Κάθε χρόνο, ως Πρωτοχρονιάτικο δώρο συμπεριλαμβάνουμε όλες τις εκδρομές που συνήθως είναι προτάσεις, προαιρετικές. Έτσι και φέτος, για την ημέρα της Πρωτοχρονιάς, για το πρώτο γεύμα του χρόνου απ’ τη Μαδρίτη θα πάμε στη Σεγκόβια, τη γαστρονομική πρωτεύουσα της Καστίλης.
Τέσσερις διανυκτερεύσεις στη Μαδρίτη, και πάλι δε φτάνουν… Museo del Prado, Centro de Arte Moderno Reina Sofía, Museo Thyssen Bornemisza, Casa-Museo Sorolla, Πάρκα, δρόμους, μπαρ, εστιατόρια, η Μαδρίτη στολισμένη μπορεί να κοιτάξει στα μάτια οποιαδήποτε πρωτεύουσα του κόσμου!
Μία διανυκτέρευση στη Βαλένθια, σαν βαθιά ανάσα ξεκούρασης στη Μεσόγειο.
Κι ύστερα, επιλέξαμε τρεις διανυκτερεύσεις στη Βαρκελώνη ώστε, απ' τη μία να μπορέσουμε σας δείξουμε επιτέλους και τη Βαρκελώνη πίσω απ' τη σκιά των Ολυμπιακών του ' 92 αλλά και για να υπάρξει αντικειμενικά χρόνος να σας προσφέρουμε το 2ο δώρο μας, την Εκδρομή στη Τζιρόνα και την Επίσκεψη στο Μουσείο Νταλί στο Φιγκέρας.
Τέλος ένα απ’ τα Highlights του ταξιδιού τής Melodrakma, είναι η ξενάγηση μέσα στο Νοσοκομείο της Βαρκελώνης Sant Pau… Γιατί νιώθουμε υποχρέωση να σας δείξουμε το Ωραιότερο και όχι το Εμπορικότερο.
Υ.Γ: Τρεις πόλεις που ενώνονται με Γέφυρα την Τέχνη.
Ένας Σιβιλιάνος μεγαλουργεί στη Μαδρίτη, τον ακολουθεί το παιδί απ’ τη Σαραγόσα, εμπνέει έναν Βαλενθιάνο να προσπαθήσει να ζωγραφίσει το Φως κι έναν Καταλανό ν’ αναζητήσει την Τέταρτη Διάσταση!
Ντιεγο ντε Βαλάθκεθ, Φρανθίσκο Γκόγια, Χοακίν Σορόγια, Σαλβαδόρ Νταλί
Επιβάρυνση μονοκλίνου, 320 ευρώ. (Οι γιορτινές μέρες ανεβάζουν τις τιμές και μας οδηγούν στο "Μαζί", μας οδηγούν σε συνεννόηση, σε υπομονή… στο να μοιραστούμε το δωμάτιο γιατί 320 ευρώ…
Στην πορεία της Προετοιμασίας του Ταξιδιού «ΠΟΛΩΝΙΑ: Το Πορτραίτο μιας Χώρας σε 7 Μέρες Δημιουργίας» κάθε μέρα σκοντάφτω σε πολύτιμες πετράδια. Ποιητές, μουσικοί, συγγραφείς, σκηνοθέτες… Ο Σοπέν εκεί αννοείτα πάντα, ως Τοπικός Ξεναγός, επίσημος και μέσα σε πολλούς άλλους Πολωνούς (αυτονόητους ή όχι) με το έτσι θέλω μπήκε στο «λεωφορείο» αυτού του ταξιδιού κι ένας καραλατρεμένος Τσέχος. Ήταν πριν λίγες μέρες, στις 18 Σεπτεμβρίου που πήγαμε με την Αλάιτζ στην Έναρξη της Σεζόν στο Μέγαρο Μουσικής της Μαδρίτης… Και ξανάκουσα την πλέον διάσημη 9η Συμφωνία μετά από κείνη του Μπετόβεν! Την 9η του Ντβόρζακ.
(Έργο του Πολωνού Władysław Ślewiński)
«9η: Απ’ το Νέο Κόσμο» του Αντονίν Ντβόρζακ.
Νέος Κόσμος είναι για μένα η Κεντρική Ευρώπη που σιγά-σιγά ανάβω το φακό μου να περπατήσουμε…
Με το έτσι θέλω είπε ο Τσέχος, «θα ρθω και γω μαζί σας στην Πολωνία»
Φύγαμε είπα. Του ζήτησα μόνο να επιτρέψει κάθε φορά που θα ακούγεται η Μουσική του στο λεωφορείο μας, να είναι υπό τη διεύθυνση άλλου αγαπημένου απ’ τη Βενεζουέλα! Του του νεότερου αρχιμουσικού που διηύθυνε ποτέ στην Ιστορία της τη Φιλαρμονική της Βιένης: του Γκουστάβου Ντουνταμέλ,
16-22 Οκτωβρίου 2018: Κρακοβία-Βρότσλαβ-Βαρσοβία…
Πολωνία, Τσεχία, Βενεζουέλα, Ρωσία… Μια γειτονιά ο Κόσμος όταν παίρνει τα πράματα στα χέρια της η Μουσική
ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΜΑΖΙ!!!- 29 Δεκεμβρίου - 6 Ιανουαρίου!
Από 29 Δεκεμβρίου έως 6 Ιανουαρίου στις τρεις μεγαλύτερες πόλεις της Ισπανίας!
Μια Υπερπαραγωγή της Melodrakma για να ξεκινήσει ο Χρόνος Κομψά, Ωραία και με πολλή Χαρά!
LAS TRES GRANDES!!!! ΜΑΔΡΙΤΗ *(Τολέδο)-ΒΑΛΕΝΘΙΑ-ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ!
9 μέρες ουσίας και απόσταγμα εμπειρίας. Μια πόλη πίσω από κάθε πίνακα ζωγραφικής, ένα έργο Τέχνης μπροστά απ' το "παιδί" μιας πόλης, η Μαδρίτη του Γκόγια, το Τολέδο του Γκρέκο, η Βαλένθια του Σορόγια η Βαρκελώνη του Νταλί.
Έτσι θα κυλήσουν οι μέρες, με ιστορίες, Ιστορία και Ιστορία της Τέχνης.
Η περσινή μου απόφαση να είναι το νέο ταξίδι του 2018 αφιέρωμα στο Δάντη, απ’ τη Βερόνα ως τη Ρώμη και με βασικό και κύριο χώρο και χρόνο κίνησης την Τοσκάνη, αποδείχτηκε ένα μεγάλο δώρο προς τον εαυτό μου.
(Φωτογραφίζοντας στη Σκάλα του Μιλάνου)
Στα δύο πρώτα γκρουπ, δεν ήταν λίγες οι στιγμές που εξ αιτίας της περιπέτειας της υγείας μου (διπλό κάταγμα της κάτω γνάθου και τα γνωστά για όσους τα ζήσανε) στεκόμουν βουβός μπροστά σε ανθρώπους που είχαν έρθει ακριβώς για το αντίθετο, ν’ ακούσουν μεταξύ άλλων και τις δικές μου ξεναγήσεις.
Εκεί είδα την αγάπη.
Με πυρετούς 40 σχεδόν στα 50 μου γιατρεύτηκα άρον-άρον απ’ την άνευ όρων αγάπη και την ηχώ της Λίνα Νικολακοπούλου να επαναλαμβάνει σε όλο το ταξίδι πως Ἡ Σωτηρία της Ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράμα».
Κι ήρθε η 3η Κάθοδος στην Κόλαση του Δάντη, του Σεπτεμβρίου τα παιδιά, ένα λεωφορείο αστέρια μού έδωσαν την ευκαιρία να κάνω απ’ την αρχή ως το τέλος αυτό για το οποίο δούλευα όλο το χρόνο. «Στα Δόντια του Δάντη» απ’ την αρχή ως το τέλος, βγήκα και ξαναβγήκα στη Σκηνή μου σ’ αυτό το μισό τετραγωνικό ανάμεσα στη πρώτη θέση και ο διάδρομο, όρθιος εκεί είχα πάντα στο μυαλό τους Πρώτους και τους Δεύτερους, τα «Πειραματόζωα ή Κολασμένοι του Ιουνίου» και τους «Κολασμένους» του Ιουλίου, όλους όσους δεν μπόρεσα να κοιτάξω στα μάτια όσο θα ‘θελα όρθιος απ’ το μισό τετραγωνικό που μου αναλογεί σε κάθε λεωφορείο…
(φωτο του Marco)
Μια βδομάδα έγινε κάτι συναρπαστικό, , έβλεπα κάθε μέρα 144 ανθρώπους μέσα στο ίδιο λεωφορείο, ξανακάναμε το ταξίδι όλοι μαζί και πλημμύρισα από αγάπη.
Σας ευχαριστώ πολύ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την τρυφερότητα. Όλα τ’ άλλα τα ξεχνάω εκτός απ’ την τρυφερότητα. Κάθε φορά που άκουγα, «Γιάννη μη μιλάς… ξεκουράσου…» κι ας είχατε πληρώσει ακριβώς για το αντίθετο, το «Γιάννη μη μιλάς…» έπαιρνε μέσα μου διάσταση Ελπίδας για τη Σωτηρία της Ψυχής ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους, ναι, τόσο μεγάλο και τόσο πομπώδες αντηχούσε στην καρδιά το Αυτονόητο. Γιατί πριν λίγα χρόνια, σε αντίστοιχη περίπτωση κυρία εκ Λαρίσης -ειρωνεία της τύχης- ορμώμενη, ξεστόμισε το περίφημο: «εγώ πληρώνω για να κάθομαι και να μου μιλάνε… τι με νοιάζει εμένα… (…) ».
Ανεξάρτητα απ’ όλα, ο «Δάντης» αποδείχτηκε σπουδαίο ταξίδι, και για τη Ψυχή και για το μυαλό και για τα μάτια… Γι’ αυτό και α επαναληφθεί του χρόνου, χαλαρώνοντας λίγο τους ρυθμούς για ν’ απολαύσουμε την Ομορφιά και την Ποίηση.
«Πειραματόζωα ή Κολασμένοι του Ιουνίου»
«Κολασμένοι του Ιουλίου»
«Κολασμένοι του Σεπτεμβρίου»
Υ.Γ: Ένα καταπληκτικό ποίημα με τίτλο:
«Η Κόλαση του Γιάννη: τα Απόκρυφα» καθώς και στίχους που γράψανε οι «Κολασμένοι του Σεπτεμβρίου» θα τα δημοσιεύσω με την πρώτη ευκαιρία.
Ευγνώμων γιατί εδώ και κάποια χρόνια ήδη, τέτοια μέρα σκέφτομαι τους φίλους μου που φύγαν και δεν πρόλαβαν να γίνουν 48.
"Γεννιέμαι", λέει η Μαρία Μολινέρ, "βγαίνω από κει που από κάποια σύμπτωση φύτρωσα και προσφέρομαι στο Φως της ζωής.
Ευγνώμων και για τις ευχές σας, τα λόγια και τα έργα σας, την παρουσία και το νοιάξιμο από μακριά, την πολλή αγάπη ή την απλή εκτίμηση. Ευγνώμων. Με όσα έλαβα και όσα ένιωσα σήμερα μπορώ να στείλω συλλυπητήρια και σε Φόβους και σε Ανασφάλειες, Condolences λοιπόν σε όλα όσα εμποδίζουν ή διακόπτουν το Πέταγμα...
Ευγνώμων σε όλους τους χορευτές που γνώρισα και που δε γνώρισα. Μου μάθανε όλοι να εμπιστεύομαι την Ελευθερία τής Ψυχής όταν αναζητώ την Έμπνευση και την Πειθαρχημένη Σκληρή Δουλειά αν δε θέλω όνειρο να κληρονομήσει τα όνειρά μου.
Ευγνώμων για τις τόσες ευχές, τα λόγια και τα έργα σας, Ευγνώμων για όλα στα 48 "μου, ονειρεύομαι άλλα τόσα.
ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, μού «ξεφεύγει» κάτι απ’ τα ραντεβού που έρχονται...
Και φέτος λοιπόν θα βρεθούμε τις Απόκριες στην Ελλάδα, θα δούμε πού, και νομίζω ήρθε η ώρα να κάνουμε και μια Χορευτική Ακροβασία: απ’ τον Στρατηγό Γιαρουζέλσκι ως τον Λεχ Βαλέσα κι ύστερα στα σκουπίδια όλα γκρίζα, ύστερα, πανδαισία χρωμάτων του Κισλόφσκι και στη διαπασών ο Σοπέν. Με μια κουβέντα: ΠΟΛΩΝΙΑ!
Τέλειωσε ένα ακόμα 10ήμερο της Melodrakma στη Βόρειο Ισπανία. Κινηθήκαμε σ’ ένα Χώρο που μοιάζει Ναός της Φύσης και καλύψαμε μια ασύλληπτη απόσταση στο Χρόνο: απ’ την Αλταμίρα ως το Guggenheim.
Η συγκυρία της τραγωδίας στην Ελλάδα, οι τόσοι νεκροί, η καταστροφή της φύσης, έκαναν αυτό το 10ήμερο ιδιαίτερο, μοναδικό στην καρδιά για όσα μας έδωσε αφορμή να σκεφτούμε, να νιώσουμε και να μιλήσουμε. Στο Κέντρο κάθε συζήτησης και ξενάγησής μας ο Άνθρωπος και η Τραγωδία του. Πρωταγωνιστής ο Άνθρωπος ως θύμα και θύτης μέσα στην Ιστορία. Αυτοί που βομβαρδίζουν κι αυτοί που βομβαρδίζονται, αυτοί που καίνε και οι άλλοι που καίγονται, αυτοί που του βρίσκει η φωτιά την ώρα που κάναν όνειρα για το μέλλον κι ανάμεσα στους τελευταίους αυτοί που φεύγουν κι όσοι μένουν...
Συλλυπητήρια από καρδιάς σε όσους μείναν πίσω να θυμούνται αυτούς που έφυγαν με τόσο βίαιο και άδικο τρόπο. Δυο παράλληλες τραγωδίες πάντα, αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν. Μακάρι οι τελευταίοι να βρουν τρόπο να διαχειριστούν τον πόνο της απώλειας. Μακάρι να υπάρχει τρόπος.
Τελευταία μέρα της εκδρομής, σα δέηση επιμνημόσυνη εξελίχθηκε η επίσκεψη σ’ ένα δέντρο, την Ιερή Βελανιδιά των Βάσκων στη Gernika κι από κει στο ανείπωτου κάλους δάσος των Βασκικών Μύθων.
(φωτό από δάσος στη Χώρα των Βάσκων με πρόσβαση και για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα)
Υ.Γ: Αλληλέγγυος πάντα ο ισπανικός λαός, έσπευσε πριν λίγο καιρό στη θάλασσα κι έδωσε λιμάνι (Βαλένθια) στο καράβι με τους μετανάστες που θαλασσοπνίγονταν ενώ όλοι λέγαν "να πας να πνιγείς" έσπευσαν και προχθές πρώτοι στη φωτιά, κι έστειλαν στην Αθήνα δυο αεροσκάφη και πυροσβέστες.
ούτε που το κατάλαβα και φέτος, μια ανάσα και φτάσαμε να γίνεσαι σήμερα 13.
Pura Adolescencia!
Εφηβεία Pura ξαφνικά. Σαν χθες εγώ σου έδωσα λούτρινο γάτο-θεό Απόλλωνα να κοιμάσαι τα βράδια και σήμερα ξύπνησες με τη φωτογραφία θνητού στην οθόνη του κινητού σου, Ιδέα Εφήβου στο μαξιλάρι σου.
Δεν ξέρω πια αν είμαι εγώ που τρέχω πιο πολύ ή ο Χρόνος, τρέχω, λείπω, χάνω… δεν ξέρω πόσα επεισόδια απ’ τη ζωή σου χάνω, θα τα κρίνεις όλα όταν έρθει η ώρα, για την ώρα τρέχουμε πολύ κι οι τρεις. Δουλειά, Σχολείο Μουσική...
Πάει κι η πρώτη τάξη Γυμνασίου.
Θυμάσαι πού είμαστε στη φωτογραφία αυτή; Στο σπίτι στη Γκερνίκα. Και τί κρατάς στ' αριστερό σου χέρι το βλέπεις;
Θυμάσαι την πρώτη-πρώτη μέρα στο σχολείο, στα προνήπια;
Θυμάσαι, τότε που ήταν όλες οι σελίδες άγραφτες και το πιο σημαντικό ήταν το χέρι μου;
Δεν είναι πια, το ξέρω, ούτε του λούτρινου Απόλλωνα είναι.
Τον ξεπεράσαμε τον κίνδυνο πατέρας και θεός να ταυτιστούν και να σε καταπιούν.
Λες θα γίνεις Μουσικός και στη χρονιά που πέρασε, σα να μην έφτανε ο κόπος σου με το φλάουτο, έβαλες και τσέλο στη ζωή σου. Τον Ιανουάριο μας έπεισες και τη μάνα σου και μένα με επιχειρήματα ότι θες ν' αρχίσεις κι άλλο όργανο. Κάναμε τα πάντα να σε μεταπείσουμε, και για σένα και για μας:
«…η μουσική απαιτεί πιο πολλά κι απ’ το γάμο… θέλει κάθε μέρα επαφή… σκέψου τον εαυτό σου Άλμπα… θα ‘χεις μαθήματα πολλά τώρα στο Γυμνάσιο… θα πάρεις χρόνο απ’ τον ελεύθερό σου χρόνο τον λιγοστό… μείνε με το φλάουτο…πώς θα το κουβαλάμε το τσέλο… τρεις είμαστε και δε θα χωράμε πουθενά… θα πάρεις χρόνο απ’ το τάμπλετ σου…μη…»
Και συ ακλόνητη.
Αλήθεια στο λέω, ήμασταν αποφασισμένοι για ένα ολοστρόγγυλο ΟΧΙ αλλά μας έπεισες. Να το θυμάσαι αυτό. Όταν θες κάτι πάρα πολύ, να μην περιμένεις κανένα Σύμπαν. Εσύ μόνη σου τα κατάφερες!
Στα γράφω Άλμπα μου γιατί θα ξεχαστούν, κάθε χρόνο τέτοια μέρα σού γράφω, μπορεί μια μέρα να βρουν Χώρο και Χρόνο στη ζωή σου όλα αυτά όταν οι ιλιγγιώδεις ταχύτητες σταματήσουν σα σκόνη στα άσπρα μαλλιά σου κι ίσως τα διαβάσεις κάποτε αντί για παραμύθια στα εγγόνια σου. Πες ότι είναι ένα Power Point του Χρόνου μας, της χρονιάς που συμπληρώνεις σήμερα και γίνεσαι 13.
Θυμάσαι την πρώτη-πρώτη μέρα στο σχολείο, στα προνήπια το 2008;
Με το που πέρασες απ’ την εξώπορτα στην αυλή άπλωσες το χέρι προς τα μπρος, όχι προς εμάς πίσω… προς ένα κοριτσάκι που στέκονταν μπροστά σου κι έκανες την πρώτη φίλη, την καλύτερή σου φίλη, την Πατρίσια. Άφησες το χέρι του μπαμπούλη και της amaς και το δωσες στη Φιλία, δώσατε τα χέρια μωρά κι οι δυο για να μη νιώθετε την απουσία των ως τότε θεών-γονιών.
Την 1η Ιουλίου Άλμπα μου η Πατρίσια έμεινε χωρίς το ένα χέρι που την πήγε ως το σχολείο, πέθανε ο μπαμπούλης της, τον ρήμαξε ο καρκίνος μέσα σε λίγους μήνες, όσο πιο νέος λένε, βρίσκει τη χαρά του ο καρκίνος, 48 χρονών έφυγε ο Jose Mari…
Τί άλλο σημαντικό έγινε φέτος, κάτσε να σκεφτώ…
Ξεκίνησες σ' ένα καινούριο σχολείο κι απ' τη δεύτερη κιόλας μέρα έκανες φίλους και πας κάθε μέρα με χαρά απίστευτη, ούτε μια φορά δε βαρυγκώμησες να πεις "δε θέλω να πάω σήμερα σχολείο".
Τί άλλο…
Στάθηκες δίπλα μου και συ και η ama στην πρεμιέρα του " The Virus¨στην Αθήνα, ένα θεατρικό αυτοβιογραφικό που είχα γράψει νέος, πρεμιέρα δηλαδή από τινάγματα του μέσα βίου έξω όπως ετούτα εδώ τα γράμματα κάθε χρόνο Άλμπα μου.
Τί άλλο…
Α ναι,
και μου έκανες σπουδαίο δώρο τις Απόκριες, ήρθες μαζί μου στην Εκδρομή μας στη Μακεδονία. Το βράδυ που γυρίσαμε απ' τη Βεργίνα, ντύθηκες Μαύρος Κύκνος, κι έπαιξες μπροστά σ’ ένα σωρό κόσμο, το πιο αγαπημένο μου απ' όλα, τα " Δακρυσμένα Μάτια". Δες το βίντεο που έγραψε εκείνο το βράδυ η Πέπη, του Γιωργάκη η μαμά... Δες στο τέλος, το τελευταίο δευτερόλεπτο και θα καταλάβεις, σού κόλλησα βίντεο στο τέλος των ευχών μου... δες πώς με το που τελειώνεις γυρίζεις κομψά να ευχαριστήσεις τον άλλο μουσικό, τον Παναγιώτη με το κλαρίνο που μόλις πριν λίγο είχες γνωρίσει… Καμαρώνω γι’ αυτή σου την κίνηση Άλμπα μου, να είσαι πάντα κομψή και γενναιόδωρη με όποιον μοιράζεσαι τη Σκηνή των Στιγμών σου.
Αυτά πάνω κάτω έγιναν φέτος αγάπη μου.
Καινούριο σχολείο,
καινούριοι φίλοι,
έχεις πια κινητό για τα γενέθλιά σου κι έτσι έπαψες να είσαι η δακτυλοδεικτούμενη, η μοναδική σ’ όλο το σχολείο μην πω στη Μαδρίτη ολόκληρη χωρίς κινητό,
δίπλα σου είναι πια άνθρωποι αντί για θεοί,
σάρκα και οστά αντί για λούτρινες ψευδαισθήσεις,
ήσουν δίπλα μου στο θέατρο,
δίπλα μου και τις Απόκριες Κομψός Μαύρος Κύκνος ντύθηκες να μου θυμίσεις άθελά σου την ταινία, μην ξεχαστώ και σου κάνω κακό «λόγω αγάπης»,
άρχισες τσέλο με αγάπη,
συνεχίζεις φλάουτο με αγάπη,
κάνεις κάθε μέρα φίλους καινούριους,
αγαπάς τους παλιούς...
Άλμπα μου,
όποτε χρειαστεί το χέρι σου η Πατρίσια να της δώσεις.
Όποτε χρειαστεί να μιλήσει για όσα τώρα θάβει στη βαθιά σιωπή της να την ακούσεις.
Όσο φριχτό κι αν είναι, να βάλεις σιγά σιγά και το θάνατο μέσα στο «έργο» αυτό, σαν ένα ακόμα γεγονός, απόλυτα φυσικό του υπέροχου κύκλου που λέγεται Ζωή. Ούτε παραπάνω ούτε λιγότερο.
Για να σκεφτώ, τί άλλο έγινε φέτος στον Κόσμο, να μη μιλάμε μόνο για τον κόσμο σου Άλμπα μου…
Α ναι… Στην Ταϊλάνδη, για μέρες πολλές χάθηκαν παιδιά, άλλα λίγο μικρότερα άλλα μεγαλύτερα από σένα… 12 παιδιά, προχωρούσαν με τον προπονητή τους και ξαφνικά ξέσπασε βροχή, κατακλυσμός, ανέβηκε η στάθμη του νερού, πήγαν ν’ αφανιστούν τα κύλησε η Μοίρα σε μια σπηλιά… 18 μέρες χαμένα, απελπισμένα, τρομαγμένα, πεινασμένα…
Σκέφτομαι στη θέση τους 12 παιδιά «Άλλης Πραγματικότητας», Παιδιά απ’ την Γαλλία, τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ελλάδα, την Αμερική…
Εσείς, τα παιδιά του Πρώτου Κόσμου δεν ξέρω Άλμπα μου αν θα σωζόσασταν και μάλιστα όλα όπως τα παιδιά του λεγόμενου Τρίτου... Σκέφτομαι πως ίσως σας κατάπινε το ένστικτο, ίσως να τρώγατε το ένα το άλλο από φόβο και πείνα… Τα παιδιά της Ταϊλάνδης περίμεναν υπομονετικά λέει και προσεύχονταν…
Άλμπα μου, σου εύχομαι να βρεις κάτι να προσεύχεσαι, κάτι να ελπίζεις στα δύσκολα, ό,τι θες εσύ, θεό ή άνθρωπο, ό,τι θες αλλά να ‘ναι Κολώνα της Ελπίδας σου.
Τί άλλο να σου ευχηθώ…
Να φτάνει η Μουσική σου ως τον Ουρανό, να την ακούν όσοι δεν είναι πια εδώ κι όσοι είναι, να δακρύζουν τα μάτια τους από χαρά.
Σαν αγώνας δρόμου, σα σκυταλοδρομία τη μια μέρα τέλειωνε το ένα και παρέδιδε στο άλλο, ένας καταπληκτικός αγώνας με αφετηρία τη χαρά του ταξιδιού και σημείο τερματισμού την πλήρωση που προκαλεί το να κάνεις δύο ταξίδια σε ένα, να ξεκινά κανείς να γνωρίσει έναν τόπο και τελικά να γνωρίζει λίγο περισσότερο και τον εαυτό του στο Χώρο και το Χρόνο του Μοιράζομαι.
Το νερό μπήκε στ’ αυλάκι, οι άνθρωποι Μοιράζονται ό,τι μπορούν, όλοι μιλούν σε όλους, χτίζουν σχέσεις, κλείνουν μαύρες τρύπες μοναξιάς, συνειδητοποιούν ότι δε χρειάζονται την Επιθετικότητα του Εγώ τους για να παριστάνουν τίποτα, καταλαβαίνουν αμέσως πως αν ό,τιδήποτε «δήθεν» του ξεφύγει θα είναι ξένο σώμα, όσοι ξεκινούν μόνοι δε νιώθουν μόνοι τους παρά μόνο όσο θέλουν, το όνειρό μου να φτιάξω ένα χωριό γίνεται πραγματικότητα και τα ταξίδια που κάνουμε πια με τη Melodrakma είναι στον Μέσα και στον Έξω Χωροχρόνο.
ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΒΓΗΚΕ ΤΕΛΙΚΑ ΚΙ Ο «ΔΑΝΤΗΣ»!!! Αποδείχτηκε διαμάντι θεματικού ταξιδιού. Η ζωή τού Δάντη έγινε αφορμή να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τη δική μας.
Μολών Λαβέ τη Σωτηρία της Ψυχής, είναι πολύ Μεγάλο Πράμα, Μολών Λαβέ στης Εξοχής τα πρωινά!!! Arezzo, San Giminiano, Montalcino, Montepulciano…
Πολιτική, Λογοτεχνία, Τέχνη, Ιστορία, Ομορφιά… Με ανυπομονησία περιμένω τους τελευταίους «Δάντηδες» στα τέλη Αυγούστου
Για μια ακόμη χρονιά είχα δίπλα μου άξιο πανάξιο και κομψό συνεργάτη, τον Μάρκο! Μοιραστήκαμε τη Σκηνή του λεωφορείου πιστεύω με τον αρμονικότερο και δημιουργικότερο τρόπο.
Για μένα προσωπικά, αυτές οι τρεις εβδομάδες τής «σκυταλοδρομίας» ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή, μια κάκιστη συγκυρία, φρίκη, ατύχημα μεγάλο, διπλό κάταγμα της κάτω γνάθου, χειρουργεία, υποτροπές, πυρετός 40 στα 48 μου χρόνια, και πάνω που σήκωσα κεφάλι κι είπα επιστρέφω στις επάλξεις ήρθε κι ο Θάνατος στη Φλωρεντία, θάνατος στην πόλη που γεννήθηκε ο Δάντης, εκεί έφτασαν τα μαντάτα 1η Ιουλίου πως δεν άντεξε άλλο αγαπημένος φίλος κι έφυγε στα 48 του, φριχτά κακοποιημένος, πιο πολύ κι απ’ τον Έκτορα τον έσερνε απ’ το άρμα του ένα χρόνο ο καρκίνος, μόνο ανάμνηση άφησε απ’ αυτόν…
Το κεφάλι ψηλά είπα, όσοι ήρθαν ως εδώ για το ταξίδι έχουν ήδη αρκετά δικά τους κι ακόμα περισσότερα όσοι δε δείχνουν τίποτα, το κεφάλι ψηλά, ο καθένας το ταξίδι του, είναι ευκαιρία τα ταξίδια σκέφτηκα να ταξιδέψουν μαζί μας όσοι πια δεν μπορούν, η ζωή είναι ωραία, ρώτα όσους την έχασαν πρόωρα…
Τραβούμε Μπρος. Βερόνα, Μπολόνια, Ραβένα, Φλωρεντία κι ύστερα εκεί που δεν πάτησε κανείς, η εξοχή της Τοσκάνης, το πράσινο να υπόσχεται ζωή, ο θάνατος να μην μπορεί να τα βάλει μαζί της, αμπέλια, και σιτάρια και αγάπη , πολλή αγάπη με γιάτρεψαν, στην αγκαλιά του Δάντη, δυο βδομάδες με αγαπημένους πολύ αγαπημένους φίλους κι ύστερα, μια βδομάδα ακόμα, Παλέρμο, Σελινούντας, Συρακούσες, Κατάνη, Ρήγιο, Δυο Πολεμιστές Κάτω απ’ τις Κολώνες του Χρόνου, Κολώνες στην Κοιλάδα των Ναών του Αγκριτζέντο, Νύχτα και Μουσική και λεωφορείο να χορεύει…
Τραβούμε Μπρος. Ο καθένας το Ταξίδι του. Καλό ταξίδι σ’ όσους στο υπόλοιπο του καλοκαιριού αποφάσισαν έτσι να επενδύσουν το λίγο ή το πολύ που έχουν. Σε μπάνια ή σε ταξίδι πολιτιστικό, να ξεκουραστεί τουλάχιστον το μυαλό που βομβαρδίζεται συνέχεια από άπειρα περιττά.
Καλό Ταξίδι και σε σένα Jose Mari. Ραντεβού σε κάποια απ’ τις περιοχές που χαρτογράφησε ο Δάντης. Κόλαση πάντως είναι η αποδοχή του «ποτέ ξανά».
Μοιράζουν την απόσταση ήλιος και Σελήνη. Στα μισά του Δρόμου το Ραντεβού.
Ευχαριστώ από Καρδιάς γι’ αυτό το 3 Χ 3 και κυρίως για την Αγάπη. Καμιά φορά οι περιπέτειες υγείας με αίσιο τέλος είναι αφορμή για πολλή αγάπη, ωραία ευκαιρία να ξανασφαλιστούμε!
Έκατσα σήμερα στον υπολογιστή να βάλω τάξη σε φωτογραφίες και αισθήματα κι έπεσα πάνω στη Σικελία... Τί Διαμάντι ταξίδι αποδείχτηκε αυτό!
Απ’ το αεροδρόμιο στην Όπερα, του Παλέρμο, ο Αλ Πατσίνο κι εμείς στη σκάλα της, φωτογραφία με το στόμα ορθάνοιχτο από χαρά εμείς, πάμε μέσα, είναι ωραία ευκαιρία το ταξίδι αυτό, προσφέρει αφορμές να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά, κοιτάξτε ψηλά, την οροφή του Teatro Massimo, δεύτερη μέρα, ξανακοιτάξτε ψηλά, τον Παντοκράτωρα του Μονρεάλε, πόσες ιστορίες κομματάκι-κομματάκι, κοιτάξτε ψηλά και στην Κεφαλού, το κεφάλι ψηλά, το βράδυ έχουμε αρραβώνες, θα φάμε ανελέτε, γλέντι σιτσιλιάνικο τη δεύτερη βραδιά κι αύριο πάμε στο Έριτσε, κοιτάξτε ψηλά πάνω στο βράχο το Έριτσε, κοιτάξτε ψηλά πάνω απ’ το βράχο, κάτω φαίνεται το Δρέπανον, κοιτάξτε τον Σελιντούντα, οι κολώνες του σ’ αφήνουν να τις αγγίξεις, δοκίμασε να δεις πόσο ερωτικό είναι ν’ αγκαλιάζεις αρχαία κολώνα, να γίνεται το στήριγμά σου, να γίνεται παιδικό μολύβι, μπαστούνι γέροντα, Αγκριτζέντο, νύχτα, ψηλά την Ψυχή, απέναντι ο Ναός της Ομονοίας στα μάτια λαού πάντα διχασμένου, Σπαρτιάτες και Αθηναίοι ξεκινάμε για τις Συρακούσες, στρίβουμε, ανεβαίνουμε ψηλά, Πιάτσα Αρμερίνα, σκύβουμε ταπεινά να διαβάσουμε ιστορίες ειπωμένες στα πατώματα, μωσαϊκά κορίτσια στήθη, καμπύλες τέλειες στο πάτωμα κορίτσια πεταμένα αιώνες, το κεφάλι ψηλά, οι Συρακούσες δε σε γέλασαν, έχουν την Ορτυγία, ψηλά το κεφάλι στα λατομεία, ανοιχτό ορθάνοιχτο και στόμα κι αυτί του Διονύσου ν’ ακούσει τον Θουκιδίδη να μιλάει για κείνους τους Έλληνες που πέθαναν κατά χιλιάδες από χέρι άλλων Ελλήνων, βρέχει, να ξεπλύνει της Ιστορίας τις αμαρτίες, ψηλά τις ομπρέλες, φωτογραφία, καρτ ποσταλ το Νότο, φύγαμε για Ταορμίνα, Χαίρε Ομορφιά, φύγαμε για Κατάνια, χαίρε γοητεία της παρακμής, κρασί, το κεφάλι ψηλά κοιτάξτε πόσο κρασί της Αίτνας βρίσκεται εδώ, Χαίρε Αίτνα, χαίρε Πενταδάκτυλε, και σε σένα χαίρε Εμπεδοκλή και Αρχιμίδη, Πυθαγόρα, Αισχύλε, Δάμωνα, Φιντία, χαίρε Βάσω του Ρηγίου γενναιόδωρη, χαίρε μπρούτζινε πολεμιστή του Ρηγίου, νέε και γέρε, χαίρε φίλε που ξανάρθες να ταξιδέψουμε μαζί, χαίρε φίλε φίλου που ήρθες και εγκαινιάσαμε φιλία…
Σπαρτιάτες και Αθηναίοι των δύο τελευταίων χρόνων, σας ευχαριστώ πολύ και γραπτώς. Ο τρόπος που βιώσαμε αυτό το ταξίδι είναι ο τρόπος που φτάνει στην καρδιά, έχει μια δύναμη το ταξίδι αυτό που σε κάνει να σηκώσεις το κεφάλι ψηλά γι’ αυτό και ανανέωσα το ραντεβού.
Υ.Γ: 1 -- Στο Ρήγιο είναι μια αγαπημένη πια φίλη που κάνει σπουδαία δουλειά. Εκτός από ξεναγός είναι και δασκάλα, κι έφτιαξε την «ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑ: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού- Ρήγιο Καλαβρίας»! Μπορεί κάποιος απ’ την Ελλάδα να ενδιαφέρεται να κάνει κάτι μαζί της. Η Βάσω του Ρηγίου και της Λάρισας τράβηξε κι αυτό το βίντεο που μοιάζει σα να δαιμονίστηκαν όλοι απ’ τη χαρά, σα να απελευθερώθηκε το Άρωμα της Ανθρώπινης ξεγνοιασιάς για λίγες Στιγμές.
Υ.Γ: 2 -- όλες η φωτό είναι απ' το τελευταίο ταξίδι εκεί, τον περασμένο Σεπτέμβριο και είναι της αγαπημένης φίλης Κατρίνας Μαργαρίτη
Καινούριος Πρωθυπουργός στην Ισπανία, ο εφτάψυχος (άλλης στιγμής κουβέντα) Πέδρο Σάντσεθ. Μετά απ’ την πρόταση Μομφής που έκανε, την κέρδισε και έγινε αυτόματα Πρωθυπουργός.
Ούτε πραγματικά χαίρεται κανείς στην Ισπανία, ούτε αληθινά λυπάται μ’ αυτή την αλλαγή. Ούτε ουσιαστικές αλλαγές μπορεί να φέρει μια κυβέρνηση που ανέλαβε την εξουσία μ’ αυτό τον τρόπο έχοντας το πολύ-πολύ ορίζοντα 1,5 χρόνου ώσπου να γίνουν οι εκλογές, ούτε ήττα ταπεινωτική σε εκλογές είναι για το Κόμμα του Ραχόι. Ίσα-ίσα που του μένει η αίσθηση πως κάποιοι του πήραν την Εξουσία μπαμπέσικα. Ο κος. Ραχόι είχε τη δυνατότητα να παραιτηθεί προχθές και να προκηρύξει εκλογές αλλά δεν το ’κανε, γιατί;
Πρώτη φορά πάντως απ’ το Θάνατο του Φράνκο, στα χρόνια της Δημοκρατίας, πρώτη φορά σε 43 χρόνια υπερψηφίζεται μια πρόταση Μομφής και γίνεται αυτόματα Πρωθυπουργός ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Γιατί έγινε όλο αυτό;
Λόγω διαφθοράς!!!!
Απίθανης διαφθοράς, όποια πέτρα και να σηκώσουν βρίσκουν κάποιον του Κόμματος του Αθνάρ και του Ραχόι, κάποιον που κάτι έχει κρύψει, κάτι έχει κλέψει, τους διέφυγε εντελώς να δηλώσει 30-40 εκατομμύρια ευρώ, αλλά άνθρωπος είναι λέει, ξέχασε, όποιο συρτάρι και ν’ ανοίξουν βρίσκουν μυστικές χρηματοδοτήσεις, υπόγειες διασυνδέσεις των πάντων με όλα…
Είναι παρήγορο αυτό για την Ελλάδα;
Το ότι έχει διαφθορά και η Ισπανία, τη βοηθάει κάπου;
Γιατί μερικοί «φίλοι» φαίνεται να το καταφχαριστήθηκαν, με μηνύματα και μεηλ πανηγυρίζουν…
Αν αυτό βοηθάει κάποιον χαίρομαι. Κι έχω άλλα χίλια παραδείγματα διαφθοράς στην Ισπανία. Ούτε ένα ούτε δυο χίλια. Κι άλλα τόσα στη Γερμανία και την Ιταλία κοκ… Δεν είναι κρίση, είναι παρακμή να χαίρεσαι που υπάρχει κι αλλού διαφθορά λες και υπήρχε περίπτωση να έχεις αποκλειστικότητα. Δεν υπάρχει R αυθεντικότητας στην παρακμή, ο καθένας τη δικιά του.
Ένα μεγάλο κομμάτι των στελεχών του Λαϊκού Κόμματος στην Ισπανία προέρχεται από την Φρανκική παράταξη, παιδιά και εγγόνια φρανκικών είναι πολλοί (και πολλοί άλλοι όχι) πώς να μη νομίζουν ότι το Κράτος του ανήκει;
Πάντως, νομίζω αξίζει να σταθεί κανείς στο ότι όσα περί διαφθοράς του Λαϊκού Κόμματος αποκαλύφθηκαν (όσα, γιατί σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα) από τη Δικαιοσύνη, με Κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος αποκαλύφθηκαν. Και θα πάνε άνθρωποι στη φυλακή. (Όσοι βέβαια δεν έχουν φροντίσει να βάλουν στην άκρη καμιά 500αριά χιλιάδες ευρώ για εγγύηση ώστε να κυκλοφορούν πάλι ελεύθεροι.)
Απ’ την άλλη, ένας καχύποπτος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι όλο αυτό είναι μια καλή ευκαιρία το Λαϊκό Κόμμα να φύγει απ’ το προσκήνιο (χωρίς να χάσει εκλογές) να αναλάβει ένα κάπως αριστερόστροφο, (να φθαρεί στη μέση του δρόμου και να μη μπορέσει να καρπωθεί σε εκλογές στο 100% την όποια φθορά του Λαϊκού Κόμματος) και μέσα στις μυρωδιές αυτής της «κουζίνας», να δημιουργηθούν προϋποθέσεις να πάρει άλλη τροπή το Καταλανικό Ζήτημα. Κι έτσι, για παράδειγμα όσοι έσερναν τον κόσμο στους δρόμους της Βαρκελώνης κραυγάζοντας σχεδόν «Ανεξαρτησία ή Θάνατος», τώρα, μπορεί να πουν ότι το «θάνατος» είναι μια υπερβολή και το «Ανεξαρτησία» το ίδιο. Αλλά όλα αυτά είναι υποθέσεις καχύποπτου συνωμοσιολόγου που φαντάζεται υπόγειες συνεννοήσεις Παλατιού και Μυστικών Υπηρεσιών.
Τώρα πια πάντως υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να μπαλωθεί η κατάσταση, το PSOE, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Πέδρο Σάντσεθ είχε γιαγιάδες και παππούδες αριστερούς, ενώ οι γιαγιάδες κι οι παππούδες του PP, του Λαϊκού Κόμματος του Ραχόι ήταν δεξιοί. Και εν τω μεταξύ, πρωταγωνιστές πάλι οι γιαγιάδες κι οι παππούδες, ενώ τα παιδιά, προσπαθούν να πλουτίσουν και τα εγγόνια θεατές ενός αλμοδοβαριανού κιτς πια.
Μας αρέσει δε μας αρέσει η διαφθορά είναι δικιά μας, των των ανθρώπων, δεν είναι των χωρών.
Δύσκολη γέννα αλλά Habemus Prezzo!Λευκός Καπνός στο Στρατηγείο της Μαδρίτης και κατέληξα στην τιμή του ταξιδιού ζυγίζοντας την ποιότητα των υπηρεσιών, χωρίς ούτε μια έκπτωση σ' αυτό και συγχρόνως λαμβάνοντας υπ' όψιν και τις γενικές δυσκολίες των καιρών!
Κατ' αρχάς συνειδητοποιώ ότι αυτό δεν είναι ένα ταξίδι στην Τοσκάνη.
Είναι μια ευρεσιτεχνία, ένα ταξίδι με Βένετο, Εμίλια Ρομάνα, Ούμπρια και Τοσκάνη, ένα ταξίδι φτιαγμένο αποκλειστικά για όσους ενδιαφέρονται για ταξίδια θεματικά φτιαγμένα στο χέρι. Θα ακολουθήσουμε τα βήματα της ζωής του Δάντη, τον κύκλο της ζωής του, αυτό το υπέροχο δώρο που λέγεται ζωή και που κρατάει λίγο. Απ' τη Γέννηση μέχρι το θάνατό του Δάντη. Θα πάμε παντού, όπου κι αυτόν τον πήγε η ζωή. Την Ιταλία άνω-κάτω! Βερόνα, Λίμνη Γκάρντα, Μπολόνια, Ραβένα, Φλωρεντία, Αρέτζο, Σαν Τζιμινιάνο, Μονταλτσίνο, Μοντεπουλτσιάνο, Σιένα, Περούτζια, Ασίζη...
Δουλεύοντας πολύ καιρό γι' αυτό το ταξίδι, επιβεβαίωσα για μια ακόμα φορά πως είναι αφάνταστα δύσκολο να στήσεις στα πόδια του ταξίδι που δεν είναι μια πεπατημένη, ένα copy paste και μισό. Δεν ήθελα απλά ένα κολλάζ των high llights ενός τόπου, ήθελα να πω μια ιστορία μέσω του τόπου και για τον τόπο. Ήθελα όλα, και high llights αλλά και τ' άλλα, οι ανείπωτες δηλαδή ιστορίες των δρόμων, να είναι όλα μέρος ενός και μοναδικού σεναρίου, όχι το καθένα της μάνας του και του πατέρα του, "πήγα Φλωρεντία", "πήγαμε και Σιένα", σκέσε γειτόνισσα, σκάσε απ'τη ζήλεια σου... πήγαμε πήγαμε πήγαμε...
Πήγαμε αλλά πόσο ίδιοι γυρίσαμε;
Τί κάναμε εκεί που πήγαμε;
Και κυρίως, ΤΙ ΝΙΩΣΑΜΕ;
Όσο περνούν τα χρόνια, αυτό με νοιάζει μόνο, τί τελικά θα νιώσουμε γιατί θα είναι και το μόνο που θα θυμόμαστε.
Κι έτσι είπα μια φορά που πάμε, ας φτιάξουμε ωραίες αναμνήσεις και κει...
Έκατσα λοιπόν, πήρα βελόνι και κλωστή κι έφτιαξα πρώτα ιστορίες, κι ύστερα τις έβαλα να διαδραματίζονται μέσα σε πόλεις και σε εξοχές, αλλά ήθελα να μένουμε και μεις όπου εξελίσσεται η ιστορία μας, όχι σε πόλεις κοντινές, όχι στα 29 χιλιόμετρα, στις ίδιες που μένουν οι ήρωές μας, να μπορούμε να βγαίνουμε τα βράδια μαζί τους, δεν έχουμε ούτε μια νύχτα για χάσιμο, δε θα πρεπε να έχουμε ούτε μία στη ζωή μας για χάσιμο.
Είναι αφάνταστα δύσκολο να χτίσεις ένα ταξίδι θεματικό, να πατάει στο ίδιο story line, να δέσεις τα πάντα με την ίδια χρυσή κλωστή, πόσω δε μάλλον να χτίσεις και να δέσεις σε μία από τις πιο ακριβές περιοχές τής Ευρώπης... σαν έμπορος της Βενετίας να θες την καρδιά της Ιταλίας αλλά η καρδιά σου η ίδια να φωνάζει «χωρίς αίμα»…
Έτσι, μετά από πάρα πολύ προβληματισμό,- γι’ αυτό και η καθυστέρηση ν’ ανακοινωθεί η τιμή- αποφάσισα τελικά το ταξίδι μας να μην είναι με ημιδιατροφή.
Οι λόγοι πάρα πολλοί και κυρίως τα κόστη. Ήμουν μέχρι πριν λίγες μέρες αποφασισμένος να λύσω αυτό το θέμα αλλά απ' την άλλη δεν ήθελα να είναι κάτι μακαρόνια κι arrivederci, ήθελα επιλεγμένα εστιατόρια με μενού ειδικά φτιαγμένα για μας…
Τα κόστη γι’ αυτό που ήθελα, απαγορευτικά!!!!!
Έτσι κατέληξα στο να συμπεριλάβω δύο μόνο γεύματα!
Το ένα με θέα το εκπληκτικό Σαν Τζιμινιάνο, και το άλλο, την πρώτη βραδιά
μας στη Φλωρεντία. Και τα δύο με wine tasting 3 κρασιών. Αλίμονο να μην κάνουμε στην Τοσκάνη 2 τουλάχιστον wine tasting και να μας λεν μετά βλαχάρες.)
Όλα τ’ άλλα, τα υπόλοιπα δείπνα, οι προθέσεις μου μέχρι προχθές, θα γίνουν προτάσεις επί τόπου με διάφορες εναλλακτικές ώστε να εκτιμήσει ο καθένας ανάλογα με την όρεξη της στιγμής και τις δυνατότητές του. Εκεί που αρνήθηκα να κάνω έκπτωση είναι στην ποιότητα της ουσίας τής σχέσης μας με τον συγκεκριμένο τόπο κι είπα κάθε βράδυ έξω μαζί, μικρά by night περιπατητικά για να δούμε με ποια σκιά μοιάζουμε και ποιο φως κάθε πόλης μας ταιριάζει.
Καταλήγοντας λοιπόν, ΟΛΑ θα γίνουν όπως περιγράφονται στο πρόγραμμα και απλώς στα δείπνα θα ακολουθεί όποιος θέλει και θα παραγγέλνει αλά καρτ ώστε να ξοδέψει όσο θέλει και μπορεί.
Τιμή 935 + 160 φόροι (Συμπεριλαμβάνονται δύο γεύματα/δείπνα.)
Επιβάρυνση για μονόκλινο 220 ευρώ.
Παρακαλώ θερμότατα, όσοι έχετε κάνει προκράτηση, να επικοινωνήσετε άμεσα για επιβεβαίωση ή όχι καθώς και για τα περαιτέρω
.
Ραντεβού στην καρδιά τής καρδιάς τής Ιταλίας!
Αυτή τη φορά, στην ιστορία μου, φεγγάρι δεν υπάρχει! Χέρι-χέρι θα διασχίσουμε το Σκοτάδι μες στην Κόλαση του Δάντη για ν' αναζητήσουμε ό,τι για τον καθένα μπορεί να είναι Παράδεισος.
Η Σκηνή της αναγνώρισης έγινε χθες τα ξημερώματα κι έτσι αναγκαστήκαμε να τα πάρουμε όλα απ’ τη αρχή. Ο Πινόκιο ανέβηκε στο βήμα και μίλησε για το Ψέμα. Για όλα τα ψέματα που είπαμε στον καθρέφτη. Είμαστε άσχημοι χωρίς ψέματα.
Ξυπνήσαμε όλοι με όρεξη για κρασί. Απ’ τις 8:00 το πρωί σκεφτόμαστε το κρασί. Σβήνουμε τον πόθο με καφέ. Όλη μέρα δεν πρέπει να πιούμε σήμερα. Μας περιμένει βράδυ αξέχαστο. Ένα Γκαλά που η Melodrakma μπορεί και να υποσχεθεί και να πραγματοποιήσει.
Πού;
Τί;
Πώς; Αυτό είναι το σημαντικότερο.
Μέρα υπόδειγμα κομψότητας η σημερινή. SIENA, MONTALCINO, MONTEPULCIANO και το βράδυ...
Να πάρουμε τα πράματα απ’ την αρχή, χτυπάει το τηλέφωνο, αφύπνιση, πρωινό κι αφού νικήσουμε την έντονη επιθυμία μας για κρασί, πάμε πρώτα στην πόλη, πάμε στη Σιένα, να περπατήσουμε στα στενά της, να δούμε πια μέρα όσα χθες βράδυ νιώσαμε. Άλλη τη μέρα άλλη τη νύχτα μια πόλη, όπως ακριβώς μερικοί άνθρωποι. Λες κι είναι άλλη κι η Piazza del Campo, άλλη η Duomo, άλλοι εντελώς μερικοί από μας… Χρόνος για καφέ, αυστηρά για καφέ, ούτε μπύρα 0%, καφέ μόνο και ραντεβού εδώ ακριβώς, ας το θυμάται το «εδώ» ο καθένας όπως θέλει.
Μιάμιση ώρα αργότερα.
Αναχώρηση για άλλο ένα χωριό-σκηνικό: Montalcino.
Μουσική.
Κοιτάξτε απ’ το παράθυρο… Σ’ αυτή την Κοιλάδα κάποτε… Όχι, δε μοιάζει με τις Θερμοπύλες κι όμως…
Θέμα μας σήμερα η Προδοσία. Όλη μέρα Προδοσία!
Ποιητή, μίλησέ μας μας για κείνη την ημέρα, τη μέρα που μπροστά στα ίδια σας τα μάτια προδόθηκε η πατρίδα σας, κι έπεσε η Φλωρεντία και συ μαζί της…
Πες μας ποιητή, ποια προδοσία πονάει πιο πολύ:
Της πατρίδας ή η άλλη, η μικρή-μεγάλη, η προσωπική; Πες μας Δάντη, μια απιστία μπορεί να τα βάλει με τις Θερμοπύλες μέσα μας;
Φτάσαμε στο Montalcino.
Απελθέτω απ΄ εμού το ποτήριον τούτο… Θέλω να τα σκεφτούμε όλα αυτά με καθαρό μυαλό, στάλα αλκοόλ, μόνο καφέ εδώ, απελθέτω…
ΟΧΙ!!!!!
Αλλαγή πλεύσης τής «θεραπείας». Ας γίνει το θέλημα της ομοιοπαθητικής. Πότε θα επιστρέψουμε σε τούτο το μαγικό χωριό της Τοσκάνης; Βγάζει έξοχο δικό του κρασί…
-20 μπουκάλια Brunello di Montalcino per favore!!!!
Εις υγείαν!
Ξέρω, δε σας νοιάζει καθόλου τώρα το χωριό, Viva il Brunello di Montalcino όμως… νά το Κάστρο, νά και το Δημαρχείο κι ο Καθεδρικός… να και η “Enoteca La Fortezza”
Σε όποια κατάσταση είναι ο καθένας, μαζεύει τη χαρά του και στο πούλμαν.
Μουσική.
Να βγουν οι προδομένοι στο διάδρομο.
Όχι, οι προδότες πρώτα.
Ποιος δεν είναι και τα δυο;
Μουσική.
Φύγαμε για το περίφημο Montepulciano!
Αυτό είναι η Τοσκάνη, τα χωριά της, η φύση της, η αρχοντιά της απλότητας…
Μόνο καφέ στο Montepulciano. Απελθέτω…
ΟΧΙ!!!!!
Αλλαγή πλεύσης τής «θεραπείας». Ας γίνει το θέλημα της ομοιοπαθητικής και δω!
Ασφαλώς κι έχει δικό του κρασί το Montepulciano! Πάμε κατ’ ευθείαν στην Piazza Grande
20 μπουκάλια Nobile di Montepulciano per favore!!!!!!!
Viva il Nobile di Montepulciano!!!!!!!!!!!!!!!
Viva!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ελάτε μια βόλτα στο χωριό κι αναχωρούμε… Ανεβείτε στο λεωφορείο…
Μουσική…
Πού πάμε;
Στην Αντηνόρα… Είναι στο μυαλό του Ποιητή η Αντηνόρα, το πιο κρύο χωριό του μυαλού, μια τεράστια κωμόπολη, σχεδόν μεγαλούπολη τη λες πια την Αντηνόρα… Ανοίξτε το Χάρτη να σας τη δείξω, κάτω-κάτω, στην Κόλαση βρίσκεται, φλερτάρει μόνιμα το μυαλό με την Κόλαση, κλείστε τα μάτια, κοιτάξτε… κάνει κρύο στην Αντηνόρα τρομερό γιατί είναι από πάγο φτιαγμένη η καρδιά του προδότη… Εκεί ζουν μόνο προδότες της Ιστορίας και της Ποίησης, πάμε, τώρα που θωρακιστήκαμε με κρασί πάμε να δούμε ποιος μας μοιάζει… Κάτω-κάτω, σκαλί-σκαλί στην Κόλαση… να ο Μπόκα ντελί Αμπάτι, εκείνος που τσουγγρίζει το ποτήρι του με τον Εφιάλτη… Να κι ο Τάσος της Γκόλφως σε ρομαντικό δείπνο με τον Chris Wilton, , τον κατά κόσμον Jonathan Rhys-Meyers, εκείνον τον ελεεινό απ’ το Mach Point του Woody Allen…Κι αυτός εκεί ο ζητιάνος;;;; Ο Ωνάσης...
Σςςς... ποια φωνή ακούγεται πίσω απ' αυτή την πόρτα;
Βιβή, άνοιξε…
Ο Μουσολίνι…
Θε μου, αυτή μάλιστα, είναι Κόλαση με τα όλα της!
Φτάσαμε. Στη Σιένα, στο ξενοδοχείο μας.
Είναι μεσημέρι, όλοι χρειάζονται λίγο χρόνο, ανάμεσα από Κόλαση και παράδεισο το Καθαρτήριο-Ξενοδοχείο. Όλοι χρειάζονται λίγο χρόνο, ανάμεσα σε κρεβάτι και καθρέφτη ο χρόνος ετούτος.
Ραντεβού σε δυο ώρες στο λόμπυ.
Είναι η τελευταία βραδιά απόψε.
Η Melodrakma ετοίμασε κάτι αντάξιο της εμπιστοσύνης και της αγάπης που εισπράττει.
Η βραδιά αυτή πρέπει να μπει στο περίφημο μπορντό βελούδινο κουτάκι όπου φυλάμε τα διαμάντια των Στιγμών.
Η Αριστοκρατία της Τοσκάνης, οι βαρόνοι της Μόδας της Ιταλίας ολόκληρης θέλω να θαμπωθούν απόψε μόλις δουν το λαμπερό και κομψό σας ντύσιμο! Απόψε θέλω Star Quality, να λάμπουμε που η βραδιά είναι μπροστά κι ας είναι η τελευταία.
Όχι, δε θα πω πού πάμε…
Για δείπνο πάμε, Γκαλά σε τόπο μαγικό…
Κοιτάξτε γύρω μας, πράσινα αμπέλια, αχτίδες χρυσές κι ένας κόκκινος ήλιος πάνω απ’ το Κάστρο… Ναι, σ’ αυτό το Κάστρο πάμε, κι αυτά τ’ αμπέλια ήταν ένα Φέουδο κάποτε, τότε, που ο Μοντεβέρντι θα γράψει την πρώτη Όπερα, αμπέλια και μουσική, ξενάγηση πρώτα, ξενάγηση μ’ ένα ποτήρι στα χέρια, κι άλλο ποτήρι, και τρίτο, θα δοκιμάσουμε τρία διαφορετικά κρασιά μιας γης που δίκαια καυχιέται για ό,τι προσφέρει στον ήλιο, εις υγείαν όλων όσων μας αγάπησαν και τους προδώσαμε, είναι κι αυτή μια Συγνώμη, μια κάθαρση, εις υγείαν κι ακολουθείστε με, θα περάσουμε μέσα στο Κάστρο τώρα, για το Δείπνο.
Δείπνο στο ωραιότερο Μεσαιωνικό Κάστρο της Τοσκάνης και αφιέρωμα στην Όπερα. Μία-μία οι ηρωίδες του Λυρικού Θεάτρου απόψε θα μας πουν την Ιστορία τους!!!!!!!! Το δείπνο μας αυτό θα το συνοδεύσουν οι σημαντικότερες άριες του Λυρικού Θεάτρου!
Σςςςςς ακούστε ομορφιά…
Δείτε ομορφιά…
Κλείστε τα μάτια, δείτε ποιοι μας περιμένουν… Ναι… η Norma είναι αυτή που προσεύχεται στο Φεγγάρι των Προδομένων, να και η Manon Lescaut, έχει μείνει Sola Perduta Abbandonata… No voglio moriré, no voglio moriré, No voglio moriré, no voglio moriré…η Madame Butterfly γυαλίζει το σπαθί με κρασί και sake, η Mimi αφήνει τη μποέμικη ζωή για να ρθει μαζί μας μια βραδιά στον Παράδεισο της Κολάσεως, η Πριγκίπισσα Turandot αποκαλύπτει το όνομα του αιώνιου εραστή της, η Carmen κάνει έρωτα μπροστά στα μάτια μας με την Ελευθερία και την Απόφασή να είναι ο εαυτός της, η Violetta Valéry ξεριζώνει την καρδιά της κραυγάζοντας «Ama me Alfredo», η Maddalena τραγουδάει στον ποιητή Andrea Chénier, η Tosca στο ζωγράφο Mario Cavaradossi, η Lauretta ψιθυρίζει στον Rinuccio «O Mio Babbino Caro» και μεις, παρά τα όσα του καθενός μαζί τους υψώνουμε το ποτήρι στη χαρά της ζωής.
