4 Dec 2018

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: SOLD OUT !

Ό,τι και να πω θα είναι λίγο.


Το ταξίδι για Ψυχοθεραπεία στην Όαση της Σίβας έκλεισε μέσα σε μια βδομάδα. Πολύ τιμητικό 5 μήνες πριν να δίνει κανείς τέτοια προτεραιότητα και κυρίως τόση εμπιστοσύνη στη δουλειά που θα κάνουν μια σειρά ειδικών (στο Ψυχόδραμα, την Ορθοφωνία, τη Yoga κτλ )  που επέλεξε η Ψυχοθεραπεύτρια κα. Φωτού.


Ένα πρώτο συμπέρασμα είναι πως, μετά απ’ αυτή την ψευδοαραβική άνοιξη που αποδείχτηκε χειμώνας καταχείμωνο, η Αίγυπτος, εξακολουθεί να ασκεί γοητεία και μάλλον ξαναμπαίνει δυναμικά στα σχέδια ανθρώπων και γραφείων.

Ένα 2ο συμπέρασμα είναι ότι είμαστε πολλοί αυτοί που "δεν είμαστε καλά". (Καλό σημάδι που το αναγνωρίζουμε.) Με το που ανακοινώθηκε το:

«Ψυχοθεραπεία στην Όαση της Σίβας: Καβάφης Vs Φρόιντ στον καναπέ της Κλεοπάτρας» έγιναν ουρές. Ήδη όμως η κα. Φωτού είχε τις δικές της ουρές.

Αυτό που θέλω να πω είναι ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ καθώς κι ότι το εγχείρημα θα επαναληφθεί. Στην Αίγυπτο ή όχι.
Πάντως σκέπτομαι μια φορά το χρόνο η Melodrakma να φτιάχνει ένα Συλλεκτικό Ταξίδι για τη Σωτηρία της Ψυχής που έτσι κι αλλιώς είναι πολύ μεγάλο πράμα. Ένας απ' τους σταθμούς που θέλω μια μέρα να στήσουμε τον «καναπέ» είναι η Παραλία των Καθεδρικών στη Γαλικία. Στα χέρια ουρανού και θάλασσας ανάσκελα ν’ αναζητά κανείς το δικό του συνώνυμο για τη λέξη ΕΙΜΑΣΤΕ τη λέξη ΑΣΤΡΑ και τόσες άλλες σωσίβιες λέξεις.

Τέλος, με αφορμή το ταξίδι στην Αίγυπτο, η κα. Φωτού και γω, σκεπτόμαστε να οργανώσουμε ένα διήμερο,  μια ψυχοθεραπευτική συνάντηση στην Αθήνα με τη συμμετοχή ειδικών και θέμα τις Ευεργετικές Συνέπειες του Ταξιδιού στην Ψυχική μας Υγεία. Ώρα είναι να πάρει το Ταξίδι τη θέση που του αρμόζει στη συνείδηση των ανθρώπων.

Περισσότερα προσεχώς.

El Greco





3 Dec 2018

CONCHA BUIKA: Ξυπόλυτη με φόρεμα σχεδιαστή

Είναι πολλές οι ώρες που λέω ευχαριστώ στη ζωή για πολλά πράματα. Ένα απ’ αυτά είναι που ζω στη Μαδρίτη. Κι ένας απ’ τους λόγους κάτι βράδια σαν του περασμένου Σαββάτου, που μπόρεσα ν’ ακούσω ζωντανά στο Teatro de Zarzuela την Concha Buika.


Κάθε φορά και καλύτερη. Και Τζαζ, και Σόουλ, και Μπλουζ, και Φλαμένκο, και Κόπλας…

Μετά από μια πρόσφατη εμφάνισή της στο Λος  Άτζελες έγραψαν οι Times:
«Αν και έχει συγκριθεί με τη Nina Simone, τη Billie Hollyday, την Edith Piaf, η Cocha Buika είναι  τελικά  απλά ο εαυτός της.»


Φωνητικά σε σπουδαία στιγμή. Με 4 σπουδαίους μουσικούς στη Σκηνή κι ένα ποτό μόνιμα στο χέρι. Με το πνεύμα και τη σκιά της Amy Winehouse στους προβολείς και στο πάτωμα και στις φωνητικές χορδές, τραγούδι με τραγούδι, γουλιά-γουλιά το ποτό, με Μέτρο, με το δικό της Μέτρο, πως να καταθέσεις «ξενέρωτος»   τόση αλήθεια μπροστά σε 1200 ανθρώπους, στο 2ο κιόλας τραγούδι τα μάτια τρέχουν, κοιτάζω δίπλα την Αλάιτζ, τα μάτια της τρέχουν, κοιτάζω αδιάκριτα τους δυο διπλανούς, γυρίζω και πίσω, τρέχουν τα μάτια μπρος πίσω, δίπλα, ήθελα να βεβαιωθώ ότι δεν είμαι τρελός ή ότι δεν είμαι σε βαριά κατάθλιψη και γι’ αυτό με το παραμικρό τρέχουν τα μάτια μου στο 2ο κιόλας τραγούδι, τελειώνει, κλαίει με λυγμούς και η ίδια, μας εξηγεί το γιατί της, λέει την ιστορία του τραγουδιού, πώς το ‘γραψε…

Αλήθεια τί έχει συμβεί και ένα θέατρο ολόκληρο, 1200 άνθρωποι έχουν συντονιστεί στη συχνότητα του ίδιου αισθήματος; Είναι θεϊκό ή ανθρώπινο αυτό που συνέβη και τόσοι άνθρωποι διεμβολίστηκαν απ’ την ίδια Αλήθεια της Στιγμής;


Δραματική, Λυρική, κυρίως Αυτοσαρκαστική, ανάμεσα σε κάθε τραγούδι μια ιστορία, για τα δύσκολα παιδικά χρόνια, για το ότι φοράει τώρα φόρεμα σχεδιαστή, για τότε που ήταν ξυπόλητη αλλά και τώρα, απόψε σ' αυτή τη Σκηνή ξυπόλυτη βγήκε, ξυπόλυτη με φόρεμα σχεδιαστή, ιστορίες, για το πως μπροστά σε κάθε θέατρο με φώτα τη χαιρετούν όλοι «Hola Concha, gracias…» όλοι και μόλις στρίψει στο σκοτάδι οι ίδιες κυρίες κρατούν σφιχτά την τσάντα τους μην τους την αρπάξει η μαύρη,  «κατάμαυρη», ιστορίες, για τον αδερφό της που κι απ’ αυτόν φυλούν τη τσάντα τους σφιχτά κάθε φορά που πλησιάζει, για τη μάνα της που ήταν μάνα και πατέρας, για τον πατέρας της που τους εγκατέλειψε όταν ήταν παιδί, για τις προσευχές της να γυρίσει, για τον πόνο τής απουσίας που την έκανε να γράψει τραγούδια, για την απουσία του πόνου όταν έφτασαν τα νέα πως ο απόντας πατέρας πέθανε, που δεν την ένοιαξε καθόλου, ιστορίες για τον πόνο που την έκανε δημιουργική και την απουσία του τώρα… Καλύτερα να πονάς άδικα για μια απουσία παρά να είναι απών ο πόνος, πώς και τί να γράψεις χωρίς αυτόν…

Σπουδαία βραδιά, απ’ αυτές που λες ήμουν και γω εκεί. Απ’ αυτές που σκέφτεσαι όσους αγαπάς και λες… «…να ήταν εδώ και η... και ο…»


Κάτι τέτοιες ώρες λες, Gracias a la vida που ήμουν και γω εκεί! Gracias Concha Buika!

El Greco

VIDEO: Buika - Jodida pero contenta