόλεμος των χριστιανών για την Ανακατάληψης της Ιβηρικής από τους από τους μουσουλμάνους, να πάψει να είναι το AL ANDALUS…
Ιστορία αλλά και Φυσική Ιστορία σήμερα το απόγευμα καθώς θ' ανεβούμε και στα PICOS EUROPA, τις Κορυφές της Ευρώπης, μια περιοχή απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς με λίμνες πάνω στα Βουνά, στα 2.000 μ. όπου βρίσκετε και το εθνικό πάρκο της Αστούριας.
Θα δούμε ανθρώπους και ζώα να συμβιώνουν εδώ με απόλυτη αρμονία, σα μετάβαση σε άλλη εποχή ετούτη η ανάβαση.
Τέλος θα περάσουμε από την Cangas d´ Onís, την πρώτη πρωτεύουσα της ελεύθερης από Μουσουλμάνους Ισπανίας, την πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου των Αστούριας του 8ου αιώνα.
Επιστροφή στο Οβιέδο και δείπνο στο ξενοδοχείο μας.
Διανυκτέρευση.

5η μέρα: ΟΒΙΕΔΟ – ΣΑΝΤΙΓΙΑΝΑ ΝΤΕΛ ΜΑΡ – ΣΑΝΤΑΝΤΕΡ – ΑΛΤΑΜΙΡΑ – ΣΑΝ ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ

Μετά το πρωινό αφήνουμε την Αστούριας που αιώνες τώρα δίνει τον συνοδευτικό τίτλο στον εκάστοτε διάδοχο του ισπανικού θρόνου, (“Πρίγκιπας των Αστούριας”) και κινούμαστε προς ένα ακόμη διαμέρισμα απ' τα 17 της Ισπανίας, την Κανταβρία.
Σ’ αυτό το ταξίδι δε θέλουμε να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς άγγιγμα στην καρδιά και στο μυαλό, γι’ αυτό και σχεδιάσαμε το σημερινό πρόγραμμα με πολύ αγάπη και με υλικά ανεξίτηλα στη Μνήμη. Σήμερα θ' ανοίξουμε ρωγμή στο χρόνο και θα επισκεφτούμε ζωγραφική 14.000 έως και 35.000 χρόνων!!!!!! Στη Neo-Cueva de Altamira, την Αλταμίρα που βρήκε θέση ακόμα και στην ποίηση του Καββαδία στο ποίημά του “ΓΥΝΑΙΚΑ”.
Πάμε 35.000 χρόνια πίσω σήμερα...
Και μετά απ’ αυτή τη μοναδική εμπειρία στην πορεία μας προς το Σανταντέρ αποφασίσαμε να μοιραστούμε κάτι ακόμα έξοχο μαζί σας.
Ένα απ’ τα 10 ωραιότερα χωριά της Ισπανίας βρίσκεται στην Κανταβρία: Santillana del Mar!
Χρόνος ελεύθερος για φαγητό στη Santillana και βόλτες στα καταπληκτικά σοκάκια της κι εν συνεχεία θ' αναχωρήσουμε για το Σανταντέρ. Η πόλη είναι κτισμένη στις νότιες ακτές του ακρωτηρίου Μαγιόρ, ενώ παράλληλα απλώνεται σε μια ατέλειωτη παραλία μοναδικής γοητείας, την πρώτη παραλία επί ισπανικής επικράτειας όπου τόλμησε γυναίκα να κάνει μπάνιο με μπικίνι κι όχι με ολόσωμο μαγιό. Πανοραμικά θα διασχίσουμε και θα δούμε όλο το Ιστορικό Κέντρο της πόλης, κατά μήκος του λιμανιού, τον Καθεδρικό, το Ταχυδρομείο και το περίφημο Καζίνο του Σανταντέρ, το Gran Casino del Sardinero. Τέλος θα σταματήσουμε στη Χερσόνησο της Magdalena όπου εκτός απ' το θαλάσσιο πάρκο εκεί βρίσκεται και το Βασιλικό Ανάκτορο που έκτισαν οι κάτοικοι της πόλης απ’ το υστέρημά τους, για τις διακοπές του βασιλικού ζεύγους, ώστε να μην ξοδεύονται σε ξενοδοχεία. (!!!)
Μετά κι απ’αυτό μπορούμε πια ν’ αναχωρήσουμε για το Μαργαριτάρι του Βορρά, το ασύγκριτο Σαν Σεμπαστιάν. Επιτέλους φτάσαμε και στη Χώρα των Βάσκων!
Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο και νυχτερινή (εννοείται) έξοδος σε μια απ' τις ωραιότερες πόλεις του κόσμου και που συγχρόνως έχει τα περισσότερα Michelin εστιατόρια ανά κάτοικο! Μια νύχτα μαγική και pintxos party.

6η μέρα: ΣΑΝ ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ - ΜΠΙΑΡΙΤΖ – ΜΠΙΛΜΠΑΟ

Πρωινό και ξεκινάμε αμέσως την Πανοραμική μας Ξενάγηση σε μια πόλη κόσμημα, στο αποκαλούμενο Μαργαριτάρι της Καντάμπριας!
Θα περπατήσουμε στην Παλιά Πόλη, Καθεδρικοί, Δημαρχεία-Καζίνο, όμορφες γέφυρες που διασχίζουν τον ποταμό «URUMEA», ωραίες πλατείες κλειστές και ανοιχτές, αρχοντικά, Παλάτια, το παλάτι και το «Πάρκο Μιραμάρ», γλυπτά, το Χτένι του Ανέμου, η Concha του San Sebastián, η πλέον περίφημη παραλία όλης της Ισπανίας, μοιάζει η αστική ομορφιά να δάμασε την αγριάδα του Ατλαντικού...
Χρόνος ελεύθερος για Pintxos, τους περίφημους βασκικούς μεζέδες. Το Σαν Σεμπαστιάν αυτοσχεδιάζει γαστρονομικά και ικανοποιεί και τα πιο δύσκολα γούστα.
Στη συνέχεια αναχώρηση για το Μπιαρίτζ στο νοτιοδυτικό σημείο της Γαλλίας, τη γαλλική Χώρα των Βάσκων. Εδώ "ξεκουράζονταν" η αγγλική, η γαλλική, η ισπανική κι η ρωσική Αριστοκρατία! Σήμερα είναι ένα απ' τα πλέον Κοσμοπολίτικα θέρετρα.
Πλούσιοι, βαθύπλουτοι, νεόπλουτοι, νεόπτωχοι, σέρφερ, παραθεριστές τριμήνου αλλά και τουρίστες ενός απογεύματος όλοι εκεί, γύρω απ' το Hôtel du Palais το Ανάκτορο που έχτισε κάποτε ο Ναπολέων ο 3ος για την Ευγενία Μοντίχο.
Περιήγηση στα σημαντικότερα σημεία του Μπιαρίτζ και χρόνος ελεύθερος για καφέ ή και για όποιον το επιθυμεί για επίσκεψη στο Muse de lα Mer κι ύστερα αφήνουμε το φημισμένο γαλλοβασκικό θέρετρο για την πόλη “Ασχημόπαπο που έγινε Κύκνος”: αναχώρηση για Μπιλμπάο.
Άφιξη, τακτοποίηση και η πρώτη καθιερωμένη πια νυχτερινή γνωριμία με την πόλη.
Εν συνεχεία δείπνο και διανυκτέρευση.

7η ΜΕΡΑ: ΜΠΙΛΜΠΑΟ – ΠΑΜΠΛΟΝΑ – ΒΙΤΟΡΙΑ-ΜΠΙΛΜΠΑΟ

Πρωινό και αναχώρηση για την Ναβάρα, εκδρομή στην καρδιά της Βασκίας, το αρχαίο Βασίλειο της Ναβάρας που πολύ ειρωνικά σήμερα δεν ανήκει διοικητικά στη Χώρα των Βάσκων. Θα πάμε πρώτα στην Παμπλόνα, τη Βασκική Ιρούνια στα Πυρηναία, πρωτεύουσα κάποτε των Βασκικού Βασιλείου αλλά και βασίλισσα στην καρδιά του Χέμινγουει στο μεσοπόλεμο καθώς καταγοητεύτηκε με το προαιώνιο έθιμο των San Fermines, τον συνεπήρε το πώς αψηφούσαν οι Bάσκοι τον κίνδυνο του θανάτου τρέχοντας μπρος εκείνοι και πίσω τους οι ταύροι κι έγραψε το “Ο ΗΛΙΟΣ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ ΞΑΝΑ” που μετέτρεψε την Παμπλόνα από μια πόλη της Βασκίας σε παγκόσμιο τουριστικό προορισμό έστω και γι' αυτό της και μόνο το έθιμο. Πόλη γεμάτη με στενά δρομάκια, θα περιηγηθούμε στα σημαντικότερα σημεία της, θα κάνουμε όλη τη διαδρομή του Εθίμου, θα 'χουμε και χρόνο για καφέ και σουβενίρ και στη συνέχεια θ' αναχωρήσουμε για την Βιτόρια, Vitoria-Gasteiz, την πρωτεύουσα της Χώρας των Βάσκων. Άλλη πόλη θαύμα και παράδειγμα μεταμόρφωσης, διατήρησε το μεσαιωνικό της πρόσωπο με τα δρομάκια που φέρουν το όνομα των ισχυρών κάποτε συντεχνιών αλλά έφτιαξε και το σύγχρονο προφίλ της, δημιούργησε συνθήκες ανθρώπινες για τους κατοίκους της και κατάφερε μ' ένα Πρόγραμμα - Παγκόσμιο Παράδειγμα να ανακηρυχθεί Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης πριν λίγα χρόνια. Θα περιηγηθούμε και δω σε κάθε της σημαντική γωνιά για να δούμε τα πιο αξιόλογα σημεία που τη στολίζουν, όπως τους δυο Καθεδρικούς της, την Πλατεία Νίκης, από κει στην Πλατεία Ισπανίας, θα δούμε τα παλιά τείχη, αρχοντικά αλλά και την πιο Τζαζ γειτονιά όλης της Χώρας των Βάσκων. Χρόνος για φαγητό και επιστροφή στο Μπιλμπάο. Απόγευμα ελεύθερο για να περιηγηθείτε στην αγορά, στην Καλέα Ερθίγια, στην Γκραν Βία ή κατά μήκος του ποταμού για να απολαύσει ο καθένας την μεταμόρφωση αυτής της πόλης. Διανυκτέρευση και δείπνο ελεύθερο.

8η ΜΕΡΑ: ΜΠΙΛΜΠΑΟ - ΓΚΕΡΝΙΚΑ

Πρωινό και πάμε πρώτα να γνωρίσουμε αυτό το πρώην ασχημόπαπο και νυν κύκνο. Θα ξεκινήσουμε την ξενάγησή μας στην πόλη από το πιο παλιό κομμάτι της, εκεί που κάποτε γεννήθηκε, απ’ το Casco Viejo.
Το Μπιλμπάο είναι η μεγαλύτερη πόλη τής Χώρας των Βάσκων και είναι χτισμένο στις όχθες τού ποταμού Νερβιών. Σαν απ' αυτόν να ποτίζονταν τα γύρω χωριά, μεγάλωναν και μεγάλωναν όλα , το ένα χωριό ενώνονταν με τ’ άλλο ώσπου με το πέρασμα των αιώνων ενώθηκαν όλα κι έγιναν ένα, το ένα και Μοναδικό Bilbo! (στα βασκικά)
Περίπατος σε ένα από τα ωραιότερα ιστορικά κέντρα, το Νεοκλασικό πρόσωπο της πόλης. Βλέπουμε την Plaza Nueva, την πλατεία όπου οι bilbainos μαζεύονται για να τσιμπήσουν κάτι πριν παν για φαγητό, λατρεύουν το φαγητό οι Βάσκοι, θα δούμε και την Πλατεία Miguel de Unamuno, θα σταθούμε και στην Όπερα του Μπιλμπάο, το εντυπωσιακό Teatro Arriaga δίπλα στη γέφυρα Arenal που οδηγεί στην περίφημη Gran Vía de Don Diego López de Haro, τον τόπο όπου μετακόμισε η παλιά αριστοκρατία του Μπιλμπάο κι ύστερα θα περάσουμε στην άλλη πλευρά τής πόλης!
Σημαντικότατο εμπορικό και βιομηχανικό λιμάνι του Βορρά αλλά και πανευρωπαϊκός πόλος προσέλευσης τουριστών πια το Μπιλμπάο! Θα δούμε αυτές τις μέρες πώς με αφορμή μια κρίση και μια φυσική καταστροφή ξαναγεννιέται μια πόλη.
Φουτουριστικές είσοδοι μετρό σχεδιασμένες από τον Norman Foster, δουλειές του Φιλίπ Σταρκ, του Ισοζάκι, του Καλατράβα, του Φρανκ Γκέρυ, η αφρόκρεμα της Παγκόσμιας Αρχιτεκτονικής έβαλε το χέρι της και το Μπιλμπάο μεταμορφώθηκε.
Κορύφωση η κατάληξη μπροστά στο ίσως σημαντικότερο αρχιτεκτόνημα του 20ου αιώνα.
Το ίδρυμα Σολομών Ρ. Γκουγκενχάιμ το 1997 αποφάσισε το Μπιλμπάο να είναι η πόλη του Ευρωπαϊκού του παραρτήματος και κατασκευάστηκε εδώ το περίφημο μουσείο που φέρει το όνομά του, σήμα κατατεθέν της πόλης πια: Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Γκουγκενχάιμ. Αφού δούμε κάθε πλευρά αυτού του αριστουργήματος και ό,τι γλυπτό το περιβάλει στους εξωτερικούς χώρους, θα επισκεφτούμε και εσωτερικά το σημαντικότερο ίσως αρχιτεκτόνημα του 20ου αιώνα.
Με το τέλος της ξενάγησης χρόνος ελεύθερος για μια μικρή προσωπική σχέση μ’ αυτό το αριστούργημα.

Και το απόγευμα….Μια σπουδαία εκδρομή δώρο τής Melodrakma Universal στο ωραιότερο σημείο της Χώρας των Βάσκων, αντίδωρο κι αυτή στην εμπιστοσύνη σας να σας δείξουμε εμείς έναν τόπο που γνωρίζουμε καλύτερα απ’ τον καθένα.

Σ' αυτό το τελευταίο απόγευμα θα κάνουμε το γύρω της Βιθκάγια, το ωραιότερο κομμάτι της Χώρας των Βάσκων, το Urdaibai μια δεξαμενή ομορφιάς της Βιόσφαιρας, αλλά και το Bermeo, το San Juan de Gastelugatxe, καταλήγοντας σ’ ένα Παγκόσμιο Σύμβολο: στη Gernika! Ξενάγηση, στο βομβαρδισμένο χωριό και μια σπουδαία έκπληξη!

Αντί ν’ αφήσουμε την εκδρομή αυτή απλά ως προαιρετική πρόταση όπως συνηθίζεται, κρίναμε πως θα είναι ωραίο να τελειώσουμε μ’ αυτό το δώρο απ’ την πλευρά μας. Δε θέλουμε να φύγει κανείς χωρίς να πραγματοποιήσει αυτού του βεληνεκούς Πολιτικό Προσκύνημα στην πατρίδα της Πασιονάριας και του Ουναμούνο .
Με πλήρεις όλες τις αισθήσεις επιστρέφουμε στο Μπιλμπάο.
Τελευταία βραδιά στην καρδιά της Βασκίας... Ένα ωραίο δείπνο κλείνει πάντα ανθρώπινα ένα ωραίο ταξίδι.
Διανυκτέρευση.

9η ΜΕΡΑ: ΜΠΙΛΜΠΑΟ-ΑΘΗΝΑ 

Πρωινό και χρόνος ελεύθερος για μια τελευταία βόλτα στην πόλη ή οι φιλότεχνοι μπορούν να επισκεφτούν την περίφημη Πινακοθήκη Καλών Τεχνών του Μπιλμπάο. Στη Melodrakma φροντίζουμε να έχουμε πάντα προτάσεις ώστε οι πελάτες μας να εκμεταλλευτούν στο μέγιστο και δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο τους.
Το μεσημέρι, μεταφορά στο αεροδρόμιο.
Ελπίζουμε πάντα σε λίγη μελαγχολία σε κάθε αποχαιρετισμό, εκείνη που νιώθει κανείς όταν κατά τη διάρκεια των ημερών του ταξιδιού έχει συμβεί κάτι πέρα απ’ την τυπική διεκπεραίωση.
Πτήση για Αθήνα.

Σημείωση: Η σειρά των ξεναγήσεων μπορεί ν' αλλάξει χωρίς να παραληφθεί καμία.

14 Jun 2019

ΙΑΠΩΝΙΑ 7η ΜΕΡΑ:KANAZAΟΥΑ – ΨΑΡΑΓΟΡΑ OMICHO – ΟΙΚΙΑ ΣΑΜΟΥΡΑΙ NOMURA KE – ΚΑΣΤΡΟ ΚΑΝΑΖΑΟΥΑ ΚΑΙ ΚΗΠΟΣ KENROKUEN – HIGASHI CHAYA Gai

Ήταν ωραία χθες βράδυ. Είμαστε ήδη πια παραδομένοι στην αλήθεια του τόπου. Όλα γύρω μας είναι Ιαπωνία. Τραβήξτε το σπαθί κάτω απ’ το κιμονό, έχουμε να δώσουμε σπουδαία μάχη σήμερα, θα αναμετρηθούμε με την πραγματικότητα, θα δούμε πόσο δίκιο είχε η φαντασία μας κάθε φορά που έκανε τα δικά της οικοδομώντας μια Ιαπωνία μέσα μας…


Ναι, εδώ που φτάσαμε αυτό ζούμε πια, τη συνάντηση όσων είχαμε φανταστεί με την πραγματικότητα.
Μετά το πρωινό θα επισκεφτούμε μια απ’ τις πιο παραδοσιακές ψαραγορές του κόσμου, ναι του κόσμου: την  Omicho, φρέσκα θαλασσινά παντού, πάνω από 300 χρόνια εδώ, από τη περίοδο Edo ήταν ήδη γνωστή η Omicho! Όστρακα κινούνται νωχελικά σα να κάνουν στριπτίζ πετώντας από πάνω τους το πέτρινο πέπλο, επιθετικοί αστακοί μας προκλούν κάνοντας βήματα προς την πλευρά μας, καραβίδες κοιτάζουν κατάματα ανθρώπους και ικετεύουν να μην τις φάνε ζωντανές τουλάχιστον…
Απ’ την περίτεχνη κουζίνα των Βάσκων στη σούσι  απλότητα της γιαπωνέζικης!

Συνεχίζουμε προς το λόφο όπου βρίσκεται το Κάστρο της Καναζάουα αλλά πρώτα, μια στάση στους πρόποδες για να κάνουμε κάτι μυθικό! Θα επισκεφτούμε τον Οίκο του Σαμουράι Νομούρα-Κε, σπουδαίο, από τα σπουδαιότερα αξιοθέατα της περιοχής, χάρη στην επίσκεψη αυτή θ’ ξεδιπλωθούν μπροστά στα μάτια και στην καρδιά μας όψεις τής καθημερινότητας των σαμουράι την περίοδο ακμής τους. Τί ήταν οι Σαμουράι και τί απέμεινε απ’ αυτούς…;

Κοιτάξτε κιμονό…σπαθιά…ομορφιά…

Ετούτο το τατουάζ είναι ίδιο με του Φούτζιο;

Πάμε.

Επόμενος σταθμός το Κάστρο Καναζάουα, για αιώνες έδρα της πανίσχυρης οικογένειας των Maeda, πάντα υπήρχαν πανίσχυρες οικογένειες, και τώρα υπάρχουν… Μήπως αυτό είναι και το αποδεικτικό στοιχείο όι ο Μασαίωνας είναι ακόμα εδώ;
Πώς μπορεί μια οικογένεια και μόνο να κάνει κουμάντο σ’ έναν τόπο;
Παλιά μάχη αυτή, χαμένη, η Λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά, ελάτε να μπούμε στο Κάστρο, εδώ θα καταλάβουμε τί θα πει παραδοσιακή γιαπωνέζικη στρατιωτική αρχιτεκτονική!
Πόλεμος, αιώνες πολέμου όμως… Τί θέλει αυτός ο Κήπος μέσα στα πεδία αιώνιων μαχών;;;; Κοιτάξτε ομορφιά… Είναι ο Κήπος  Kenrokuen, δικαίως τον θεωρούν το ωραιότερο ολόκληρης της Ιαπωνίας! Απίθανη ομορφιά… χέρια ανθρώπινα έφτιαξαν αυτό τον παράδεισο, μπορεί κι ο Άνθρωπος να κάνει παραδείσους… μια ανάσα απ’ τη Χιροσίμα ένας παράδεισος! Μόνο ο Άνθρωπος ξέρει να ακροβατεί τόσο ιδανικά ανάμεσα στο Καλύτερο και το Χειρότερο.

Γέμισε η ψυχή μας ομορφιά, πάμε, έχουμε κάτι ακόμα να δούμε σήμερα… πάμε στο Higashi Chaya gai.

Έκπληξη;

Όχι, αποκαλύπτω… Πάμε να δούμε ένα ειδικό εστιατόριο, πάμε να δούμε πού διασκέδαζαν την περίφημη περίοδο Edo όσοι μπορούσαν να διασκεδάσουν…. Πάμε εκεί που έπαιζαν τη μουσική τους και χόρευαν μπροστά σε πεινασμένα μάτια θρυλικές γκέισες… Ναι, αυτό είναι ΙΑΠΩΝΙΑ, πάμε…

Χρόνος ελεύθερος για να φτιάξει ο καθένας με το μυαλό του τη γκέισα και τον σαμουράι που του ταιριάζει.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο.

Κοιτάξτε όλοι απ’ το παράθυρο των δωματίων σας… ο Βασιλιάς Ληρ του Ακίρα Κουροσάβα τρέχει προς τα δω… Τραβήξτε το σπαθί…

Δείπνο και διανυκτέρευση.

El Greco

12 Jun 2019

ΙΑΠΩΝΙΑ 6η ΜΕΡΑ: ΜΑΤΣΟΥΜΟΤΟ – ΤΑΚΑΓΙΑΜΑ – ΚΑΝΑΖΑΟΥΑ

Πάμε πίσω σήμερα, πίσω στο χρόνο πίσω, πάμε στην Τακαγιάμα κι από κει στην Καναζάουα… όχι αυτό το ταξίδι δε θέλαμε να «πιάσει» απλά τα ΣΟΣ, Τόκιο, λίγο Κιότο και Οσάκα, βάλε και ολίγη Χιροσίμα και πίσω… Ούτε απ’ την άλλη χρειάζονται 20 μέρες ταξιδιού, για να μη μείνει η σχέση με μια χώρα στο επίπεδο του φλερτ, να γίνει σχέση… Αυτό που χρειάζεται είναι δουλειά και αφοσίωση, να εντοπίσει κανείς το DNA του τόπου που προτείνει και καλεί ανθρώπους να τους τον αποκαλύψει… Σα ταινία ετούτο το ταξίδι… Σίγουρα όσα ζούμε και θα ζήσουμε τα ‘χουμε δει σε ταινία αλλά δεν ήμασταν εμείς οι πρωταγωνιστές όπως τώρα... 


Πρωινό και φεύγουμε για τη σπουδαία πόλη της Τακαγιάμα.
Στο λεωφορείο…
H Sakurahime παίρνει το μικρόφωνο:

-  Καλημέρα… Σήμερα θα ναι σα να γυρίζουμε το ρολόι πίσω, πολύ πίσω, στην παλιά Ιαπωνία, πάμε στη Χρυσή Περίοδο, τη λέγαμε EDO… Τότε που η Τακαγιάμα ήταν σα μια πλούσια πριγκίπισσα… Είχε μαζέψει στα πόδια της πλούσιους εμπόρους, όσους διψούσαν για επιτυχία και πλούτο, έχει τη γοητεία του και το εγχείρημα απόκτησης πλούτου, είναι ένας τρόπος κι αυτός να μεγαλώνεις. Όσο σπάνια κι αν συμβαίνει πια αυτό, το να πλουτίζεις μπορεί και να  ‘ναι ένας τρόπος να κάνεις Καλό σε πολλούς! Έζησαν και τέτοιοι άνθρωποι κάποτε στην Τακαγιάμα… Μ’ αρέσει να μιλώ για το καλό κι ας σπανίζει, απ’ αυτό παίρνει που και που ανάσα η απελπισία μου…

Μουσική…

Καθήστε αναπαυτικά, έχω τόσα πολλά να σας πω σήμερα για την πατρίδα μου…

Είχατε ακούσει για την Τακαγιάμα πριν απ’ αυτό το ταξίδι; Είναι μία απ’ τις πόλεις που πιο πολύ έσωσαν τις αρχαίες παραδόσεις της πατρίδας μου. Ίσως γιατί το χειμώνα παγώνουν όλα γύρω της και απομονώνεται…  Ας πούμε πως η μοναξιά και η απομόνωση έχουν και ευεργετικές συνέπειες… Προτιμώ ν’ αναζητήσουμε σε όλα κάτι θετικό αυτές τις μέρες κι ας είναι ψέμα. Πρώτη φορά μας σώζει ένα ψέμα;

Καθήστε αναπαυτικά… Λοιπόν, μια φορά κι έναν καιρό…

Φτάσαμε.

Φτάσαμε στην αντίζηλο του Κιότο. Όμορφη…Δεν είχα δίκιο;;;

Φτάσαμε στο 1500..

Πάμε από δω, στην οδό Sannomachi, σα δρόμος-μουσείο ο Sannomachi, σπίτια παλιά, εργαστήρια χειροτεχνίας, παλαιοπωλεία, αρχαία καταστήματα, σχεδόν αρχαία καφέ κι αρχαία σουβενιράδικα… Ελάτε από δω, θέλω να σας δείξω ένα αποστακτήριο σάκε… Δείτε κι από κει, παρατηρείστε τα σπίτια, μερικά λειτουργούν ως Μουσεία, μπορείς να μπεις, μπορείς να μάθεις πως είναι από μέσα τα σπίτια ξένων ανθρώπων…

Χρόνος για καφέ ή/και σάκε κι ύστερα θ’ αφήσουμε πίσω μας την παλιά πόλη και πάμε να δούμε το Μουσείο Matsuri no Mori… Ποιος δε γνωρίζει το Μουσείο Matsuri no Mori; Να βγει ένα βήμα μπροστά…

Καταπληκτικό…
Σχεδόν όλα του τα εκθέματα σχετίζονται με το Φεστιβάλ της Τακαγιάμα, ένα από τα τρία πιο σπουδαία φεστιβάλ της Ιαπωνίας. Άρματα έργα Τέχνης που μέσα τους κρύβουν έργα Τέχνης με τη σειρά τους, τις περίφημες Μαριονέτες που χρειάζονται οχτώ και δέκα άνθρωποι να τις κινήσουν… όχι σαν και μας που μας κινεί με το μικρό της δαχτυλάκι η ανάγκη…
Ώρες -ώρες λες καλύτερα να ήμουν από ξύλο, να ‘μουν μαριονέτα, λιγότεροι θα με χειραγωγούσαν, να ‘μουν από πέτρα να μην πονάω, να ‘μουν από χρυσό να στέκονται όλοι προσοχή μπροστά μου…
Ξύλο και πέτρα και χρυσός… όπως όλα γύρω μου εδώ στην Τακαγιάμα… Άρματα-Κάστρα ολόκληρα, μαριονέττες karakuri, τύμπανα taiko, τα μεγαλύτερα τύμπανα του κόσμου… Ναι, τελείωσαν τα εύκολα, τώρα είμαστε στην καρδιά της Ιαπωνίας…

Matsuri no Mori… karakuri… taiko…

Ανεβείτε στο πούλμαν, επόμενος προορισμός  το χωριό Shirazawago, θέλω να νιώσουμε την ενδοχώρα, τα χωριά τους, είναι άλλη η όψη των ανθρώπων στα χωριά, είναι σα να ‘χουν με τον έρωτα και τη σεξουαλικότητά τους άλλη σχέση, είναι σαν η επαφή τους με τη φύση να βάζει το χέρι της και να χαρίζει λίγη απ΄ τη Μέσα Ελευθερία… Κοιτάξτε τα παραδοσιακά gassho-zukuri, έτσι λένε τα  αγροτόσπιτα, είναι σα το λογότυπο της περιοχής, μέχρι η Ουνέσκο εντυπωσιάστηκε και τα βαλε στα κιτάπια της.: Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομία τα gassho-zukuri και ξέρετε τι θα πει gassho-zukuri;;; «τα χέρια που προσεύχονται», έτσι είναι φτιαγμένη η στέγη τους, με χέρια που προσεύχονται μοιάζει κι όταν βρέχει, τα χέρια γίνονται μάτια και τα νερά δάκρυα…

Ήρθε η ώρα να πάμε στην Καναζάουα… Δυο νύχτες στην Καναζάουα. Θα δείτε γιατί…
Άφιξη στο ξενοδοχείο Κκαι ραντεβού για το δείπνο μας…

Στο εστιατόριο κατά τη διάρκεια του δείπνου η Sakurahime υψώνει το ποτήρι…
Στην ημέρα που ζήσαμε κι σ’ όσα μας προίκισε.
Σ’ όσα μας έκαναν οι μαριονέτες να σκεφτούμε …
Αυτό είναι ένας ξεναγός, μια μαριονέτα στα χέρια της ανάγκης του να διηγηθεί ιστορίες με σάρκα και οστά… Ώσπου φτάνει μια στιγμή που δεν ξέρεις, φτιάχνεις εσύ τις ιστορίες ή εκείνες σε διαμόρφωσαν;

Αλήθεια, όταν το φεγγάρι βυθίζεται στα γαλανά νερά μιας λίμνης, βρίσκεται ακόμα στον ουρανό ή εκεί που το βλέπουμε, στη λίμνη;

Διανυκτέρευση.

El Greco

11 Jun 2019

ΙΑΠΩΝΙΑ 5η ΜΕΡΑ: ΤΟΚΙΟ – ΧAKONE –– ΜΑΤΣΟΥΜΟΤΟ

Η ερμηνεία της Σοφίας χθες βράδυ στο Memory  ήταν ό,τι χειρότερο έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια κι όπως ήταν αναμενόμενο δεν προκρίθηκε. Αντιθέτως η Νέτα, μάς εξέπληξε και πέρασε στον τελικό μ’ ένα γιαπωνέζικο τραγούδι που της έμαθε ο Φούτζιο. 
Πολύ καλά τα πήγαν και η Αρχοντούλα με τη Χριστίνα, καταχειροκροτήθηκαν απ’ τους γιαπωνέζους που βρίσκονταν στο μαγαζί. Τραγούδησαν το «Άγγελε μου, Άγγελέ μου… Άγγελε του Παραδείσου…» που είχαν τραγουδήσει κάποτε οι αδερφές Μπρόγιερ στην ταινία «Δεσποινίς Διευθυντής» με τη Τζένη να χασμουριέται. 
Ήμαρτον! Αρχοντούλα!!!
Ήμαρτον Χριστίνα!!!
Τί κουβαλάει ο καθένας απ’ το παρελθόν του… Αδερφές Μπρόγιερ στον ημιτελικό του Τόκιο! Πάντως τα πήγαν καλύτερα σε σχέση με τη Σοφία! Όλοι τα πήγαν καλύτερα σε σχέση με τη Σοφία!
Απ’ την άλλη, λογικό που ξεσηκώθηκαν οι γιαπωνέζοι… τόσο καταλαβαίναν, τόσο χειροκροτούσαν…


Πρωινό, βαλίτσες, -είχαμε καλομάθει τώρα 3 μέρες χωρίς μετακίνηση αλλά ήρθαμε στην άκρη του κόσμου, ας μετακινηθούμε όσο χρειάζεται αρκεί να ποτίσει το Είναι μας από τον τόπο ετούτο- φορτώνουμε βαλίτσες και αναχωρούμε από το Τόκιο… Adiós  Τόκιο, adiós σύγχρονη πρωτεύουσα πάμε να γνωρίσουμε τις πόλεις-γιαγιάδες που σ’ ανάθρεψαν, πάμε στις «παλιές» πρωτεύουσες, μπαίνουμε στην κάψουλα του χρόνου και πάμε πίσω, στην παραδοσιακή Ιαπωνία.

Ξεκινάει άλλη μια σπουδαία μέρα με τελικό προορισμό το Ματσουμότο. Έχουμε ραντεβού με το Μαύρο-Κοράκι σήμερα!
Ξεκινάμε… Όχι, δεν πάμε κατ’ ευθείαν…
Καλημέρα Sakurahime, είμαστε όλοι δικοί σου, σα ν’ αρχίζει σήμερα το ταξίδι, σα μια μικρή εισαγωγή η πρωτεύουσα της πατρίδας σου και τα περίχωρά της και τώρα περνάμε στο θέμα… Τί έχουμε σήμερα 1η ώρα.

Η Sakurahime παίρνει το μικρόφωνο…

Μουσική… Απ’ τα τζάμια του λεωφορείου μας εκπληκτικό το θέαμα, πυκνή βλάστηση, σχηματισμοί νεφών και ιστορίες ανθρώπων μπλέκονται…

Φτάσαμε στο Χακόνε…

Είναι ένα από τα πιο φημισμένα θέρετρα θερμών ιαματικών λουτρών ολόκληρης της Ιαπωνίας… Δώρο στα μάτια μας το τοπίο γύρω, τα δάση οι πλαγιές του Εθνικού Δρυμού του Χάκονε… Ζεστές πηγές και ποτάμια… Νερό παντού!
Τα στοιχεία της φύσης όλα μαζί…
Νερό, ναι, εκεί που γεννιέται η ζωή θα πάμε πρώτα, στη λίμνη, θα απολαύσουμε μια μίνι κρουαζιέρα στη Λίμνη Ashi και φόντο στο σκηνικό των ματιών μας θα είναι η χιονισμένη κορυφή του Όρους Φούτζι, το Ηφαίστειο Φούτζι!
Αέρας και φωτιά και νερό…  Ετούτη εδώ η λίμνη δημιουργήθηκε στο κρατήρα του ηφαιστείου Χάκονε πριν από 3000 χρόνια, όταν εξερράγη για τελευταία φορά.

Κατεβείτε απ’ τις βάρκες… Η Sakurahime είπε πως πρέπει να συνεχίσουμε από δω, πρέπει να ζήσουμε λέει μια μοναδική εμπειρία, να διασχίσουμε την κοιλάδα Owakudani…
Πώς θα τη διασχίσουμε;
Αιωρούμενοι!!!
Ναι, κυριολεκτικά αιωρούμενοι μέσα στο τελεφερίκ θα απολαύσουμε τη θέα των δεκάδων ενεργών θειούχων πηγών… Αιωρούμενοι Θεατές και Πρωταγωνιστές συγχρόνως της ίδιας μας της ζωής, Ακροβάτες  του Μεγάλου μας Τσίρκου που λέγεται Ζωή.
Αέρας και φωτιά και νερό…  Ποιος να το ‘λεγε ότι θα μας αξίωνε η ζωή να φτάσουμε ως εδώ και ν’ αγναντεύουμε τώρα  απέναντί το θρυλικό όρος Φούτζι!

Χαίρε Αίτνα!
Χαίρε Βεζούβιε!
Χαίρε Κρακατόα!
Χαίρε Πινατούμπο
Χαίρε Θήρα!
Χαίρε και συ Φουτζιγιάμα, Χαίρε Προμηθέα και Μύθοι Ανατολής και Δύσης που μας ανάθρεψαν και μας ταξίδεψαν όταν δεν μπορούσαμε.


Μια φωτογραφία όλοι μαζί, για τη Μνήμη και για την Τύχη που μα ένωσε ετούτες τις μέρες σε μια χώρα που θα μπορούσε να είναι άλλος πλανήτης!
Κλικ.
Φλας!
Αναχώρηση για το Ματσουμότο.

Μουσική κι ύστερα η Sakurahime ξαναπαίρνει το μικρόφωνο… πότισε τη σκέψη και την ψυχή μας με την πατρίδα σου…

Άφιξη, τακτοποίηση στο ξενοδοχείο και ραντεβού στο λόμπι για να γνωρίσουμε και ετούτη εδώ την πόλη… Εδώ, κυρίως θέλω να δούμε το περίφημο Κάστρο της. Συγκαταλέγετε ανάμεσα στα ομορφότερα κάστρα της Ιαπωνίας ολόκληρης. Πρόκειται για Κάστρο hirajiro, χτισμένο δηλαδή στα πεδινά κι όχι όπως τα περισσότερα που για λόγους στρατηγικής χτίστηκα σε λόφους ή βουνά.
Γιατί αυτό Sakurahime;
Το Κάστρο «Μαύρο-Κοράκι», έτσι το λένε οι Ιάπωνες και τίποτα δε βαφτίζουν χωρίς λόγο. Ένα μυστηριώδες Μαύρο-Κάστρο προς ανακάλυψη!



Επιστροφή στο ξενοδοχείο για το δείπνο.
- Sakurahime, θέλω να φας μαζί μας απόψε!

Η Sakurahime κάθεται δίπλα στη Νέτα. Σκιτσάρει κάτι σε μια χαρτοπετσέτα, η Νέτα την παρακολουθεί ώσπου πετιέται ταραγμένη πάνω.

Αυτό που ζωγράφισε η  Sakurahime είναι το τατουάζ που έχει ο Φούτζιο…  εδώ…χαμηλά…

Η Sakurahime τη διακόπτει τρυφερά.

Θες να ξέρεις ποιος είναι ο Φούτζιο και ποια η σχέση μου μαζί του ή να το αφήσουμε καλύτερα; Μην ξεχνάς κι ο Οιδίποδας πόθησε να μάθει την αλήθεια και…

Διανυκτέρευση.

El Greco

Υ.Γ: Να ένας απ’ τους λόγους που χρόνια τώρα φύτρωσε κι έβγαλε ρίζες βαθιά μέσα μου η επιθυμία να σκηνοθετήσω ένα ταξίδι στην Ιαπωνία. Ο τρόπος που ερμήνευσε ο Γιούκιο Νιναγκάβα τη Μήδεια. Αναρωτιόμουν πάντα έκτοτε, πώς είναι δυνατόν ένας λαός τόσο διαφορετικός, τόσο μακρινός από κάθε άποψη, πώς είναι δυνατόν να κατάλαβε τόσο ουσιαστικά το Λόγο του Αρχαίου Δράματος;

ΙΔΟΥ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ! 
ΙΔΟΥ Η ΓΙΑΓΙΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ ΜΑΣ  (Τον ήχο, την ένταση διαπασών!!)

9 Jun 2019

ΙΑΠΩΝΙΑ 4η ΜΕΡΑ: Τόκιο (Ολοήμερη εκδρομήστο Νίκκο) – Karaoke Πάρτι!

Πρωινό, το σώμα άρχισε και προσαρμόζεται, νιώθουμε ήδη όλοι, έστω σχεδόν όλοι πως είναι πρωινό αυτό που τρώμε, δε ζητάει σάκε ο οργανισμός, δε ζητάει κρασί, δε ζητάει ούτε βότκα ούτε ουίσκι, είναι πρωί-πρωί στην Ιαπωνία και παίρνουμε το πρωινό μας αλλά… η Νέτα δεν επέστρεψε.



Έστειλε μήνυμα όμως, είναι καλά, περνάει καλά λέει και κάνει αυτό που ονειρεύονταν σε κάθε της ταξίδι: να γίνει ένα με τους ντόπιους. Είναι με το Φούτζιο και πέρασαν μια νύχτα που δε θα την ξεχάσει ποτέ, επί λέξη είπε: «μια νύχτα που θα υπάρχει πλέον ένα πριν κι ένα μετά απ’ αυτή»
Εκτός απ’ τα ας πούμε κανονικά της μηνύματα, έστειλε και 69, ναι, 69 Emoji.
Αυτά τα εικονίδια που θέλουν ν’ αντικαταστήσουν τις λέξεις και μαζί την ανθρώπινη Σκέψη και Έκφραση!
10 Emoji με τον αντίχειρα σηκωμένο εννοώντας ΟΚ,
10 με το προσωπάκι να κλείνει πονηρά το μάτι,
10 με φιλί,
10 με σκυλάκι να στέλνει φιλί
10 με γατάκι σε ποδήλατο
10 με κουνέλι που ξεραίνεται ανάσκελα και αναβλύζουν γέλια «ΗΑ ΗΑ ΗΑ» απ’ το στόμα του…
Και 9 καρδιές κόκκινες σαν τον ήλιο στη σημαία της Ιαπωνίας.

Στα Emoji μοιάζει ευτυχισμένη η Νέτα αλλά αν πραγματικά είναι τί την εμποδίζει να το εκφράσει με λέξεις γιατί δεν είναι ούτε τεμπέλα ούτε χαζή…

Όση κι αν είναι η ανησυχία μας για τη Νέτα, το ταξίδι συνεχίζεται. Πρέπει να σεβαστούμε τη επιλογή της να φύγει με τον Φούτζιο κι ας μας γεμίζουν τρόμο όσα σκεφτόμαστε και φανταζόμαστε… Κάνουμε όλοι ότι δε μας συμβαίνει αυτό που μας συμβαίνει, σιγά το δύσκολο, πρώτη φορά είναι που κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλο μας και κάνουμε τους χαριτωμένους;

Καταπληκτική μέρα κι η σημερινή. Η μία ομορφιά διαδέχεται την άλλη. Σήμερα θα κάνουμε ολοήμερη εκδρομή στο μαγευτικό Νίκκο, πάμε πίσω, στον Ιαπωνικό Μεσαίωνα σήμερα, το Νίκκο ήταν τόπος λατρείας και προσκυνήματος για την μεσαιωνική Ιαπωνία, σήμερα πια είναι διάσημος τουριστικός προορισμός, αδιανόητο για έναν ξένο να φτάσει ως εδώ και να μην πάει στο Νίκκο.

- Sakurahime, τί ιστορία έχεις να μας πεις σήμερα
- Καλημέρα… θέλω πολύ να γνωρίσετε την Ιαπωνία των παιδικών μου χρόνων γι’ αυτό σήμερα θα μιλήσουμε για…



Φτάσαμε στο Νικκο…

Μαζευτείτε όλοι μαζί εκεί, θέλω μια φωτογραφία με φόντο την Ιερή τοξωτή γέφυρα Σινκίο κι ύστερα μας περιμένει ανάβαση στον Ναό Τοσόγκου και στο Μαυσωλείο του Σογκούν Ιεγιάσου.

Φεουδάρχης με τα όλα του ο Ιεγιέσου με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ως Φεουδάρχη θα τον κρίνουμε εμείς και η Ιστορία, ως παππούς πάντως θα πρέπει να ήταν σπουδαίος γιατί ο εγγονός του, το 1634 για να ξέρουμε και για ποια εποχή μιλάμε, του έχτισε αυτό το σπουδαίο Μαυσωλείο. Ίσως γιατί ήταν κανονικός παππούς, δηλαδή, ίσως επειδή δεν προσπάθησε να κάνει τον πατέρα βάζοντας όρους και όρια, αυτά είναι δουλειά των γονιών, άλλος ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς!

Κι ύστερα, απ’ το Μαυσωλείο τού Ιεγιέσου, θα πάμε ως τη λίμνη Τσουτζέντζι, είναι εκπληκτικό το τοπίο γύρω μας, ορεινό τοπίο και νερά συγχρόνως παντού, η λίμνη κι ο ορμητικός καταρράκτης Κέγκον… Τρέχουν τα νερά σχεδόν με την ταχύτητα και την ορμή του μυαλού, μυαλό, ψυχή και σώμα απαλλάσσονται από τοξίνες χρόνων πολλών συσσωρευμένες, ομορφιά παντού γύρω μας…


Ελάτε, ετοιμάσαμε κάτι ειδικό, θα φάμε εδώ μες στην ομορφιά σήμερα. Είναι φθινόπωρο. Τα φύλλα των δέντρων κάνουν πάρτι, έγιναν αξιοθέατο εξίσου σημαντικό με Ναούς θεούς και δαίμονες, η θεά φύση έκανε το θαύμα της και η ψυχή μας έχει γαληνέψει…
Ακολουθήστε με, κανονίσαμε ένα μάθημα παραδοσιακής γιαπωνέζικης κουζίνας σήμερα, εδώ, στην καρδιά της ομορφιά του Νικκο. Πάρτε θέση γύρω-γύρω πρώτα, να βλέπουμε όλοι και μετά θα φάμε ό,τι ετοιμάσαμε.

Ναι, ναι, γι’ αυτό ταξιδεύουμε με τη Melodrakma, για να ‘ναι το ταξίδι βίωμα.

Είναι ήδη απόγευμα. Επιστρέφουμε στο Τόκιο. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο, είναι το τελευταίο απόγευμα στο Τόκιο. Ευκαιρία για μια βόλτα στη Γκίντζα είναι μία σπάνιας φουτουριστικής χροιάς εμπειρία που μόνο η Ιαπωνική πρωτεύουσα μπορεί να προσφέρει. Κι όποιος θέλει κάτι πιο έντονο ας πάει ως Ροποντζί με τα αμέτρητα κέντρα διασκέδασης, εκεί που συχνάζουν οι νέοι κι όσοι νιώθουν νέοι… Δουλειά, δουλειά δουλειά, ναι αυτό είναι κυρίως ο σύγχρονος γιαπωνέζος, ένας εργασιομανής αλλά όταν βγει…

Κι απόψε θα φάμε όλοι μαζί. Κανονίσαμε σ’ ένα εστιατόριο όπου θα έχει έναν απ’ τους γιαπωνέζικους τρόπους διασκέδασης… Karaoke.
Καμία σνομπαρία, ταξιδεύουμε για να βιώσουμε και τον τρόπο των άλλων… Είναι ο ημιτελικός απόψε είπαμε… Δυο βραδιές, απόψε κι άλλη μία θ’ ανέβουμε σε γιαπωνέζικες σκηνές να τραγουδήσουμε…

Λοιπόν ξεκινάμε… εδώ έχω τη λίστα…

Το Νο 1 έχει κληρωθεί να διαγωνιστεί η Σοφία απ’ την Άρτα…
Στο τραγούδι Memory που επίσης έχει ερμηνεύσει πριν απ' τη Σοφία μας η Barbra Streisand!

Υποδεχτείτε τη θρασύτατη επιλογή της Σοφίας…

(Η φωνή της Ελένης απ’ την άλλη άκρη του τραπεζιού…) -Το έπαθλο ποιο είναι;;;

Η πόρτα του εστιατορίου ανοίγει και μπαίνει η Νέτα ντυμένη γκέισα. Δίπλα της ο Φούτζιο γυμνός απ’ τη μέση και πάνω λάμπει και καμαρώνει το νέο τατουάζ στο στήθος του… Στης Νέτας τα μάτια λάμπει ο φόβος αλλά κάνει υπερπροσπάθεια και μπαίνει στην ατμόσφαιρα τη γιορτινή.

Karaoke πάρτι, δείπνο και διανυκτέρευση.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Εάν το δηλώσετε εγκαίρως, η Melodrakma θα έχει φροντίσει να έχει το τραγούδι που επιλέξατε να μοιραστείτε για τη χαρά της στιγμής.

El Greco

26 May 2019

ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΠΟΛΩΝΙΑΣ: ΑΠΟΦΩΝΗΣΗ

Μια βδομάδα στην Πολωνία, μια βδομάδα στο Μεγάλο σχολείο που λέγεται Ταξίδι! Νιώσαμε το παερελθόν τής πατρίδας τής Μαρί Κιουρί, είδαμε πώς απ’ την εποχή του Φρεδερίκ Σοπέν η Πολωνία διώχνει τα παιδιά της, φεύγουν για να επιβιώσουν, φτάσαμε και στα πολωνάκια που πήραν τους δρόμους μετά το 1989, ελαιοχρωματιστές των σπιτιών των Ελλήνων για κάποια χρόνια, τώρα βάφουν τα δικά τους σπίτια και το μέλλον τους σε αποχρώσεις του πορτοκαλί, ασορτί με του McDonald´s τα χρώματα.

(Απ' την ειδική έκθεση που εγκαινιάστηκε πριν λίγο καιρό στους χώρους του Άουσβιτς)

Όμορφα μωρά, πολωνάκια με καταγάλανα μάτια στις αγκαλιές των μανάδων τους παντού, καταπράσινα πάρκα παντού,
γερανοί, εργοτάξιο, παντού,
σαν τρένο, υπεραταχεία, τρέχει η Πολωνία προς το μέλλον της.
Το παρόν κάνει μικρές στάσεις και ξεδιψάει με βότκα.
Το παρελθόν, λύσσα δάκρυα αλμυρά, αλατωρυχεια ολόκληρα στα μάτια... Δεν είναι μια ακόμα μαύρη σελίδα της Ιστορίας μας το Άουσβιτς. Είναι το πιστοποιητικό της διαστροφής που μπορεί να εκδηλώσει ο άνθρωπος αν οι πολλοί τού το επιτρέψουν.

Με εκλογές πήρε την εξουσία ο μεγαλύτερος εγκληματίας του 20ου αιώνα.

(Ζωγραφιές παιδιών έγκλειστων στο Άουσβιτς, χαραγμένα στους τοίχους κάποια στιγμή θα ξέχασαν από ανάγκη και ένστικτο πού βρίσκονταν και ζωγράφισαν...)

Πήγαμε στην Πολωνία κι επιστρέψαμε εγκαίρως, συνεπείς στην υποχρέωσή μας να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να ψηφίσουμε.

Για μια ακόμη φορά ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου τα «Πειραματόζωα», την καταπληκτική αυτή ομάδα αιώνιων εφήβων που όλο ανανεώνεται με νέο αίμα, καινούριες φιλίες κι αγκαλιές. Τους ευχαριστώ γιατί πάλι έβαλαν πλάτη να πειραματιστώ και να τελειοποιήσω το ταξίδι στη Χιονάτη-Πολωνία. Μόνο εκείνο το χιλιοτραγουδισμένο απ’ όλους κάποια στιγμή, το «Τί γλυκό να σ’ αγαπούν και να σου το λένε...» μπορεί να εκφράσει αυτό που νιώθω.

(Με την άφιξη στο Ελ Βενιζέλος και λίγο πριν τον αποχαιρετισμό)

Νάνοι σαν το Βαλέσα, γίγαντες σαν το Σοπέν και τη Μεγάλη Κυρία Κιουρί είναι τώρα μέρος τής Ιστορίας μας. 14-20 Ιουλίου ξανά εκεί. Κι ύστερα τον Αύγουστο πάλι.

Εύχομαι 2-3 λεπτά πίσω απ’ το παραβάν χωρίς ίχνος φόβου και ιδιοτέλειας.

El Greco

16 May 2019

ΙΑΠΩΝΙΑ 3η ΜΕΡΑ-ΤΟΚΙΟ: ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ ΠΑΛΑΤΙ – ΝΑΟΣ ASAKUSA KANNON – ΜΟΥΣΕΙΟ EDO – ODAIBA

Αφύπνιση και πρωινό. Ένας θεός ξέρει αν αυτό το πρωινό έχει γεύση πρωινού ή μεταμεσονύχτιου δείπνου στη συνείδησή μας.

Αλήθεια, τί ώρα είναι;

Κοιτάζουμε μέσα μας… σκοτάδι και Μορφέας.
Κοιτάζουμε απ’ το παράθυρο του δωματίου μας… φως και γιαπωνέζοι κινούνται με σε ρυθμούς fast track και αγχωμένα κάπου πάνε.


Μάλλον είχε δίκιο ο Γαλιλαίος, η γη γυρίζει, ό,τι και να λέει το σώμα μας,  εδώ και τώρα είναι πρωί, ξεκινάμε…
Φύγε…φύγε βγες από μέσα μου καταραμένο τζετ λαγκ!

Το κεφάλι μας κάνει 3 συνεχόμενες περιστροφές 360 μοιρών γύρω απ’ το σώμα μας, ακριβώς όπως της Λίντα Μπλερ στον Εξορκιστή, άλλες τρεις περιστροφές κι ύστερα το στόμα μας καθώς χασμουριέται ανοίγει σαν το στόμα της Κολάσεως, η γλώσσα μας σα φίδι βγαίνει απ’ την τρύπα της και κάνει κάτι σαν αυτό που στο μπαλέτο θα ήταν τριπλό τόλουπ, καθόμαστε στο κρεβάτι, ο δαίμονας μέσα μας, μας λέει να ξαπλώσουμε… να γείρουμε…λέει πως θα νιώσουμε σα θεοί αν κλείσουμε τα μάτια όμως… ένα απ’τα κοριτσια του γκρουπ αντιστέκεται… Η Νέτα!

-ΟΧΙ! Καταραμένο τζετ λαγκ βγες από μέσα μου!
Βγες, βγες, βγες!!!!!

Και εγένετο θαύμα! Το Πνεύμα επιβλήθηκε στο σώμα! (γιατί περί θαύματος πρόκειται όταν αυτό συμβαίνει) Η Δύναμη του Ανθρώπινου Μυαλού, η Νόηση επιβλήθηκε στην αδυναμία της σάρκας. Η Λογική νίκησε το ενστικτώδες…

-Δεν ήρθα στην Ιαπωνία να κοιμηθώ… Δε θέλω να χάσω ούτε μια στιγμή…

(Κραυγή της Νέτας) Βγες τζετ λαγκ από μέσα μου!!!!

Ανοίγει η πόρτα… Ρεσεψιονίστ και αστυνομία μπαίνουν… Μαζί είναι και η Sakurahime… Απ’ τις φωνές και τα ουρλιαχτά… «Βγες τζετ λαγκ από μέσα μου βγες…», ήρθε η αστυνομία, η ρεσεψιόν σχεδόν σύσσωμη, η διεύθυνση του ξενοδοχείου, δυο καμαριέρες που περνούσαν τυχαία εκείνη την ώρα από κει, μια Βραζιλιάνα, (θεά σοκολατένια) μ’ έναν ηλικιωμένο κύριο με περουκίνι, για μια στιγμή νόμιζα πως ήταν ο Τραμπ αλλά η θεά δεν είχε τα χρώματα της Μελανίας, αμέσως μετά μπήκαν στο δωμάτιο 12 άντρες του στρατού, των ειδικών δυνάμεων πρέπει να ήταν γιατί ήταν ψηλοί πάνω από 1,40 όλοι τους, τους ειδοποίησαν γιατί δεν είχαν ξανακούσει τέτοια φασαρία, πίσω απ’ αυτούς φάνηκε ο Τζιωρτζ Κλούνεη με την Αμάλ που έμεναν στο διπλανό δωμάτιο, μετά εγώ και δε θυμάμαι ποιος άλλος…

Ένα πρώτο συμπέρασμα είναι ότι για να χωρέσει τόσος κόσμος, το δωμάτιο ήταν μεγάλο.
Μεγαλύτερο ακόμα όμως ήταν το σοκ! Τέτοιο το σοκ απ’ την πολυκοσμία που νομίζω η Νέτα γλίτωσε απ’ το τζετ λαγκ για πάντα.

Κατεβαίνουμε όλοι στο εστιατόριο του ξενοδοχείου μας για πρωινό.

Πρωινό λοιπόν και φύγαμε για την πρώτη γνωριμία μας με τη πρωτεύουσα της Ιαπωνίας… Τρόπος του λέγειν πρώτη γιατί τις αντιδράσεις και τα αντανακλαστικά τους σε ότι δε θεωρούν κανονικό το γνωρίσαμε πρωί-πρωί.

Στο λεωφορείο…

Ακόμα και πίσω απ’ τα τζάμια του λεωφορείο νιώθεις έξω την ατμόσφαιρα να σφύζει από ενέργεια!

Πρώτα θα πάμε στην Ασάκουσα, μια απ’ τις πιο αυθεντικές γειτονιές του Τόκιο και κει θα επισκεφτούμε το Ναό Sensōji, τον παλαιότερο και δημοφιλέστερο βουδιστικό Ναό, αφιερωμένο στη θεότητα Κάννον.

Περνώντας από τη κεντρική Πύλη του Ναού θα περπατήσουμε κατά μήκος της Νακαμίσε-Ντόρι πως σ’ ένα δρομάκι 250μ χωράνε αιώνες σουβενίρ και γαστρονομίας… κιμονό, μάσκες No, σπαθιά Σαμουράι, γκραβούρες, το παρελθόν λεπτοκαμωμένο από πενάκι, κούκλες μπουνράκου, κι ανάμεσα καντίνες με yakitori, σουβλάκι δηλαδή γιαπωνέζικο, tempura, πιο δίπλα αραδιασμένες στη σειρά πιατέλες με takoyaki…

-Μη!!!! Μη αυτό! Δεν τρώγεται είναι μαγνητάκι!

-Απ’ τη νύστα το πρωί δε μπόρεσα να φάω τίποτα…

- Κι είναι λόγος αυτός να φας τώρα ένα μαγνητάκι… Θα μας τα πει η Sakurahime στο λεωφορείο, δεν είναι ανάγκη να γνωρίσουμε το σύστημα υγεία της Ιαπωνίας και εμπειρικά…

-Αλήθεια… Ο Τζωρτζ Κλούνεη ήταν αυτός ή κοιμόμουν και τον είδα στο όνειρο…

Ποιος;;;

Τίποτα…
Προχώρα μείναμε πίσω…

Λοιπόν… ακούστε με όλοι, θα δώσουμε λίγο χρόνο εδώ για να τσιμπήσουν κάτι όσοι το πρωί δεν… Ευκαιρία ν’ απολαύσουμε Tabearuki, φαγητό στο χέρι και στο πόδι είν’ αυτό, έχουν και οι Γιαπωνέζοι τα βρώμικά τους κι ας λάμπουν όλα γύρω.

Μετά από μισή ώρα ελεύθερου χρόνου…

Φύγαμε για τους τους Κήπους του Αυτοκρατορικού Παλατιού… Περίφημος ο τρόπος των γιαπωνέζων να διαμορφώνουν τους κήπους τους, σα να σμιλεύουν το ψυχογράφημά τους είναι, πρώτα το πρακτικό και λειτουργικό κι ύστερα το φανταχτερό, άλλη πραγματικότητα, άλλος κόσμος, καλά κάναμε και ήρθαμε ψιθυρίζεται παντού, απίθανοι οι ρυθμοί της πόλης αλλά εδώ όλα μοιάζουν να έχουν γίνει τελετουργικά, κανένα χέρι βιαστικό δεν άγγιξε άνθρωπο ή φυτό εδώ… Κοιτάξτε… Απολαύστε ομορφιά…

Ελάτε και για μια φωτογραφία όλοι μαζί με φόντο τους κήπους των Ανακτόρων και φύγαμε… Μπορεί να είναι ιστορική η φωτό μας, μπορεί η νέα Αυτοκράτειρα να  τ’ αλλάξει όλα… 

Η ξενάγηση συνεχίζεται…

Πάμε τώρα για «φωτογράφιση» σ’ έναν ακόμα θαύμα, πάμε να ξεναγηθούμε στον καταπληκτικό Ναό που είναι αφιερωμένος στον αυτοκράτορα Μειτζί, τον άνθρωπο  που έθεσε έναν μεγάλο στόχο, να εκσυγχρονιστεί η Ιαπωνία χωρίς να χάσει την ψυχή της, κιμονό και κινητό μαζί… Και τα κατάφερε γι’ αυτό και αναφέρεται στην ιαπωνική Ιστορία ως Μειτζί ο Μέγας!


Και μετά απ’ αυτό τί;;; Κάτι καταπληκτικό!!!!

Συνεχίζουμε με μια μοναδική επίσκεψη στο Μουσείο EDO.

Unique!

Πρόκειται για το Μουσείο ιστορίας της πόλης του Τόκυο. Στους χώρους που θα κινηθούμε, θ’ αποκτήσουμε πραγματική εμπειρία, θα γνωρίσουμε εικόνες από το παρελθόν της πόλης, τη καθημερινότητα των κατοίκων, την αρχιτεκτονική… Η ιστορία τής κάθε πόλης είναι η ιστορία των ανθρώπων της.

Εντυπωσιακό!

Κι από κει, μετά από τόση Ανατολή πάμε και λίγο πίσω, στον παλιό καλό Δυτικό μας εαυτό, πάμε στην περιοχή Ακίχαμπάρα, πάμε αυτή είναι η πιο digital περιοχή του κόσμου, πάμε να δούμε μήπως βγήκε το κάποιο καινούριο μοντέλο κινητού σαν ασπιρίν, μήπως γεννήθηκε καμιά εγγονή τής τάμπλετ… πάμε και στην Odaiba, εκεί παν όλοι για ψώνια, πάμε αλλά με μέτρο, στην επιστροφή μην ξεχνάτε «πρέπει» να ψωνίσουμε και στο Ντουμπάι, άλλο ύφος ετούτη η γειτονιά, ψώνια και διασκέδαση, πάνω σε τεχνητό νησάκι, πάμε στο δρόμο τον εμπορικό της Γκίνζα με τα ακριβά καταστήματα και τα κομψά καφέ…
Ξέρετε ότι από σήμερα μπορούμε να βάλουμε στο βιογραφικό μας πως πατήσαμε στον ακριβότερο δρόμο του κόσμου;;;
Ναι… μπορούμε να προχωρήσουμε στο update του C.V μας άφοβα. Ο ακριβότερος δρόμος του κόσμου είναι αυτός που πατάμε αυτή τη στιγμή, η οδός Γκίνζα!!!!

(Ένα νέο μπλοκάκι επιταγών ξεπροβάλει δειλά από κάθε τσάντα.)

Ελεύθερο απόγευμα για να ελευθερωθεί ο Δυτικός μας Εαυτός ίσως στο πιο δυτικότροπο σημείο της Άπω Ανατολής.

Το βράδυ έχουμε το δείπνο, μην ξεχνάτε… Αλλά αν θέλετε πρώτα, πάμε μια βόλτα με το μετρό μέχρι την αριστοκρατική συνοικία της Ακασάκα…

(Αργά το απόγευμα στο μετρό.)

-Κρατήσου, τρέχει σα σφαίρα το μετρό τους…

-Ξέρεις ποιος είναι πίσω σου;

-Ο τύπος με το Τατουάζ…

-Θα του μιλήσω…

-Κι αν είναι απ’ αυτούς… της γιαπωνέζικης μαφίας… Αν είναι Γιάκουζα;

-Εγώ θα του μιλήσω… Πρώτη φορά είδα γιαπωνέζο πιο όμορφο κι απ’ τον Ρίτσαρντ Γκιρ, θα του μιλήσω…

-Hai.

-Hai…

-My name is Neta… comes from Marneta… I am from Zakynthos…Greece…

-Me Futzio. Japan (ευγενική υπόκλιση)

Πολύ ψηλός δεν είσαι για γιαπωνέζος…; Και πολύ όμορφος… Model model???

What?

(Μοιάζει μαγνητισμένη, έως αποβλακωμένη) Nothing, nothing Φούτζιο… το λέω καλά;

What?

Το μετρό σταματάει, όλοι κατεβαίνουμε εκτός από τη Neta κι τον Φούτζιο που μένουν και συνεχίζουν προς άγνωστη κατεύθυνση. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πόθος τυφλώνει. Ο αναμάρτητος πρώτος το λίγο βαλέτω.

Οι υπόλοιποι πάμε για δείπνο.

Στο τραπέζι συζητάμε για την υπέροχη μέρα, για την πρώτη αυτή επαφή απ’ το πρωί ως το βράδυ μ’ έναν λαό που είναι δύσκολο να αποκωδικοποιήσεις.


- Θέλω να ρωτήσω κάτι τη Sakurahime.

-Εδώ είναι…ελεύθερα…
-Sakurahime… ήταν σύμπτωση που ο ίδιος άντρας με το τατουάζ ήταν χθες στο μπαρ του εστιατορίου και σήμερα στο μετρό ακριβώς στο βαγόνι που ήμασταν εμείς…;;;

Σιωπή.

-Μην πιείτε πολύ γιατί αύριο έχουμε τον ημιτελικό του Karaoke!
Ναι, για αύριο κλείσαμε το δείπνο σε εστιατόριο Karaoke… θέλω οι ελληνικές συμμετοχές να είναι δυνατές.


-Sakurahime… σε ρώτησα κάτι, δεν απαντάς;

Διανυκτέρευση

El Greco

15 May 2019

ΙΑΠΩΝΙΑ: 1η & 2η ΜΕΡΑ

ΙΑΠΩΝΙΑ: 8-19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Ημέρα 1: Ελλάδα – Τόκυο (Μέσω Ντουμπάι)

Σπουδαία μέρα, σπουδαία περιπέτεια ξεκινάει! Απ’ τις 8 Νοεμβρίου το μεσημέρι έως το μεσημέρι της 19ης θα επιχειρήσουμε να καταλάβουμε αλλά πιο πολύ νιώσουμε άλλες πραγματικότητες.


こんにちは!
Το τί θα πει αυτό  είναι πασιφανές.
Καλημέρα!
Konnichiwa! Κονίτσιουά είναι η καλημέρα στα γιαπωνέζικα αλλά πρώτα… السلام عليك
Τί θα πει αυτό πάλι;
Salaam alaikum… Ειρήνη υμίν

Σαλά Μαλέκουμ, συνάντηση στο Ελ. Βενιζέλος στο γκισέ τής Emirates και πτήση για Τόκυο. Οι γυναίκες φορούν κομψή μαντήλα ώστε τα όμορφα (;;) κεφάλια τους να μην είναι προκλητικά ασκεπή και κρατούν τσεκ επιταγών στο χέρι. Είναι γιατί στην πορεία μας προς Τόκυο έχουμε για ενδιάμεσο σταθμό το αεροδρόμιο του Ντουμπάι. Τσεκ επιταγών λοιπόν κρατούν όλες. Άλλες στο δεξί άλλες στο αριστερό χέρι. Για τρεις (3) μάλιστα από τις γυναίκες εκδρομείς, ρόλο για την απόφαση να κάνουν αυτό το ταξίδι έπαιξε και το γεγονός ότι θα είχαν κάποιες ώρες χαθούν και να κξεχαστούν μέσα στις ατέλειωτες μπουτίκ του αεροδρομίου του Ντουμπάι, να ξεφύγουν λίγο απ’ τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους. Τρεις αλλά δε θα αποκαλύψω (;;) ποιες.

Οι άντρες, απλοί, δωρικοί, φορούν ήδη το ολομέταξο κιμονό τους.

Κάρτες επιβίβασης, έλεγχοι ανθρώπων και χειραποσκευών και ξεκινάμε. Έχουμε καθίσει, έχουμε δεθεί, πάντα κάνω την ίδια σκέψη, τί οξύμωρα έχει η ζωή, να πρέπει να δεθώ για να μπορώ να πετάξω…1,2,3… Είμαστε στον αέρα!

Για πολλούς είναι όνειρο ζωής αυτό το ταξίδι. Πολλοί θυσίασαν ένα σωρό άλλα, εξίσου σημαντικά πράματα με το Ταξίδι στη ζωή για να μπορέσουν να ταξιδέψουν ως τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.

Φτάσαμε στο Ντουμπάι, αλλαγή αεροπλάνου, προχωρούμε γρήγορα, στην επιστροφή τα ψώνια, τώρα απλά μια ματιά, επιβιβαζόμαστε και πάλι,  ξανακαθόμαστε, ξαναδενόμαστε ξαναπετάμε…

Flight EK 318 Destination Tokyo!

Αλήθεια Ιαπωνία, ανατέλλει ο ήλιος στα πόδια σου ή δεν έχει αρχή και τέλος το Φως;

Κατεβάζουμε το κουρτινάκι  του παραθύρου μας…τα φώτα της καμπίνας χαμηλώνουν ύστερα ξαναδυναμώνουν, οι αεροσυνοδοί περνούν και ξαναπερνούν δίπλα μας και σερβίρουν σχετικότητα χρόνου ωμή, σούσι… Είναι μέρα; Είναι νύχτα ; Τί είναι;

Η φωνή του πιλότου ανακοινώνει την προσγείωση...

Ημέρα 2: Τόκυο


Τελικά πρέπει να είναι αλήθεια, η γη γυρίζει, ο χρόνος τρέχει, η ώρα αλλάζει, φτάνουμε…  Φτάνουμε στο Ναρίτα και μάλλον είναι απόγευμα…

-Κοίτα…
-Το Τόκυο είναι αυτό κάτω;;;;


Ήλιε μου Φως δως μου και εξήγησέ μου…Πώς είναι δυνατόν μια πόλη τόσο μοντέρνα να κρατάει όρθια και ζωντανά τα μυστικά μυθικών εποχών!!!!


Άφιξη.

Εντυπωσιακότατο το αεροδρόμιό τους… Και δυο βήματα απ’ το κέντρο του Τόκυο, 60 χιλιόμετρα μόνο… Μεγάλη ευκαιρία τα χιλιόμετρα αυτά…Θα μπουν τα θεμέλια και οι κανόνες της Εμπειρίας αυτών των ημερών.

Στο λεωφορείο…

Μουσική…

Καλωσόρισμα. Τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα προς τα έξω. Προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν από τις πρώτες εικόνες τον διαφορετικό κόσμο που περιμένει να γίνει το σκηνικό των επόμενων ημερών.

- Να σας συστήσω τους συναδέλφους μου που ο καθένας θα βάλει το λιθαράκι του ώστε όταν θ’ αναχωρούμε, η Ιαπωνία να μην είναι μία ακόμα ωραία εξωτική ταξιδιωτική εμπειρία αλλά να έχει καταλάβει χώρο στην καρδιά.

Είναι ο/η … (Χειροκρότημα. Θ’ αποκαλύψω το όνομα όταν έρθει η ώρα) έχει δουλέψει πολύ στην Ιαπωνία, την κατέχει και την αγαπάει και για τη Melodrakma αυτά είναι δυο θεμελιώδη κριτήρια για την επιλογή συνεργατών: γνώση και αγάπη.

Παίρνει το μικρόφωνο για το δικό του/της καλωσόρισμα.…

(Χειροκρότημα.)
- Να είστε γενναιόδωροι στο χειροκρότημα, είναι προς όφελός σας τελικά γιατί αλλιώς ανθίζει όποιος νιώθει ότι βρίσκεται σε περιβάλλον αγάπης και εμπιστοσύνης)

Να σας συστήσω όμως κι ένα πρόσωπο κλειδί το οποίο θα βλέπετε και θ’ ακούτε καθημερινά εφόσον έχετε ανοιχτά τα μάτια της ψυχής.

Είναι η Sakurahime! Σάκουραχίμε… (χειροκρότητα). Σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού θα είναι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μαζί μας, ξεναγός τόσο στα Αρχαία Μνημεία ετούτου του τόπου όσο και στην υπό ανοικοδόμηση Παντοτινή Ανάμνηση Μέσα μας.

Είναι γιαπωνέζα, δουλέψαμε ατέλειωτες νύχτες και μέρες μαζί για να γραφτεί ετούτο το 10ήμερο έργο της ζωή μας. Sakurahime… (Παραδίδω το μικρόφωνο και θεωρώ δεδομένο ότι όλοι μιλάμε και καταλαβαίνουμε γιαπωνέζικα.…)

- Arigatou… Yōkoso… Καταλαβαίνετε γιαπωνέζικα ή να συνεχίσω στα ελληνικά; (Σιωπή)
Είμαι η Sakurahime, η ξεναγός σας όλες αυτές τις μέρες κι αυτό που μου ζητήθηκε να κάνω είναι να σας ξεναγήσω στα Άδυτα Ανείπωτων Ιστοριών… Είναι δύσκολο για σας το ξέρω, είναι δύσκολο να καταλάβετε την πατρίδα μου, είναι ένας ολόκληρος άλλος κόσμος η Ιαπωνία αλλά, θα σας πω έναν τρόπο για να κόψετε δρόμο. Να δεχτείτε από ετούτη την πρώτη στιγμή ότι υπάρχουν άλλες πραγματικότητες, να μην συγκρίνετε τίποτα, απλά να δείτε και κυρίως να νιώσετε.
Κάθε μέρα, εκτός από τις ξεναγήσεις, θα σας λέω κι ένα μυστικό, ιστορίες που συνήθως δε λέμε εμείς οι ξεναγοί.
Ακούστε λοιπόν την πρώτη… Μια φορά κι έναν καιρό, κοντά στο ηφαίστειο Φούτζι ζούσε ένας ιερέας… (Ακούμε την ιστορία τής Sakurahime και στο τέλος χειροκρότημα με καρδιά και συγκίνηση…)



- Καλώς ήρθατε.  Yōkoso
(Χειροκρότημα)
- Arigatou… Ευχαριστώ.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας, κάνουμε τη γνωστή «τακτοποίηση», λίγος χρόνος για ξεκούραση και ραντεβού στο λόμπυ για μια πρώτη αναγνωριστική βόλτα. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Πάμε βόλτα κι ύστερα δείπνο. Θα τρώμε κάθε μέρα μαζί. Ας είναι κοινή η εμπειρία ενός γεύματος την ημέρα σ’ αυτή την Άλλη και Γαστρονομική Πραγματικότητα. (Να μην ανησυχεί κανείς, τα γεύματα και τα δείπνα θα είναι τέτοια που δε θα πεινάσει όποιος δεν του αρέσει η γιαπωνέζικη κουζίνα. Έχουμε ήδη φροντίσει γι’ αυτό, να καλυφθούν όλα τα γούστα.)

Κοιτάξτε τον Πύργο του Τόκιο… σα φαλλός σύμβολο δύναμης και έπαρσης και ονείρου και φιλοδοξίας, καλό και κακό χέρι-χέρι αιώνες τώρα… 13 μέτρα ψηλότερος από τον Πύργο του Άιφελ… είναι στη φύση μας ο ανταγωνισμός και τον εμφυσούμε και στα έργα μας… Κοιτάξτε και τον Tokyo Skytree…  Το 2012 ήρθε και εκθρόνισε απ’ τη θέση του ψηλότερου κτηρίου τής χώρας τον Πύργο του Τόκιο… Όπως ακριβώς είχε κάνει αυτός το 1958 στον Πύργο του Παρισιού… Δεν υπάρχει πιο εφήμερο πράμα απ’ την κάθε πρωτιά και είναι φύση μας να θέλουμε πάντα λίγο ψηλότερα... Καλό είναι αυτό αλλά να να μη μαθαίνουμε με τίποτα απ' τα παθήματα των άλλων, να πρέπει να πάθουμε και μεις τα πάντα...τί κατάρα! Συγχώρεσέ αμς Ίκαρε, πώς να πάμε κόντρα στη φύση μας… Κοιτάξτε...Πύργοι, Ουρανοξύστες παντού... Αν συνεχίζαμε όλο ευθεία θα φτάναμε στο Shinjuku, το Μουσείο Σαμουράι αλλά φτάσαμε…

(Στο εστιατόριο)

Φέρε σάκε, φέρε…

- Μισό λεπτό… Sakurahime… Ποιος είναι αυτός που μας κοιτάζει τόση ώρα; Εκεί στο μπαρ… με τα τατουάζ…

- Ξέρεις τί σημαίνει το τατού στην αριστερή πλευρά του λαιμού του;;; Σκύψε να σου πω στ’ αυτί…

Διανυκτέρευση.

El Greco

12 May 2019

ΙΑΠΩΝΙΑ: ΤΟ CONCEPT ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ

Σύμφωνα με τον τρόπο που εγώ καταλαβαίνω ένα ταξίδι, πριν απ’ το κόστος, πριν ακόμη και το καθημερινό πρόγραμμα οφείλω να καταθέσω το DNA του ταξιδιού, το Concept, το έδαφος πάνω στο οποίο θα σπείρω μία-μία τις 12 μέρες κι αυτές θα ανθίσουν μέσα μας.



Αυτό το ταξίδι κυοφορείται μέσα μου απ’ το 1994, από τότε που ζούσα στη Μοσχονησίων, στην Πλατεία Αμερικής, τη χρονιά που έγραψα το πρώτο θεατρικό μου, το «The Virus», το αυτοβιογραφικό εκείνο με αφορμή το θάνατο του παππού μου που είχε μεγάλη αδυναμία στο κρασί…

1994. Η Άνοιξη εκείνης της χρονιάς ήταν Άνοιξη του Αντόν, τα ιδρύματα:
Hitachi Foundation, Kyoto,
Kita School of Noh Yokohama,
και το
Kazuo Ohno Institute of Butoh

του προσέφεραν μια Υποτροφία ώστε να πάει στο Κιότο να μαθητεύσει δίπλα σ’ ένα σπουδαίο Άνθρωπο, τον Δάσκαλο, τον Sensei και δημιουργό του χορού Butoh, τον Kazuo Ohno!

24άρων χρόνων ήμουν τότε και δε ντρεπόμουν να ρωτάω όσα δεν ήξερα. (Ακόμα δε ντρέπομαι)

-Τί είναι Butoh Αντόν;

Μου πε πολλά που δεν αποκαλύπτονται, έκανε τα πάντα να καταλάβω αλλά θυμάμαι μόνο τί ένιωσα… Ένιωσα πως αυτό το πράμα θα πάρει χώρο και χρόνο μέσα μου.

- Τί είναι Butoh Αντόν;

Έψαξα μόνος μου να βρω ν’ ανακαλύψω…

Είναι ο Χώρος και ο Χρόνος της Μνήμης. Ο Χώρος και ο Χρόνος που χρειάζεται η ανάμνηση να διανύσει αποστάσεις και να οικοδομήσει φανταστικές πραγματικότητες. Είναι το αποτέλεσμα του πολέμου Αντόν, αυτό είναι, Πόλεμος Πατήρ Πάντων, όπως μετά τον Α’ Π.Π ο άνθρωπος έψαξε να βρει τρόπο να εκφράσει την ανείπωτη φρίκη που είχε ζήσει κι ο Φρόιντ άπλωσε το χέρι στον Μπρετόν σα στη Δημιουργία του Μικελάντζελο και του ‘ δειξε τη Μαύρη Τρύπα του Υποσυνείδητου και γεννήθηκε εκεί μέσα ο Σουρεαλισμός έτσι και τώρα Αντόν… Μετά τον Β’ Π.Π…  Ναγκασάκι, Χιροσίμα, φρίκη ανείπωτη πώς να μη γεννηθούν καινούριοι Τρόποι, έχει ανάγκη να ξεχάσει ο άνθρωπος και ειρωνικά ο μόνος τρόπος είναι να κάνει reset στη Μνήμη, να γίνει χάκερ του υποσυνείδητου.

Μάιος του 1994. Χτυπάει το τηλέφωνο, είναι ο Αντόν απ’ το Κιότο… Όσα μου είπε σε κείνο το τηλεφώνημα κατάλαβα αμέσως ότι θα μ’ ακολουθούν σε όλη μου τη ζωή…

Yan, χθες την ώρα του μαθήματος ο Δάσκαλος Κάζουο Όνο, μπήκε στην αίθουσα, μας χαιρέτησε, τοποθέτησε μια καρέκλα στο κέντρο καθίσαμε όλοι κυκλικά γύρω-γύρω της και μας ρώτησε πόσο απέχει η καρέκλα απ’ τη θέση μας… Yan, φοβάμαι, έγινε κάτι terrible… δεν ξέρω αν μπήκε πνεύμα μέσα μου αλλά άρχισα να θυμάμαι πράματα που δεν έζησα, ο Χώρος και ο Χρόνος μου ήταν άλλος, ήταν μιας κοπέλας που δολοφόνησαν οι Γιάκουζα…οι η  μαφία της Ιαπωνίας…

-Τί λες Αντόν;

-Αλήθεια… Οι γιάκουζα είναι απ’ τις πιο επικίνδυνες μαφίες του κόσμου… είναι decadent σαμουράι χωρίς αρχές πια, μόνο το σπαθί έμεινε απ’ το παρελθόν τους και δολοφονούν τελετουργικά με το σπαθί των Σαμουράι νεαρά κορίτσια… Παίρνουν πολλά από τις Φιλιππίνες, τα μαζεύουν στις φτωχές γειτονιές, τα κάνουν για ένα διάστημα prostitute και μετά τα δολοφονούν τελετουργικά… και τότε…στο Β’ Παγόσμιο έκαναν τρομερά πράματα οι Γιαπωνέζοι στην πατρίδα μου, άδειασαν τη Μανίλα από…

-Τί λες Αντόν;

-Αλήθεια Yan… μπήκε το πνεύμα μιας τέτοιας κοπέλας μέσα μου… ξεκίνησα και γράφω ένα έργο…

-Αντόν…

-Κλείνω… Απόψε θα πάω σ’ ένα τέτοιο μπαρ που πουλάνε ανήλικα κορίτσια και συχνάζουν γιάκουζα… Θέλω να κάνω research εκεί που… Σκότωσαν και την κόρη μιας φίλης μου Yan… Θα σε ξαναπάρω αλλά αν γίνει κάτι ήθελα να ξέρεις…

-Αντόν… ΑΝΤΟΝ!!!!!

Ο Αντόν έγραψε το έργο. Κι ευτυχώς δεν τον είχε καταλάβει κανένα πνεύμα, έμπνευση ήταν και ανάγκη να γράψει μια ιστορία για να ζήσει λίγο παραπάνω μια νέα κοπέλα. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να ζούμε, μέσα απ’ τις ιστορίες.

Ο Αντόν έγραψε το έργο. Tuko! Tuko! The Princess of the Lizard Moon.

To 1997 το Ίδρυμα Ωνάση τον βράβευσε γι’ αυτό του το έργο, παρέλαβε το Βραβείο από τον τότε πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κωστή Στεφανόπουλο και δεν πίστευε ούτε ο ίδιος την εξέλιξη εκείνης της μεταφυσικής εμπειρίας που είχε 3 χρόνια πριν στην Ιαπωνία.

Το 1999 ανεβάσαμε το Tuko! Tuko στη σκηνή! Στο Θέατρο Χώρα με τη Θέμιδα Μπαζάκα να ξυρίζει το κεφάλι και να παίζει τον άντρα Φιλιππινέζο μέσω του οποίου το πνεύμα μιας δολοφονημένης κοπέλας, τής Cherry θ αναζητήσει εκδίκηση και κάθαρση. Το δολοφόνο μαφιόζο τον έκανε ο Αλέκος Συσσοβίτης.

Και να τώρα εδώ, 20 χρόνια μετά, αναζητά ξανά ζωή εκείνη η Ιστορία, σα να ήταν σε καταστολή μέσα μου και τώρα ξύπνησε και θέλει να γίνει ταξίδι με Νέα Σκηνή το λεωφορείο μου.

Πιστεύω ακράδαντα πως ένα ταξίδι κυρίως πρέπει να έχει ψυχή, κι αυτό μόνο οι ανθρώπινες ιστορίες μπορούν να το προσφέρουν, αυτές έχουν ψυχή και στα λεωφορεία του κόσμου δίνουν κάθε μέρα το φιλί της ζωής και της νιότης σ’ όσα γερνάνε μέσα μας. Η Μνήμη είναι το Concept.

Το ταξίδι στην Ιαπωνία, θα έχει Μνήμες, Διηγήσεις και Αναμνήσεις από, Γκέισες, Σαμουράι, Emo, Kamikaze, Πριγκίπισσες, θα έχει Κάστρα Παλάτια, Καλύβες, Ηφαίστεια, Λίμνες, Δράκους, Μύθους, Πραγματικότητες, Toshiba, Fujitsu, Karaoke, Θέατρο, Φυσική Ομορφιά, Τεχνητή Νοημοσύνη, Ιστορία αλλά κυρίως Ανθρώπους και τις μικρές παγκόσμιες ιστορίες τους.

Το ταξίδι στην Ιαπωνία είναι ένα ταξίδι μακρινό, απ’ αυτά που λέμε ταξίδι ζωής και γι’ αυτό, ένας λόγος παραπάνω να κάνω τα πάντα ώστε να έχει υπεραξία ανεκτίμητη. Αυτό συμβαίνει μόνον όταν αγγίζει την καρδιά, με τέτοιους ανθρώπους αγαπάω να ταξιδεύω, με καρδιά. Οι Αναμνήσεις μιας Γκέισας, θα συναντηθούν με τις αναμνήσεις ενός Σαμουράι και μαζί με τις αναμνήσεις του καθενός από μας θα φτιάξουμε Νέο Κεφάλαιο στη ζωής μας για να το διηγηθούμε στη Μαντάμ Μπατερφλάι.

Για 12 μέρες, θ’ ανακαλύπτουμε έναν κόσμο μακρινό, θ’ απολαμβάνουμε όσα θα βλέπουν τα μάτια μας και θ’ ακούν τ’ αφτιά μας αλλά παράλληλα θ’ αναζητήσουμε τη Σιωπή, το Χώρο και το Χρόνο της Μνήμης του καθενός.
Σας ευχαριστώ και καλή αντάμωση

El Greco

11 May 2019

Η ΚΟΥΔΟΥΝΙΣΤΡΑ

Είναι καιρός τώρα που απ’ τη δουλειά την προσοχή μου αποσπούν λίγα πράματα, μόνον ό,τι φτάνει στην καρδιά.

Και να ακόμα μια ιστορία της Ιστορίας εκείνης που λέγεται Ισπανικός Εμφύλιος.
Βασικότερη αιτία που κυριολεκτικά ξεθάφτηκε η ζωή κι θάνατος κάποιων ανθρώπων, είναι η ενεργοποίηση του Νόμου Περί Ιστορικής Μνήμης (αυτό ήταν και το θέμα της ομιλίας μου τον περασμένο Φεβρουάριο μετά από πρόσκληση του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Δήμου Κηφισιάς)
Είναι ο Νόμος που επιχειρεί να ξεθάψει την αλήθεια και να θυμίσει στους πολίτες την υποχρέωσή τους να γνωρίζουν, να είναι σε επιφυλακή για να μην επαναληφθούν ίδια λάθη.

Ο Αντίλογος λέει «άστα να παν στην ευχή… να ξεχάσουμε αρκετά πονέσαμε» αλλά ο Νόμος, ο μέχρι πριν λίγα χρόνια άγραφος και πια γραμμένος φωνάζει:
«ΟΧΙ» ! Αν ξεχάσουμε ή θα ξεχαστούμε ή θα γίνουμε γελοίοι πρωταγωνιστές σε κάποιο ριάλιτυ.
«ΟΧΙ» δεν τον σκότωσε ένα καθίκι εραστής το Λόρκα, φρανκικοί τον εκτέλεσαν, τί θα πει «και ας παν στην ευχή τα παλιά…;» Πώς αφήνεις ένα ψέμα να είναι η Ιστορία σου;
ΟΧΙ αποφάσισαν στην Ισπανία! Θα κάνουμε εκταφές. Θα ξεθάψουμε την αλήθεια!


Κι έτσι βρήκαν και το Φεδερίκο στο χωριό Βιθνάρ σε τάφο ομαδικό και με το DNA της αδερφής του μπόρεσαν να ξαναγραφτούν κάποια βιβλία. Αλλά ο Φεδερίκο είχε προλάβει να γίνει ο Λόρκα, ποιητής γνωστός! Τί γίνεται με χιλιάδες άγνωστους που δεν πρόλαβε η ζωή τους να πάρει το σχήμα και το χρώμα των ονείρων τους;

Επειδή οι εκτελέσεις που πραγματοποίησαν οι φρανκικοί ήταν πολλές, οι εκταφές που επέτρεψε ο Νόμος συνεχίζονται κι έτσι, πρωτοσέλιδο προχθές σε όλες τις εφημερίδες που σέβονται τον εαυτό τους και την Ιστορία η είδηση και μια φωτογραφία.

Αύγουστος 1936, ένα μήνα μετά την έναρξη του Πολέμου. Στην Παλένθια. Πήραν την Catalina Muñoz, 37 χρόνων με 4 παιδιά, την πυροβόλησαν γιατί παραδέχτηκε ότι πήγαινε σε διαδηλώσεις των Κόκκινων, την πυροβόλησαν 22 Σεπτεμβρίου του 1936, ήταν 36 χρόνων.
Η εκτέλεση έγινε στις 5:30 το πρωί λεν τα αρχεία που βρέθηκαν. Και την πέταξαν σε τάφο ομαδικό. Το μόνο που τους ζήτησε ήταν να πάρει μαζί της την κουδουνίστρα του Martín, του νεογέννητου που έπρεπε άρον άρον ν’ αποχαιρετήσει. Τα παιδιά τα μεγάλωσε μια θεία γιατί ο πατέρας ήταν στη φυλακή με την κατηγορία ότι είχε σκοτώσει έναν φρανκικό.
Τα παιδιά δεν πήγαν ποτέ σχολείο κι ο Μαρτίν άρχισε να δουλεύει στα χωράφια όταν έγινε 8 κι αυτό έκανε σ’ όλη του τη ζωή ως τη στιγμή που δεν μπορούσε πια.

Και βρήκαν τώρα την Catalina με την κουδουνίστρα στο χέρι. Κι έφεραν τα νέα στο γιο της, τον Martín που ζει και είναι 83 χρόνων…
Και ζει και μια αδερφή του, η Lucía 94 χρονών, ήταν 11 αυτή όταν εκτέλεσαν τη μάνα της και θυμάται και το πρόσωπό της, αυτή το περιέγραφε στον αδερφό της, στο μωρό…
«Η μαμά ήταν έτσι… τα μάτια της…τα μαλλιά της… η φωνή της… Η φωνή…» Θυμάται και την ημέρα που τη συνέλαβαν…» Ήρθαν στο σπίτι να την πάρουν οι αστυνομικοί και το βαλε στα πόδια με το μωρό, με τον Μαρτίν στην αγκαλιά… Μετά από λίγα μέτρα σκόνταψε κι έπεσαν Την έπιασαν και μετά… δεν ξέρω τί έγινε μετά…»

Αλήθεια, είναι ένας δίκαιος και σοφός Νόμος; 
Να θυμόμαστε κι ας πονάει ή να ξεχάσουμε κι ας επιβιώσουν μόνον όσοι κερδίσουν το survivor;
Κοιτάζοντας τη φωτογραφία, είπα να τη γράψω την ιστορία και να τη μοιραστώ. Ξεράθηκε το στόμα μου στη συνειδητοποίηση ότι μια πλαστική κουδουνίστρα έμεινε όπως ήταν ενώ το χέρι της μάνας που την κρατούσε…

83 χρόνων ο Μαρτίν, 94 η Λουθία…  Κάτι τους χρωστούσε η ζωή, ζουν και  για τη μάνα τους που δεν πρόλαβε!
Και ζουν κι οι δυο στο ίδιο χωριό 400 κατοίκων που είχε γεννηθεί και κείνη κάποτε, και τώρα πια έχουν και τον τάφο της.

                (Ο Μαρτίν, το μωρό τότε, με τη γυναίκα και την κόρη του)

Όταν ο πατέρας τους βγήκε απ’ τη φυλακή πήγε να δουλέψει στο Μπιλμπάο, δούλεψε μια ζωή εκεί στα ορυχεία και γύρισε στο χωριό να πεθάνει. 8 χρόνια έζησε εκεί και τα παιδιά δεν τον ρώτησαν ποτέ τίποτα. Τίποτα απολύτως. Σα να μην είχαν γίνει όσα έγιναν. Συνδυάζοντας πολλά και διάφορα, λένε πως η Καταλίνα σκότωσε τον φρανκικό αλλά ανέλαβε την ευθύνη ο άντρας της, γιατί ήταν πολύ ερωτευμένος…

Μια κουδουνίστρα ένας εμφύλιος πόλεμος ολόκληρος. Να δούμε ποιος θα συμπληρώσει μια μέρα τα κομμάτια που λείπουν απ’ το παζλ της ζωής μας.













             



8 May 2019

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ: DREAM TEAM !

Το ότι σήμερα που γράφω ετούτο εδώ το "γράμμα" είναι Τετάρτη 8 Μαΐου, Τετάρτη του Θωμά τη βάφτισα, τρεις μέρες μετά την Κυριακή του Θωμά, σα Θαύμα μου φαίνεται που έφτασα ως εδώ!

Σαν άπιστος αναζητούσα μια όποια Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη μετά του Θωμά, σαν την πληγή, να βάλω το δάχτυλο πάνω στη μέρα και να πιστέψω ότι όσα ταξίδια είχαμε προγραμματίσει γι’ αυτό το Πάσχα πραγματοποιήθηκαν έτσι όπως τα ονειρευτήκαμε, πήγαν όλοι και γύρισαν καλά κι έγιναν όλα ωραία έτσι όπως εγώ τουλάχιστον ονειρεύομαι και αντιλαμβάνομαι το «Ωραίο» στο κάθε ταξίδι.


Απ’ την Κοιλάδα του Πάδου ως την Έρημο της Σίβα,
απ’ τους ελαιώνες της Ανδαλουσίας ως το Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο και το Μουσείο του Ρηγίου με τους δυο Πολεμιστές bodyguard μιας εποχής ολόκληρης, φύλακες του Παρελθόντος και δεκανίκια του όποιου Μέλλοντός μας,
απ’  τη νύχτα του Αγκριτζέντο και κείνη στο αγρόκτημα του Σαν Τζιμινιάνο, ως το ξημέρωμα στην Έρημο της Αιγύπτου,
απ’ τον ποταμό Χάβελ του Πότσνταμ και τον Έλβα της Δρέσδης, στον Γουδαλκιβίρ κι από κει στο Νείλο, καφέ στο σπίτι του Καβάφη στην Αλεξάνδρεια,
φαρμάκι σε ποτήρι μπύρας στη βίλα Βανζέ παίρνοντας αποφάσεις για Τελικές Λύσεις- Αρχή Παράνοιας και διαστροφής,
απ’ τη Λειψία του Μπαχ ως την Κατάνια του Μπελίνι,
απ’ τη Φλωρεντία του Δάντη και του Μακιαβέλι ως τη Γρανάδα του Λόρκα και των τσιγγάνων, τις Συρακούσες του Αρχιμήδη, το Βερολίνο της Ρόζας…

Πέντε ταξίδια με την ίδια αγάπη και φροντίδα!

ΤΟΣΚΑΝΗ

ΑΙΓΥΠΤΟΣ

ΜΑΔΡΙΤΗ ΑΝΔΑΛΟΥΣΙΑ

ΣΙΚΕΛΙΑ

ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΔΡΕΣΔΗ-ΛΕΙΨΙΑ-ΠΟΤΣΝΤΑΜ

Θέλω απ’ τα βάθη της καρδιάς μου να ευχαριστήσω του 165 ανθρώπους που αυτό το Πάσχα εμπιστεύτηκαν τη Melodrakma Universal για να ταξιδέψουν.

Κυρίως θέλω να ευχαριστήσω όσους ταξίδεψαν χωρίς εμένα ξεναγό. Είναι άκρως τιμητική η εμπιστοσύνη.

«Γιάννη θα είσαι εσύ στο Μαδρίτη-Ανδαλουσία» με ρώτησε πριν καιρό η Ιωάννα, «είμαστε 4 που θέλουμε να ρθούμε.»

«Μάλλον όχι Ιωάννα μου, δε θα 'μαι, θα έχω φροντίσει να είναι ο καλύτερος αλλά αν είναι όρος να είμαι εγώ, ας το δείτε και με άλλο γραφείο»

«Γιατί, αν πάω σε άλλο γραφείο θα είσαι εσύ; Έχω εμπιστοσύνη, εδώ ξέρω ότι εσύ δε θ' αφήσεις τίποτα στην τύχη. Κι όποιον διαλέξεις για ξεναγό θα είναι σίγουρα ο καλύτερος γιατί πρώτος εσύ θες το καλό για τη δουλειά σου.» με αποστόμωσε!

Και ήρθαν, η Ιωάννα κι ένα σωρό ακόμα παλιοί και καινούριοι φίλοι και κατάφερα και ήμουν και γω τελικά εκεί, στην Ανδαλουσία, την πρώτη αγάπη…

Ο παραπάνω διάλογος είναι το ωραιότερο δώρο που μου έγινε τα τελευταία χρόνια! Πάσχα, Χριστούγεννα, γενέθλια γιορτή... πολλά τα δώρα και κυρίως η αγάπη, είναι γενναιόδωρη η ζωή μαζί μου αλλά αυτό…

Ναι, πρώτος εγώ  θέλω το Καλό στη δουλειά Ιωάννα. Και πρέπει να θυμάμαι ότι τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται, πρέπει να θυμάμαι ότι δεν μπορώ να τα κάνω όλα καλά, κι αυτό είναι υποχρέωσή μου προς όσους με εμπιστεύονται, να φροντίσω για το καλύτερο, όχι να κάνω τον σούπερμαν. Μετά από σχεδόν 30 χρόνια σ’ αυτή τη δουλεια, έχω και τα κριτήρια και τις γνωριμίες, μπορώ να εντοπίσω τους καλύτερους, ξέρω τη δουλειά από μέσα, ξέρω ποιος κάνει τι, τουλάχιστον ξέρω τι θέλω και τι όχι.

Εγώ θα συνεχίσω να ταξιδεύω σε όλα όσα μου επιτρέπουν οι δυνάμεις μου.

Κάποια άλλα ταξίδια θα τα συνοδεύουν οι καλύτεροι, οι Άριστοι σε κάθε προορισμό. Είμαι στην πορεία δημιουργίας μιας ομάδας που θα δουλεύει με συγκεκριμένο τρόπο, με σεβασμό, ποιότητα, γενναιοδωρία, χιούμορ και μουσική! Είμαι στην πορεία δημιουργίας μιας Dream Team και μ' αυτή θα πάμε παντού...


Σας ευχαριστώ όλους και δίνω ραντεβού στον κόσμο όλο πια. Θα πάμε παντού! Αλήθεια, μια στάλα είναι ο κόσμος και η ζωή μας μία και δεύτερη δεν έχει, θα πάμε παντού! Απ’ τις όχθες του Πηνειού ως το Γουαδαλκιβίρ και τον Έλβα και το Νείλο και τον Πάδο και τον Τίγρη και τον Ευφράτη και τον Αμαζόνιο… Νερό παντού, απ' το νερό ξεκινάει η ζωή και είναι ωραίο να τη μοιράζεσαι!

Σε ποταμόπλοιο η ζωή μας κι αριστερά και δεξιά οι όχθες-σχέσειςμ' όσους συναντηθήκαμε κι αγαπηθήκαμε έστω για λίγο.

Γ. Λ

Υ.Γ: Κατάφερα κι έκανα λίγο το σούπερμαν αυτό το Πάσχα. Δε μπόρεσα να είμαι αυτή τη φορά στη Σικελία και την Αίγυπτο αλλά σε Τοσκάνη, Ανδαλουσία και Βερολίνο ναι…





15 Apr 2019

Requiem για τη Notre Dame

Θα ήθελα πολύ και να ξεναγήσω και να ξεναγηθώ στη Notre Dame. Σε μια ξενάγηση ειδική, μέσα απ’ τα χνάρια που άφησε η Παναγία των Παρισίων στη Λογοτεχνία, στη Πολιτική, στη Ζωγραφική, στο Σινεμά, στη Μουσική…

 (Notre-Dame de Paris, 1900 Maximilien Luce)

Ο Βίκτωρ Ουγκό να λέει πως ό,τι για κάποιον είναι μια εκκλησία για κάποιον άλλο είναι ο κόσμος ολόκληρος, κι η φύση μαζί...

Ζακ Λουί Νταβίντ,το 1807 ζωγραφίζει την αυτο-στέψη του Μεγάλου Ναπολέοντος μέσα στη Notre Dame


Ο Maximilien Luce ανανεώνει την εικόνα της Παναγίας ζωγραφίζοντας την με πουαντιγισμό.

Η  Gina Lollobrigida να τραγουδάει και να χορεύει μπροστά στην είσοδο του ναού.


O Φρεδερίκ Σοπέν στην κηδεία του ζήτησε να παιχτεί ο Requiem του Mozart. Και να η Lacrimosa να συνοδεύει εικόνες της Παναγίας των Παρισίων. (Requiem για τη Notre Dame )

Έχουμε καινούριες εικόνες για Παγκόσμια Κληρονομιά Θρήνου της Ανθρωπότητας, το εμβληματικό κωδωνοστάσιο τυλιγμένο στις φλόγες να καταρρέει, όπως πριν λίγα χρόνια οι Δίδυμοι Πύργοι…

Εν μέρει γίνεται ν’ αποφασίζει ο καθένας τί θέλει να θυμάται απ’ όσα χάνονται.

Δεν είναι ντουβάρια οι εκκλησίες, είναι οι προσευχές των ανθρώπων να γίνουν τα όνειρά τους ζωή γλυκιά, δεν είναι οίκος του θεού οι εκκλησίες, των ανθρώπινων ονείρων και φόβων είναι οίκος και κάποιες απ' αυτές η ίδια η  Ιστορίας της ανθρωπότητας.


Υ.Γ: Θα ξαναφτιαχτεί Notre Dame και θα λένε οι ξεναγοί του μέλλοντος… "...τον περασμένο αιώνα, τον Απρίλιο του 2019 ξέσπασε πυρκαγιά και υπέστη τεράστιες καταστροφές αλλά…

                                    El Greco




"

14 Apr 2019

ΙΑΠΩΝΙΑ... ΕΞΩΤΙΚΩΝ ΤΑΞΙΔΙΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!

Επειδή εξωτικά ξεκίνησε η εβδομάδα με την ανακοίνωση του ταξιδιού στο Μαρόκο...εξωτικά να τελειώσει:

ΙΑΠΩΝΙΑ 8-19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, την ιδανική στιγμή του Φθινοπώρου για να φωτογραφίσουμε τα χίλια χρώματα στο κάθε δέντρο.



Ειδικό, μοναδικό καταπληκτικό πρόγραμμα που φτιάνχω με τις φίλες μου, την Hakiri και την Kokoro...

Κρατήσεις: 210-524 1960 , 6985 66 2014, και gr@melodrakma.com

El Greco


8 Apr 2019

COMING SOON... ΜΑΡΟΚΟ!

Για να ξεκινήσει η εβδομάδα εξωτικά, (και λίγο πριν το Πάσχα) λέω: Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στο Μαρόκο.


Ας διαλέξει ο καθένας την καμήλα του και φύγαμε. (Λεπτομέρειες και ακριβείς ημερομηνίες σε άλλη φάση, για την ώρα μόνο αυτό: δυο γκρουπ, ένα Χριστούγεννα κι ένα Πρωτοχρονιά.

Καλή Αντάμωση

El Greco

6 Apr 2019

ΑΠΟΗΧΟΣ ΗΠΕΙΡΟΥ: Γράφουν ο Περικλής Μοσχολιδάκης και η Χριστίνα Μαξούρη

Σχεδόν ένα μήνα μετά το τριήμερο στην Ήπειρο εξακολουθεί να με τραβάει απ’ το μανίκι και να μου λέει: ¨καλά έκανες κι άκουσες του Πορτογάλου τη συμβουλή του Πεσσόα, κι έκανες μεγάλα όνειρα για ένα τριήμερο όπου θα συμπορεύονταν αρμονικά άνθρωποι πολλοί, με το «εγώ» παρκαρισμένο σε υπόγειο πάρκινγκ, τρεις μέρες μαζί άνθρωποι πολλοί σε κοινή πορεία Άνθρωποι, Ταξίδι και Θέατρο.


Σχεδόν ένα μήνα μετά φαίνεται πως όλο αυτό που ζήσαμε είναι ζωντανό και στη καρδιά των βασικών συντελεστών, αγαπημένων καλλιτεχνών και φίλων πια.
Η Χριστίνα Μαξούρη κι ο Περικλής Μοσχολιδάκης μπήκαν στον κόπο να καταγράψουν τον απόηχο της δικής τους αίσθησης αυτής της εμπειρίας. Και μου στείλανε από ένα τους κείμενο να το μοιραστώ με όλους εσάς.



Και τώρα, σχεδιάζοντας με αγάπη μελλοντικές στιγμές με νόημα για την καρδιά λέω το πιο βαθύ και ειλικρινές Ευχαριστώ σε όλους σας.

El Greco


Ο Επίλογος της Χριστίνας Μαξούρη: 


Μερικές εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση του τριήμερου ταξιδιού μας, με άξονα την Πολιτιστική Διαδρομή της Ηπείρου κι ακόμα ‘ζαλίζομαι’ από τον έντονο - σχεδόν μεθυστικό – απόηχο αυτής της εμπειρίας. Μια εμπειρία ακριβή και δυσεύρετη, που έμελε να γίνει πολύτιμο φυλαχτό για την συνέχεια. Μια εμπειρία ποτισμένη από Ιστορία, Μνήμη και Πολιτισμό. Μια εμπειρία βαπτισμένη από λόγο ποιητικό, παραδοσιακές μελωδίες και Ομορφιά. Την Ομορφιά του ευλογημένου αυτού τόπου, αλλά και την τόση ομορφιά ανθρώπων ευγενικών, καλλιεργημένων και γενναιόδωρων που για αυτούς και μαζί με αυτούς, απομακρυνθήκαμε για λίγο από το πρόσταγμα των ημερών και αντί να φορέσουμε μάσκες και στολές μεταμφίεσης, φορέσαμε σκευή υποκριτή και κάτω από το λυτρωτικό φως της μέρας, στήσαμε τον δικό μας χορό. Έναν χορό-φόρο τιμής στη Μνήμη, την Ιστορία και τον Πολιτισμό. Έναν χορό αργόσυρτο και λειτουργικό. Ένα χορικό μύησης και μοιρασιάς. Μοιρασιά ψηφίδων του ανυπέρβλητου πολιτισμικού μωσαϊκού αυτού του τόπου, αλλά και μοιρασιά βλεμμάτων και σιωπών. Σεβασμού και Συγκίνησης. Για το Τότε και για το Τώρα. Για τα μνημεία αυτά που στέκουν καθαγιασμένα και αγέρωχα και για όλους εμάς που πατήσαμε το χώμα τους, αγγίξαμε τις πέτρες τους, αφουγκραστήκαμε τους ήχους τους και λες και βγήκαμε καθαρότεροι και σοφότεροι, ύστερα από αυτήν την εμπειρία.
Δύο εβδομάδες μετά κι ακόμα ‘επιστρέφω’ στον τόπο τον ιερό σαν ταπεινός προσκυνητής. ‘Φιλάω’ τις εικόνες της Μνήμης και της Φύσης. Φυλάω τις στιγμές τις ακριβές. Το σούρουπο στο Ρωμαϊκό Ωδείο της Νικόπολης, τον κυκλικό χορό στο Αρχαίο Θέατρο της Δωδώνης, την φορτισμένη σιωπή στην Αρχαία Κασσώπη, κάτω από το μνημείο του Ζαλόγγου. Το αποχαιρετιστήριο γεύμα δίπλα στη θάλασσα. Τα ζεστά βλέμματα ανταπόδοσης. Στιγμές σπάνιες, που σε καθιστούν ξανά πιστό και γνωστικό, όταν η πίστη και γνώση κινδυνεύουν να χαθούν δια παντός.

 Ευχαριστώ θερμά τον Περικλή Μοσχολιδάκη που με την γραφή και την εμπιστοσύνη του, μου έδωσε άπλετο χώρο ύπαρξης, την Άλμπα Λυμτσιούλη, τη μικρή Αγγελική και τον Ηλία Αγγέλου για την ευαισθησία, την προθυμία και την ωραία μας συνύπαρξη, την Σοφία Εξάρχου που αποτέλεσε την κινητήριο δύναμη της τοπικής οργάνωσης και φιλοξενίας και σε όλους τους ξεχωριστούς συνταξιδιώτες / συνοδοιπόρους αυτής της Διαδρομής.
 Μα περισσότερο από όλους, ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, έναν τολμηρό και πεισματάρη ονειροπόλο, με δροσερό πρόσωπο και ορθάνοιχτη καρδιά. Έναν ονειροπόλο οικοδεσπότη που υποδέχεται, περιποιείται και φροντίζει ξεχωριστά τον κάθε σημαντικό καλεσμένο του, με αγάπη και αφοσίωση. Έναν οικοδεσπότη ευφάνταστο και αεικίνητο, που ακούει στο όνομα Γιάννης Λυμτσιούλης και που χωρίς αυτόν και το δημιούργημά του, τη Melodrakma Universal  και την σπουδαία αρωγή του Διαζώματος, αυτή η πολύτιμη εμπειρία δεν θα μπορούσε να συντελεστεί.

Εις το επανιδείν.

Χριστίνα Μαξούρη       


Ο Επίλογος του Περικλή Μοσχολιδάκη




Έχουν περάσει κιόλας μερικές εβδομάδες ,όμως η σκέψη φτερουγίζει πεισματικά στα Δρώμενα που δημιουργήσαμε και βιώσαμε, στα μονοπάτια της Μνήμης και στα Θέατρα τα μαγικά της Ηπείρου!!

Ο Γιάννης Λυμτσιούλης, αυτός ο παθιασμένος, ο Γιάννης της Melodrakma - που ταξιδιωτικό γραφείο άλλο σαν κι αυτό δεν έχει - μου πρότεινε να φτιάξουμε Δρώμενα Πολιτισμού στα μαγικά τα Θέατρα, εκεί στην Ήπειρο την Ανοιξιάτικη, εκεί στην πέτρα και στο νερό, κάτω από τις χιονισμένες βουνοκορφές, στην Ήπειρο που άλλα τέτοια Δρώμενα δεν έχουν ξαναγίνει και δέχτηκα σε μια στιγμή, σαν έτοιμος από καιρό, Ταξίδι και Πολιτισμός, Περιήγηση και Αρχαίο Δράμα, Χορός, Κλαρίνο και Ποίηση, το όνειρο άρχισε από τις πρώτες στιγμές να περπατάει, να παίρνει σάρκα, να οργανώνεται όπως μόνο ο Γιάννης ξέρει και μπορεί...

Μπήκε και η Χριστίνα Μαξούρη, η μαγική, η εύθραυστη, η δυνατή, στο σχέδιο, μεγάλωσε η χαρά μου, φούντωσε η επιθυμία να φτιάξουμε το καλύτερο, ύστερα και η Αλμπα Λυμτσιούλη, κορίτσι αποκάλυψη, κόρη γονιών εμπνευσμένων, δικό τους δημιούργημα - εκπληκτικό, κι ήρθε κι ο Ηλίας ο Αγγέλου στην ομάδα, κλαρινιτζής γνωστός και σπουδαγμένος, αυτοσχέδιος και έντεχνος μαζί, γη και μαύρα μάτια που παίρνουνε φωτιά όταν παίζει κι ύστερα και η Αγγελική Καλυβίτη, εκφραστικό παιδί, με άποψη και παρουσία, δύναμη για το αύριο και συμπληρώθηκε η ομάδα...


Κι είπε ο Γιάννης ύστερα τη μαγική λέξη :  «Διάζωμα», με όλο το κύρος και τον σεβασμό που προκαλεί στους Έλληνες η λέξη, με τη συνεργασία του Διαζώματος ακούστηκε να λέει, υπό την αιγίδα η με τη βοήθεια, οι λέξεις λένε λίγα όταν μιλάς για το ' Διάζωμα ' που ο αγώνας και η έγνοια του να ανακαλύψει, να αναδείξει ξανά, να συντηρήσει τα Αρχαία τα Θέατρα της πατρίδας μας, γράφει ήδη τη δική του Ιστορία και μόνο ευγνωμοσύνη από όλους τους Έλληνες του πρέπει για το έργο του το συγκλονιστικό!!

Ξεκινήσαμε πρόβες κι άρχισε σιγά σιγά το όραμα να ετοιμάζεται, να ανθίζει...
Ανέλαβα να το Σκηνοθετήσω - πως να Σκηνοθετήσεις τη Μνήμη, την περιπέτεια Ψυχής και Ιδεών - και να παίξω - πως να ερμηνεύσεις κείμενα που λες και γράφτηκαν από Θεό - να γράψω κείμενα που θα συνδέουν εποχές, τόπους και τοπία Μνήμης, τρόπους Ελλήνων - .Η Χριστίνα να ερμηνεύσει κείμενα και να τραγουδήσει με τη θεσπέσια φωνή της, ο Ηλίας με την Τέχνη του, το Ηπειρώτικο κλαρίνο, η Άλμπα φλάουτο -διακριτικό και αέρινο, όπως κι η ίδια και η Αγγελική να γίνει Ήχος μυστηριακός που φέρνει προμηνύματα, που δονείται και εξηγεί τα ανεξήγητα...

Μαζί μας εκατοντάδες ταξιδιώτες , οι πιο πολλοί απ' την Αθήνα κι άλλοι απ΄ τη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη και την Κέρκυρα, κι από  τα Γιάννενα  κι από την Κύπρο ακόμα, ωραίοι άνθρωποι, αποφασισμένοι να γνωρίσουν και να γνωριστούν, εξοπλισμένοι με την απόφαση να χαρούν ταξίδι και Πολιτισμό, να μοιραστούν εμπειρίες που σπάνια μοιράζονται, να ζήσουν τις στιγμές τις μαγικές, άνθρωποι με τη χαρά της ζωής, ευγένεια και πάθος, γλέντι και γνώση, χέρι χέρι, μια ομορφιά...

Φύγαμε για την Ήπειρο ένα πρωί με κατεύθυνση την Αρτα, τη φιλόξενη, υποδοχή και πεζοδρομημένη αγάπη, φιλέματα και φροντίδα από τη Σοφία Εξάρχου, στήριγμα και παρουσία γλυκιά και δυνατή στο πλάι μας, μαργαρίτες και παπαρούνες κόκκινες στην αυλή της Παρηγορήτισας, όμορφο το ξεκίνημα, Βυζαντινές εικόνες, ξυλόγλυπτα τέμπλα, κερί που καίει, ευλογία...


Πρώτος Σταθμός η Νικόπολη, αγκαλιασμένη με την Πρέβεζα, συνέχεια της μυστηριακή τα τείχη της, μια Πολιτεία ολόκληρη, Βουλευτήρια και Ναοί, σπίτια και δρόμοι, Μουσείο και Θέατρο και Ωδείο, μεγάλος τόπος σε έκταση και σημασία, να φωτίζονται οι πέτρες οι κοκκινωπές στο ηλιοβασίλεμα, Ρώμη και Ελλάδα, συνομιλία Ιστορική, κατάκτηση και ώσμωση, ανταλλαγή και αντιπαλότητα, πέτρες αγκαλιασμένες Ιστορία, να μη σε νοιάζει τίνος είναι, να απολαμβάνεις μόνο τη συνέχεια, η Ιστορία πανταχού παρούσα, δίπλα σου.

Δρώμενο πρώτο στη Νικόπολη, στο Ρωμαϊκό Ωδείο, η Νίκη και η Ήττα, η ματαιότητα της κατάκτησης και η διαχείριση του Τέλους με Αξιοπρέπεια, ο Σοφοκλής και ο Καβάφης, Οιδίπους και Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον, Χατζιδάκις και Αριστοφάνης, Μαύρο Κυπαρίσσι και Γιατί Πουλί δεν κελαηδείς, να αντιλαλούν οι πέτρες Λόγο και Μουσική, στο ηλιοβασίλεμα, να πέφτουν αργά οι σιωπές της νύχτας...


Ημέρα δεύτερη, Δρώμενο Δεύτερο στη Δωδώνη τη Μαντική, οικία του Διός, τη Δωδώνη των χρησμών και των δέντρων των ιερών, ήλιος να σε καίει και παγωμένη ανάσα από τα βουνά τα χιονισμένα γύρω γύρω, να δροσίζει τα πυρωμένα από τη συγκίνηση της έξαψης μάγουλα, μάτια και σώματα αντίκρυ στον Ήλιο τον Ηπειρώτικο, φως καθαρό, διάφανο, στο πρωινό, σε ένα από τα πιο όμορφα θέατρα που ανέστησε η πατρίδα μας.

Το Δρώμενο εδώ αφιερωμένο στη δύναμη του Έρωτα και στους καημούς τους ερωτικούς, στα Πάθη και στο Πάθος το μοναδικό. Όρνιθες και Πονεμένο Στήθος, Μεγάλος Ερωτικός και Γκόλφω, Χάρτινο το Φεγγαράκι και Μιχάλης Γκανάς, Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, κι Ήταν καμάρι της αυγής, Μεσόγειος Ελλάδα Ισπανία, ίδιος καημός, συνομιλία μυστική και φανερή δυο τόπων, δύο πατρίδων, μιας ψυχής.


Κι όταν σηκώθηκαν οι ταξιδιώτες να χορέψουν, κι όταν στήσαμε κύκλιο χορό, εκεί  στη μέση της ορχήστρας του Αρχαίου Θεάτρου κι άρχισε η Χριστίνα, σαν Ιέρεια  το τραγούδι κι όλοι ακολουθούσαμε ΄΄Δόντια πυκνά '', Ηπειρώτικος χορός, βαρύς, με το Κλαρίνο να δίνει τον ρυθμό, στη μέση ο Ηλίας, να κλαίει το κλαρίνο, κελάηδημα πουλιού, έγιναν οι στιγμές αυτές οι μαγικές Μυστήριο μέγα, να κλαις για τη στιγμή που ζεις, να έχεις Μνήμες να θυμάσαι μια ολόκληρη ζωή...
Την Τρίτη Ημέρα στην Κασσώπη την Αρχαία, ψηλά στο Ζάλογγο της θυσίας το ιερό, υψόμετρο, πέτρα αρχαϊκή και θέα, το Ιόνιο, η Λευκάδα, ο γλυκός Αμβρακικός να χάνονται στο βάθος. Τόπος Θυσίας. Μια πόλη ολόκληρη αρχαία, να σκάβουν οι Αρχαιολόγοι πέτρα πέτρα, σκουπάκι, σκόνη, σμίλη, να βγαίνει ένας κόσμος θαμμένος στο Φως, αγάλματα και Θέατρα, αγριολούλουδα και πέτρες μεγάλες να ακουμπήσεις εκεί την κούραση σου να ξαποστάσεις, να ακουμπήσεις την περηφάνεια σου να αναθαρρήσεις.


Η Αρχαία πόλη της Κασσώπης, ακριβώς κάτω από τον βράχο του Ζαλόγγου, εκεί, στο Σούλι. Να σε ταράζει σύγκορμο η σκέψη πως οι Σουλιώτισες έστησαν Χορό Θανάτου και πήδηξαν και χάθηκαν πάνω στις πέτρες τις αρχαίες, ακριβώς από πάνω μας οι γυναίκες οι πέτρινες που σμίλεψε ο Ζογγολόπουλος στην άκρη του βράχου της Θυσίας, να σε ανατριχιάζει σύγκορμο η σκέψη πως στον τόπο τον Αρχαίο και στο Θέατρο το πέτρινο που κάποτε, χιλιάδες χρόνια πριν, ορχούνταν μέλη του Χορού στις Αρχαίες Τραγωδίες, εκεί στον ίδιο τον τόπο ακριβώς, στήθηκαν έπειτα Χοροί Θανάτου για την Αξιοπρέπεια, Χοροί πατρίδας κύκλιοι και θυσίας και τραγούδια ''έχετε Γειά Βρυσούλες...'' κι έγιναν μάνες και παιδιά αγριολούλουδα κόκκινα που επίμονα σκεπάζουν τη γη της Κασσώπης και το Σούλι.

Δρώμενο Τρίτο στον τόπο αυτόν τον ιερό, Αρχαίο Δράμα και Διλήμματα ζωής, Επιλογή και Θυσία, Σολωμός και Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Ηπειρώτικο Μοιρολόι και Αισχύλος και Αει Γαρούφαλο μου, Επτά επι Θήβας και Πέτρινα Χρόνια, να τρέχουν τα μάτια από συγκίνηση και περηφάνεια και να σε παίρνει το παράπονο μιας ολόκληρης πατρίδας, υγρασία στα μάτια, χαρά και συγκίνηση μαζ...







  


Αυτή η Τρίτη ημέρα ήταν και η πρώτη ημέρα της Σαρακοστής, Καθαρά Δευτέρα του εθίμου και της Παράδοσης, γεύμα αποχαιρετιστήριο, δίπλα στη θάλασσα του Αμβρακικού, γλυκόπικρες στιγμές, χαρά γι’ αυτά που ζήσαμε, συγκίνηση μεγάλη, τραγούδι και κρασί, με ευχές ξανανταμώματος, όσο πιο σύντομα, ξανά μαζί, στα όμορφα και στα σπουδαία.

Πέρασαν αρκετές πια ημέρες από το μαγικό αυτό ταξίδι κι όμως η σκέψη είναι κολλημένη εκεί, στην Ήπειρο!
Σε όλους όσους ζήσαμε τις όμορφες στιγμές, στους ωραίους συνταξιδιώτες που συμπορευτήκαμε, Τέχνη, Παράδοση, Πολιτισμός και Γλέντι ελληνικό και Γεύση, στους εξαιρετικούς ξεναγούς, καλλιέργεια και ανθρωπιά, ευγένεια και γνώση, σπάνια συναντάς επαγγελματίες τέτοιους, στους οδηγούς και σε όσους πήραν μέρος στην οργάνωση του ταξιδιού, μόνο ευχαριστίες και συγχαρητήρια τους ταιριάζουν.

Ξεχωριστή η αναφορά για το ΔΙΑΖΩΜΑ με την ευχή να συνεχίσει να προσφέρει το σπουδαίο έργο του, να το γνωρίσουν όσο γίνεται περισσότεροι και να στρατευτούν στη σπουδαία αποστολή του, που τιμά όσο λίγοι την πατρίδα μας.

Στους συνεργάτες μου Καλλιτέχνες που δουλέψαμε τα Δρώμενα, ασπασμός γλυκός και αγκαλιά μεγάλη και όνειρα για το μέλλον για ωραίες συνεργασίες!

Τέλος, στον Γιάννη Λυμτσιούλη και στη Melodrakma του μόνο συγχαρητήρια από καρδιάς και ευχές πολλές ολόψυχες να συνεχίσουν έτσι, με όραμα, πάθος, αγάπη και επαγγελματισμό, μ' αυτό το άγγιγμα Θεού.
Άλλος τέτοιος, αφοσιωμένος και παθιασμένος σαν τον Γιάννη δεν υπάρχει κι είναι η Melodrakma του περιουσία για τον τόπο μας και θησαυρός, σπάνιο υλικό, από μια άλλη στόφα εκλεκτή, σπανίζουν οι αληθινοί στις μέρες μας, είδος προς εξαφάνιση, να στηριχτεί, να ανθίσει ακόμα πιο πολύ, Τουρισμός και Πολιτισμός μαζί, χαρά του ταξιδιού και γνώση, ευλογία.




Επίμονα η σκέψη και η Μνήμη σε όλα όσα ζήσαμε, μα πως αλλιώς, δεν γίνεται να ξεχαστούν.

Κι εμείς, ταξιδιώτες ονειρικοί, παντοτινοί, σχεδιάζουμε ήδη τα ταξίδια τα όμορφα, που έρχονται...

Περικλής Μοσχολιδάκης.