ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ: 5η ΜΕΡΑ

Καλημέρα Malena, καλημέρα Lucia, καλημέρα Arice, Rita, Julieta, Γκόλφω, Nicoleta, Principessa, Alaitz… Καλημέρα Αφροδίτη, καλημέρα Μποτιτσέλι, και σε σένα Μοντεβέρντι καλημέρα, να πεις χαιρετισμούς στη Δάφνη, να της πεις πως κάθε Μεταμόρφωση αν δεν ξεκινάει απ’ τη Μέσα Αγωνία, όπερα δε φτιάχνεται, καλημέρα Οβίδιε, καλημέρα Μικελάτζελο…

Σας κάλεσα όλους μαζί εδώ σήμερα για να σας ζητήσω μια χάρη…Θέλω  να πάρει ο καθένας από σας μερικά άτομα του γκρουπ απ’ το χέρι και να τα κάνει να χαθούν μες στην πόλη. Φροντίστε μόνο, όσο θα χάνονται, τόσο να βρίσκουν... Στη Φλωρεντία είμαστε, όλο κκαι κάτι θα βρει ο καθένας φτάνει ν' αφεθεί να χαθεί...

ΜΕΡΑ 5η: 

Αφύπνιση. Πρωινό. Φορτώνουμε βαλίτζες και δε φεύγουμε. Ελεύθερος χρόνος στην πόλη που μπορεί να κοιτάξει κατάματα οποιαδήποτε άλλη πόλη στον κόσμο.
Χρειαζόμαστε ένα πρωινό με χρόνο ελεύθερο σ’ αυτή την πόλη. Κάποιος μπορεί να θέλει να επισκεφτεί το Palazzo Vecchio, κάποιος άλλος μπορεί να ξαναμπεί στην Uffizi, άλλοι μπορεί απλά να περπατήσουν κι ύστερα να πιουν καφέ, κάποιος μπορεί να βρει μια γωνία και να φλερτάρει με τους περαστικούς και με το παρελθόν του, τότε που πραγματικά φλέρταρε τους πάντες και τα πάντα, θέλω ένα πρωινό χαλαρό, για ό,τι διψάει η ψυχή του καθενός...Μέχρι και χωνιά επιτρέπονται σήμερα. Μοναδική, μία και μοναδική ευκαιρία για ψώνια φτάνει να μην τα δω, μια ζακέτα, ένα καλό μεταξωτό φουλάρ ριγμένο πάνω στις σακούλες, να μην τα δω, να είναι κάπως καμουφλαρισμένα μόνο όταν θα συναντηθούμε, για ν’ αναχωρήσουμε για ν' αναχωρήσουμε απ' την πόλη του Ποιητή.

Ραντεβού εκεί που στέκεται τώρα αυτό το ηλικιωμένο ζευγάρι, ναι, η κυρία με τη γυρτή πλάτη κι κύριος με το τρεμάμενο μπαστούνι. Εκεί θα είναι μην ανησυχείτε. Με τα χρόνια η κίνηση γίνεται μέσα μας, λιγοστεύει η περιττή μετακίνηση, κίνηση μόνο και μέσα μας… Το ηλικιωμένο ζευγάρι θα είναι εκεί, σα μνημείο να μας δείξει το δρόμο προς όσα θα έρθουν και στη δική μας ζωή.

(Κάποιες ώρες αργότερα. Στο λεωφορείο.)

Συγχαρητήρια για τη συνέπεια.

Κοιτάξτε το ζευγάρι…

Φεύγουν κι αυτοί… ώρα για φαγητό. Αυτοί στο σπίτι τους και μεις… Εμείς πάμε σε κάτι που πραγματικά το αξίζετε. Κλείσατε αυτό το ταξίδι πριν καν ολοκληρωθεί το γράψιμό του…Αξίζετε να γνωρίζετε την πραγματική Τοσκάνη!!!! Φύγαμε… Μουσική! Φύγαμε... Πάμε για κρασί σ’ ένα απ’ τα ωραιότερα αγροκτήματα του μαγικού αυτού τόπου. Πάμε κάπου με θέα εκπληκτική γιατί το αξίζετε… Σήμερα το μεσημέρι θα φάμε και θα πιούμε με θέα το Σαν Τζιμινιάνο! Θα φάμε και θα πιούμε κοιτάζοντας έναν πίνακα… Ναι, συμφωνήσαμε να σεβαστούμε το χρόνο και τα χρήματα που διαθέτουμε σε ταξίδι… Συμφωνήσαμε πως καμιά φορά από 7-8 μέρες εξαρτάται η χρονιά μας ολόκληρη, το να τη βγάλουμε και φέτος χωρίς αντικαταθλιπτικά… Με απόλυτη εμπιστοσύνη μού αναθέσατε να φροντίζω κάθε χρόνο τις λέγες μέρες που θα θρέφουν τις πολλές, είναι σπουδαίο δώρο αυτό, δε θα το απωλέσω…

Φτάσαμε…

Ναι, αυτός είναι ο ιδανικότερος λόφος για να κοιτάζει κανείς το Μανχάταν του Μεσαίωνα πίνοντας κρασί και δοκιμάζοντας τον κόπο των χεριών κάποια Λουτσίας και της μικρής της αδερφής, τής Αναλίζας.

Γεύμα με θέα το Σαν Τζιμινιάνο.

Όπως ακριβώς βρήκαμε το ιδανικό σημείο απέναντι στο θρυλικό Τολέδο και δειπνήσαμε, αυτό ήθελα και εδώ…

Saluti!

Ελάτε… φωτογραφία όλοι μαζί!!!!

Ήθελα να φάμε και να πιούμε βουτηγμένοι στην ομορφιά αλλά τώρα θέλω να περπατήσουμε μέσα της, να περπατήσουμε σ’ ένα απ’ τα ωραιότερα χωριά τής Ευρώπης. Πάμε απέναντι, πάμε για ξενάγηση στο Σαν Τζιμινιάνο και μετά καφέ.

Ωραίο κι από μακριά ωραίο κι από μέσα... Μετά καφέ είπαμε, περιμένετε… Πρώτα θέλω ν’ ανακαλύψουμε τί έκανε ο Δάντης σε τούτο εδώ το χωριό κι ήρθε άρον άρον εκείνη την Άνοιξη…

Τώρα στρίψτε από δω, αριστερά…θέλω να σας συστήσω ένα καλό φίλο Πάπα που πάνω κι απ’ το Θεό αγάπησε το κρασί του Σαν Τζιμινιάνο…

Στηθείτε εκεί απέναντι…Θα σας πω τί θέλω να κάνουμε… Θα σας το πω εκεί, εκείνη την ώρα και τη στιγμή όχι τώρα… Στηθείτε...

Ελεύθεροι για καφέ.

Θυμάται κανείς τί ώρα είπαμε θα φύγουμε;;;

Μπράβο Βιβή, είναι αλκοτέστ τέτοια ώρα κι η πιο απλή ερώτηση.

Ραντεβού την ώρα που μόλις ακούσατε στην Piazza della Cisterna.

(Κάποια ώρα αργότερα στο λεωφορείο.)

Είμαστε όλοι!!!

Andiamo.

Μουσική…

Φτάσαμε.

Κοιτάξτε τη από μακριά… Μισό λεπτό…κόψε ταχύτητα… περίμενε ν’ ανοίξω και την ένταση της μουσικής…Κοιτάξτε τη… Αυτή είναι η Σιένα! Εδώ θα κοιμηθούμε δυο νύχτες!

Πάμε για λίγο στο ξενοδοχείο, το χρειάζεστε όλοι μετά από τόσο κρασί αλλά ραντεβού την ώρα που είπαμε στη ρεσεψιόν. Θα βγούμε για το καθιερωμένο μας by night…

Ναι, αυτή είναι η Piazza del Campo, εδώ γίνονται κάθε χρόνο οι θρυλικές Μεσαιωνικές Ιπποδρομίες…το περίφημο Palio. Αύριο θα τη δούμε καλύτερα την πόλη, πάμε τώρα προς το Duomo γιατί εκεί έκανα ραντεβού με κάτι ντόπιους φίλους. Χρόνια κανονίζω αυτή τη συνάντηση. Θα έρθει ο Πάπας Μαρτίνος! Του ζήτησα να μας μιλήσει περί αλκοόλ… Απόψε η βραδιά είναι αφιερωμένη στην κλίση μας προς κάθε τι που μπορεί να καλύψει ολόκληρη τη γκάμα: απ’ το να μας κάνει απόλυτα ευτυχισμένους ως να μας καταστρέψει εντελώς.
Αυτό είναι το θέμα μας σήμερα, η Γοητεία που ασκεί πάνω μας ο κίνδυνος, η επαφή με τα όριά μας…

Περάστε στο Καθαρτήριο κι έρχομαι… Ξεντυθείτε απ’ τη μέση και πάνω, θέλω ν’ ακούσω την καρδιά να μιλάει για τον Πόθο που έμεινε ανεκπλήρωτος από φόβο. Κι ο Ποιητής θέλει ν' ακούσει όλα όσα δεν τολμήσατε, ξεντυθείτε.

Dante, δικοί σου...

Μόλις ο Ποιητής ακούσει και τον τελευταίο, θα πάμε για φαγητό, γι’ απόψε, για το δείπνο το θέμα μας είναι το Ψέμα. Ετοιμάστε ένα ψέμα ο καθένας, ένα ελεεινό ψέμα, το ελεεινότερο που είπατε κάποτε και που στην αρχή δε σας άφηνε να κοιμηθείτε μην και σας ανακαλύψουν αλλά ύστερα το συνηθίσατε και το πιστέψατε και το ζήσατε και σχεδόν έγινε αλήθεια κι έτσι ο ψεύτης μοιάζει τώρα προφήτης…

Ένα νόμισμα η ζωή μας που πετάχτηκε πάνω κάποτε κι ακόμα πέφτει…

Βάλτε κι άλλο κρασί και κάποιος ν’ ανοίξει την πόρτα, δεν ακούτε που χτυπάει;

Καλώς τον!!! Έλα να σ’ αγκαλιάσω… Ήσουν εκεί πάντα, δάσκαλος στα δύσκολα πάντα…

Λοιπόν, φορέστε τώρα τις μπλούζες και τα πουκάμισά σας και γονατίστε... Αυτός θα σας εξομολογήσει σήμερα.

Ποιος είναι αυτός;

Κανείς δεν τον αναγνωρίζει; ΚΑΝΕΙΣ;;;;;;;;


Φέρε κι άλλο κρασί.


El Greco

Υ.Γ/2: Κρατήσεις στο: gr@melodrakma.com

tel: 6985 66 2014

www.melodrakma.com


Αναχωρήσεις:


21 – 27 Ιουνίου


28 Ιουνίου – 4 Ιουλίου


30 Αυγούστου – 5 Σεπτεμβρίου

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ

Ό,τι μπορούσα να κάνω για να είναι έτοιμος ο χώρος που θα  στεγαστεί ένα όνειρο και δουλειά 25 χρόνων το έκανα. Τα περισσότερα, λόγω φυσικής απουσίας τα έκανε η Ειρήνη, η αδερφή μου, κι ο Θύμιος, ο συνεταίρος της στο Harvest. Ένα ακόμα μεγάλο κέρδος για την καρδιά. Να ξέρεις ότι η αδερφή σου είναι αδερφή σου στα εύκολα και στα δύσκολα κι επιπλέον να επιβεβαιώνεις πως η περίοδος που κάνουμε φίλους τελικά δεν κλείνει κάπου μετά τα 30.

Κι οι δυο τους ήταν εκεί μέρα νύχτα, ρωτώντας πάντα, την Αλάιτζ και μένα, «τί θες, πώς το θες»… κι όσο επέτρεπε η απόσταση προσπάθησα να το κάνω εύκολο…

«Στο χώρο υποδοχής θέλω αυτό…»

«Στο κυρίως γραφείο ετούτο…»

«Στο δικό μου σίγουρα αυτό…hecho a mano con amor… στο γραφείο μου θέλω τον κόσμο φτιαγμένο στο χέρι με αγάπη, όπως είναι κάθε ταξίδι, στο χέρι, με αγάππη…

«Α…και να βάλετε εγκατάσταση για Μουσική… Καμιά έκπτωση στη Μουσική… Ν΄ακούγεται Dolby Stereo η αγάπη για τη ζωή.» με τέτοια τους ζάλισα…

Ειρήνη, Θύμιο, είναι στιγμές που εκτός απ’ τα ιδιωτικά οφείλουμε και δημόσια κάποια ευχαριστώ κι αυτό σας λέω τώρα. Ευχαριστώ κυρίως για το χρόνο που ξέρω πως στερήσατε απ’ τα παιδιά σας για να είστε στον 7ο όροφο ενίοτε μέχρι και τα ξημερώματα.
Κι έτσι εγώ σήμερα μπορώ να υποδεχτώ φίλους και φίλους φίλων, καινούριους και παλιούς, για ένα κρασί, για μια φωτογραφία, με θέα το Λυκαβηττό και φόντο ένα μικρό όνειρο για το σεργιάνι μας στον κόσμο.

Τιμή μου ο λίγος χρόνος που θα βρει κάποιος να περάσει από κει, έστω για μια στιγμή. Τιμή μου γιατί όσο μεγαλώνω ξέρω πως κάθε στιγμή που δίνουμε σε κάποιον από κάποιον άλλο τη στερούμε.

Αλάτζ, Άλμπα, σας αγαπάω και σας είμαι ευγνώμων για όσα ξέρετε κι όσα ίσως όχι.

Πάνω στο γραφείο μου έχω αφήσει κι ένα τετράδιο για να γράψει ο καθένας από σας ό,τι θέλει κι ό,τι νιώθει αλλά κυρίως με νοιάζει να ‘χω την ανάμνηση… Γι’ αυτό και τίτλο στο τετράδιο έβαλα: «Η Ανάμνηση του Αισθήματος: το εντονότερο απ’ όσα ένιωσα στο ταξίδι μας»

Σας περιμένω στην Πλατεία Κλαυθμώνος, Παλαιών Πατρών Γερμανού 7, στον 7ο όροφο, μετά τις 7.

Σας ευχαριστώ πολύ.


Γιάννης

http://www.melodrakma.com/travel/

ΤΟΣΚΑΝΗ: Ένα ταξίδι σα θεατρικό έργο.

Μια ανάρτηση μικρή παρεμβολή στην πορεία προς τα αυριανά εγκαίνια. Πριν ολοκληρωθεί η δημοσίευση όλων των ημερών του ταξιδιού μας στην Τοσκάνη, κοντεύουν να γεμίσουν κι οι τρεις αναχωρήσεις, αγαπήθηκε πολύ αυτό το ταξίδι, πριν την ώρα του κι όσο δε φαντάζεστε αγαπήθηκε και αναδημοσιεύεται από το παρακάτω site με τον τίτλο: «Ταξίδι σα θεατρικό Έργο» και στο τέλος την ένδειξη… «Συνεχίζεται».

Πολύ χαίρομαι Δημήτρη που σ’ άρεσε και σ’ ευχαριστώ.

Ασφαλώς και συνεχίζεται… Μένουν τρεις μέρες ακόμα η μία καλύτερη απ’ την άλλη… Πολύ σύντομα ολόκληρο το πρόγραμμα στις οθόνες μας…

Ραντεβού αύριο με τους 7 φίλους του ο καθένα... Στις 7 στον 7ο όροφο… Παλαιών Πατρών Γερμανού 7

ΤΟΣΚΑΝΗ: Ένα ταξίδι σα θεατρικό έργο.

                                              El Greco

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠ’ ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ… Auf Wiedersehen

Αυτό που έγινε δεν ήταν για να γίνει. Δεν ήταν στα πλάνα μου ποτέ η Γερμανία και μπήκε σαν εκείνα τα γκολ του Ρουμενίγκε σε κάποιο 96ο λεπτό, στο τελευταίο δευτερόλεπτο των καθυστερήσεων της συνείδησής μου. Ειδικά μετά την τελευταία οικονομική κρίση, μαζί με το αυτομαστίγωμα για τις δικές μας ευθύνες, είχα στείλει στα υπόγεια της Κομανταούρ της καρδιάς μου ολόκληρη την πατρίδα του Μπαχ..

Μέχρι που το Βερολίνο μου ΄στειλε γράμμα σε μπουκάλι, τα ποτάμια ενώθηκαν, ρεύματα υπόγεια συγκινονούντα, Σπρε-Πηνειός-Μανθανάρες, Βερολίνο-Λάρισα-Μαδρίτη κι έφτασε σε έντονο προσωπικό ύφος η Επιστολή του Βερολίνου:

« ... Εγώ δεν είμαι ό,τι κι ό,τι… Εδώ, στην παλάμη μου γράφτηκαν μερικά απ’τα σημαντικότερα κεφάλαια του 20ου αιώα. Κι αν θες να πάμε και πιο πίσω να πάμε, να πάμε όσο πίσω θες αλλά εγώ, δεν είμαι κανένα τσουλάκι-πόλη να μου κάνεις οντισιόν στο πόδι και να με απορρίψεις. Εμένα με ισοπέδωσαν ξανά και ξανά, με υποβάθμισαν, με απαξίωσαν, μ’ έβαλαν να πουλάω κουλούρια στη Βόνη αλλά επανήλθα κι είμαι και πάλι Πρωτεύουσα, και στα επόμενα 20 χρόνια θα είμαι πρωταγωνιστής σ’ ένα έργο γραμμένο για μένα…  Εγώ δεν είμαι καμιά πόλη-τσουλάκι να με ξεπετάξεις με μια οντισιόν στο πόδι, είμαι το Βερολίνο. 

Υ.Γ: Πρώτα ο Θεός-Κέρδος, όντως θα είμαι πρωταγωνιστής αν δεν πάθει πάλι κάποια σοβαρή επιληπτική κρίση ο αδερφός μου, το Μόναχο που πάσχει από ακραίο σύνδρομο καταστροφής και αυτοκαταστροφής.

Με εκτίμηση

Βερολίνο »

Αυτή ήταν η Επιτολή που μου ‘γραψε η πρωτεύουσα της Γερμανίας, αυτή έλαβε και συνέλαβε πέρυσι η συνείδησή μου κι αποφάσισα να ρίξω γέφυρα κατασκόπων προς τα κει, να οργανώσω έστω πιλοτικά ένα ολιγοήμερο ταξίδι στις όχθες του Σπρε.
 
Και ήρθε η ώρα κι έγινε η παγκόσμια πρεμιέρα μου επί Γερμανικού Εδάφους. Χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς διαφήμιση, με εμπιστοσύνη αλλά και με Κριτική Σκέψη και Συγκριτική Ανάλυση όλων των προγραμμάτων της αγοράς, άνθρωποι σκεπτόμενοι πια οι ταξιδιώτες στους οποίους θέλω να απευθύνομαι, διάβασαν κι αποφάσισαν να κατακλύσουν την «πλατεία του θεάτρου μου»!  48 άνθρωποι, σε κατάμεστο λεωφορείο κι η παράσταση άρχισε…

Σκοπός πρωταρχικός δικός μου, να βγάλω το απόστημα που λέει πως στη Γερμανία μόνο εγκεφαλικά μπορούμε να κινηθούμε, το συναίσθημα θάψτο κάτω απ’ τα ερείπια της Ιστορίας, στόχος μου ήταν να πιέσω κι ας πονέσει, να βγει όλο το πύον της δίκαιης Ιστορικής Κραυγής μας…

Προς αυτή τη κατεύθυνση δούλεψα σκληρά, καιρό κι ας πει η εμπειρία του καθενός κι ο χρόνος τί κατορθώθηκε.

Μια πρώτη συντριπτικά καθολική διαπίστωση ανάμεσα σε 48 συνταξιδιώτες είναι πως έγινε μια πολύ δυνατή πρεμιέρα.

Η Λειψία μας έδωσε τη Μουσική.

Η Δρέσδη τη ζωγραφική και τη νύχτα της.

Και το Βερολίνο… μέρα νύχτα Πόλεμο και Ειρήνη!!!

Πόλεμος και Ειρήνη κι ο συνεργάτης που επέλεξα, ο Γιάννης, που μέσα σε καταρρακτώδη βροχή ιστορικών κεραυνών και λαθών δε σταμάτησε στιγμή να θέλει να προσφέρει κάτω απ’ τους στίχους και τη μουσική του Χατζιδάκι,
"είσαι καλός είσαι κακός, δεν ξέρω, πώς σε λεν Ορφέα…και μένα Ευρυδίκη".

Αγαπημένες πια φίλες τής Melodrakma η Στέλλα και η Μάρω, μου είπαν κάποια στιγμή προς το τέλος του ταξιδιού…

 «΄Έτσι όπως είναι το Βερολίνο Γιάννη, πώς να τα δεις και πώς να τ’ ανακαλύψεις όλα αν δεν έρθεις με τον τρόπο που σχεδίασες το ταξίδι;»

 Σε πόσες χώρες έχετε πάει κορίτσια;

 Σε 110… (είπαν στο Γιώργο και το Λεώ)

(Μου επιτρέπω καμιά φορά ένα δημόσιο «χάδι», να  χαρώ δηλαδή δημόσια, για τον καλό λόγο και τη χαρά στο πρόσωπο ανθρώπων που έχουν ταξιδέψει σε 110 χώρες του κόσμου! )

Και τώρα, όπως πάντα μετά από κάθε πρεμιέρα κάθομαι να τα ξαναδώ όλα: τα «φώτα», τη «μουσική», το ρυθμό» τού κάθε μονολόγου, το ρυθμό γενικά…

Τρία πράματα βρήκα για να είναι το ταξίδι αυτό, όχι πιλοτικό πρόγραμμα Κατάδυσης στην Ιστορία αλλά υποχρέωση προς το εαυτό μας, υποχρέωση να ταξιδέψουμε όλοι εκεί όπου  διαδραματίστηκαν τα σημαντικότερα επεισόδια του 20ου αιώνα: στο Βερολίνο.

Ποια είναι αυτά τα τρία που θα απογειώσουν ένα έτσι κι αλλιώς δοκιμασμένο πια με επιτυχία πρόγραμμα;

Α) Πιο έντονη Πολιτιστική και Επιστημονική προσέγγιση. Μέσα απ’ την Τέχνη και τις Επιστήμες δηλαδή ν' ανακαλύψουμε την Ιστορία. Πιο πολύ και Γκαίτε και Μπρεχτ και Βαιλ και Σίλερ και Ρόμπερτ Κωχ και Άινστάιν...

Β) Πιο υπογραμμισμένη την θετική συνεισφορά της Γερμανίας στον κόσμο (η Αρνητική έτσι κι αλλιώς είναι γνωστή και παροιμιώδης).

Γ) Λίγο περισσότερος ελεύθερος χρόνος.

Προς αυτή την κατεύθυνση θα κινηθεί το επόμενο γκρουπ 25-29 Μαΐου 2018.


(…) Εμένα με ισοπέδωσαν ξανά και ξανά, με υποβάθμισαν, με απαξίωσαν, μ’ έβαλαν να πουλάω κουλούρια στη Βόνη αλλά επανήλθα κι είμαι και πάλι Πρωτεύουσα, και στα επόμενα 20 χρόνια θα είμαι πρωταγωνιστής σ’ ένα έργο γραμμένο για μένα…  Εγώ δεν είμαι καμιά πόλη-τσουλάκι να με ξεπετάξεις με μια οντισιόν στο πόδι, εγώ είμαι το Βερολίνο!

Ευχαριστώ και τους 48 που μ’ άφησαν να πειραματιστώ μαζί τους.

                            El Greco

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: Η MELODRAKMA ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

LA FORZA DEL DESTINO (Η Δύναμη του Πεπρωμένου.)

Απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’90, από τότε που δούλευα ως φοιτητής στο περίφημο ταξιδιωτικό γραφείο «Manos Travel» ως συνοδός/ξεναγός, έκανα τα πάντα να ξεφύγω απ' αυτή τη δουλειά.

Πάνω από 25 χρόνια τώρα κάθε τόσο κάνω ό,τι μπορώ για να ξεφύγω απ’ αυτή τη δουλειά.

Όχι γιατί δε μ’ αρέσει, το αντίθετο μάλλον κι επιπλέον, γιατί θεωρούσα παντα ότι είναι τεράστια ευθύνη οι διακοπές των ανθρώπων,
αυτές οι λίγες μέρες που κατάφερε να ξεκλέψει ο καθένας για ταξίδι,
σκέπτομαι πάντα πως αυτές τις λίγες μέρες κάποιοι μπορεί να τις περίμεναν ένα χρόνο ολόκληρο για να φορτίσουν τις μπαταρίες της ψυχής τους, ένας χρόνος σκληρής δουλειάς να εξαρτάται από 8-10 μέρες… κι από μένα.
Τεράστια ευθύνη.

Κι ακόμα χειρότερα,
να μην είναι μόνο οι μέρες για να γίνει η απόσβεση του κόπου ενός χρόνου αλλά κάτι πολύ περισσότερο, να είναι το όνειρο μιας ζωής!

Έχω γνωρίσει υπέροχους, υπερευαίσθητους ανθρώπους που το πιο μεγάλο τους όνειρο ήταν να κάνουν κάποιο ταξίδι, η μόνη απαίτηση μιας συγκαταβατικής κατά τ’ άλλα ψυχής, σα να ‘χει μνήμες η ψυχή από κάποιον τόπο μακρινό, σα κάποτε να έκανε ταξίδι με ενδιάμεσο σταθμό, και τράνζιτ δεν πρόλαβε να δει και να νιώσει και τα απαιτεί τώρα όλα απ’ το σώμα που κατοικεί.

Έτσι νιώθω την έντονη επιθυμία κάποιων ανθρώπων να γνωρίσουν έναν τόπο και γι’ αυτό πολλαπλασιάζεται μέσα μου η αίσθηση της ευθύνης.

Απ’ την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να δουλεύω ως συνοδός εκδρομών, ήταν πεντακάθαρο μέσα μου πως η δουλειά τόσων και τόσων ανθρώπων πριν να φτάσουν στα «χέρια» μου, μπορούσε να πάει στράφι…
Ο άνθρωπος που έκανε την όποια επένδυση για ν’ ανοίξει ένα ταξιδιωτικό γραφείο,
οι εργαζόμενοι στο γραφείο,
οι εργαζόμενοι εκτός αυτού,
τα παιδιά που απαντούν στο τηλέφωνο,
τα άλλα ή τα ίδια που ύστερα εξηγούν από κοντά,
αυτά που κάνουν και τον πωλητή αλλά και λίγο τον ψυχαναλυτή,
ο άνθρωπος που θα κλείσει τα εισιτήρια,
ο άλλος που θα τα εκδώσει,
εκείνος που θα κλείσει τα ξενοδοχεία,
εκείνος με τα μεηλ που θα πάρει και τα μεηλ που θα στείλει, όσοι είναι στις εισπράξεις όσοι στις πληρωμές, ο άνθρωπος που θα τσεκάρει στο αεροδρόμιο και θα δώσει την κάρτα επιβίβασης…

Αλυσίδα τεράστια, ζωή ολόκληρη η οργάνωση ενός ταξιδιού, όλα αυτά ένας κακός ξεναγός μπορεί να τα γκρεμίσει σε τρεις ώρες, όχι μέρες τρεις, ώρες και μάλιστα χωρίς τη δύναμη να τα ξαναχτίσει…

Νομίζω από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πως ο καταλύτης του ταξιδιού, αυτός που θα κάνει κάποιον να πει «πέρασα καλά» ή όχι στο οργανωμένο ταξίδι ήταν ένας άνθρωπος: ο ξεναγός.
Τεράστια ευθύνη, κι έκανα τα πάντα να ξεφύγω...

Σκεφτόμουν ένα σωρό περιπτώσεις ανθρώπων απέναντί μου…εγώ με το μικρόφωνο στο χέρι κι απέναντι μπορεί να στέκεται κάποιος που μια ζωή ονειρεύονταν ετούτη τη στιγμή, πέρασε μια ζωή αναβάλλοντας το ταξίδι του, γιατί πάντα έδινε προτεραιότητα στους άλλους και στα άλλα, στα φροντιστήρια των παιδιών, στη φροντίδα των γονιών, στ'απρόβλεπτα… Εγώ με το μικρόφωνο στο χέρι κι απέναντί μου κάποιος ίσως να σκέφτεται:
«πότε κιόλας πέρασε μια ζωή… όλο έλεγα να πάω στη Γρανάδα… ήμουν φοιτήτρια ακόμα… στο υπόγειο του Κουν πρώτη φορά είπα να πάω στη Γρανάδα και νά, 40 χρόνια μετά είμαι εδώ τώρα…»

Πάλι καλά που ήταν κι ο Κουν και στο υπόγειό του έκρυβε το Λόρκα μην τον βρουν οι φασίστες,
εκεί ήταν η Γρανάδα για πολλούς, και κει έμεινε, όχι σε λόφο,
σε υπόγειο,
σε υπόγεια φυλαγμένα τα όνειρα για ένα ταξίδι τόσων και τόσων ανθρώπων,
ένας γάμος ματωμένος σε μια αφίσα,
μια Λισσαβόνα σε πρόσκληση κάπου σε μια στοά ενός βιβλίου του Πεσσόα,
μια Ρώμη ανοχύρωτη σε μια αίθουσα Σινεμά,
τέτοια όλα κι όλα τα ταξίδια για πολλούς ώσπου επιτέλους…ήρθε η ώρα, για μια φορά ούτε φροντιστήρια ούτε φροντίδες, τώρα εγώ, θα πάω ταξίδι... Σαράντα-πενήντα χρόνια από τότε που τ'ονειρεύτηκα, δεν είναι αργά αφού το θέλει ακόμα η ψυχή...

Έτσι ένιωθα πάντα το ταξίδι των ανθρώπων,
σαν την πραγματοποίηση του ονείρου μιας ζωής,
έτσι το ’νιωθα κι ας μην ήταν έτσι τις πιο πολλές φορές,
εγώ 25 χρόνια τώρα ένοιωθα την ευθύνη να κάνω το ταξίδι ωραίο,
να χω κάτι ενδιαφέρον να διηγηθώ, να μοιραστώ και να προσφέρω γιατί αν για έναν, έστω και μόνον για έναν ήταν το ταξίδι όνειρο μιας ζωής, δεν έχω εγώ δικαίωμα να το καταστρέψω, απομυθοποιώντας το, κάνοντάς το απλή διαδικασία διεκπεραίωσης.

25 χρόνια έκανα τα πάντα να ξεφύγω απ' αυτή τη δουλειά, να μην έχω την ευθύνη τής καταστροφής του ονείρου κανενός. Κι όσο προσπαθούσα να φύγω τόσο πιο βαθιά έπεφτα.

Κι έτσι έφτασα ως εδώ, και σήμερα, λίγο πριν τη βραδιά τής Αναστάσεως, εδώ από την Σαλαμάνκα της Ισπανίας, μετά την ξενάγηση στο σπουδαίο Πανεπιστήμιο που φέτος κλείνει 800 χρόνια, μετά την Αίθουσα Ουναμούνο και την Αίθουσα Φράυ Λουίς Ντε Λεόν έκατσα να γράψω αυτήν εδώ την πρόσκληση, να σας καλέσω στα εγκαίνια των γραφείων της Melodrakma, της εταιρείας που ’φτιαξα για άλλους λόγους που θα διηγηθώ μια μέρα, κι αυτά που ήτανε να γίνουν δε γίνανε ποτέ, κι αυτά που γίνανε δε ήταν για να γίνουν και η Δύναμη του Πεπρωμένου αέρας 10 μποφόρ τα πάει όλα εκεί που θέλει.

«Θες να ξεφύγεις απ’ την ευθύνη του ξεναγού;» λέει η ζωή… Πάρε τώρα την ευθύνη των πάντων!

Κλασική τρίπλα της ζωής να μας δίνει ό,τι πιο πολύ θέλουμε ν’ αποφύγουμε.

Κι αφού δηλώσω δημόσια πως δε θα αποφύγω ποτέ πια τίποτα τόσο πολύ, με χαρά σας καλώ στα εγκαίνια μιας πρότασης για έναν καινούριο τρόπο να ταξιδεύει κανείς. 

Μια αρχική σκέψη ήταν να γίνονται όλα διαδικτυακά, προς τα κει εξάλλου πάει το μέλλον όμως…

-Γιάννη, το λέμε στους φίλους μας, πολλοί όμως είναι επιφυλακτικοί, ρωτούν… «πού έχει γραφείο αυτός ο Γιάννης…», θέλω να βάλω το δάχτυλο για να πιστέψω…

Παλαιών Πατρών Γερμανού 7,
Πλατεία Κλαυθμώνος και Πλ. Αγίων Θεοδώρων.
στον 7ο όροφο.

Το Σάββατο 21 Απριλίου στις 7 το απόγευμα. 

Πάρτε τους φίλους σας κι ελάτε…
Προσπάθησα να φτιάξω έναν χώρο ανθρώπινο, για όποιον έρχεται αλλά και για όποιον δουλεύει εκεί. Έναν χώρο που δεν θα είναι απλά σημείο διεκπεραίωσης μιας αγοραπωλησίας αλλά που θα επιτρέπει κατά καιρούς να γίνονται κι άλλα πράματα. Είπα, αφού θα κάνουμε κάτι, να το κάνουμε ωραία, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα, τίποτα να μη μας κόβει τη θέα απ'τον ορίζοντα που ονειρευτήκαμε, με αέρα, με φως, να είναι η ευκαιρία στην ψυχή ολόκληρη. Έτσι είναι ο χώρος που προσπάθησα να φτιάξω.

Τιμή μου ο κόπος που θα κάνει κάποιος να έρθει ως εκεί για ένα κρασί και μια φωτογραφία με θέα ο Λυκαβηττό!

Κι ενώ εγώ όλο αυτό το διάστημα είμαι στην Ισπανία προετοιμάζοντας το Βερολίνο, την Πορτογαλία, τη Βόρειο Ισπανία, τη Σικελία, την Τοσκάνη,  τα έργα στην Παλαιών Πατρών Γερμανού προχωρούσαν. Χάρη στην αδερφή μου, χάρη στην Ειρήνη και το Θύμιο, τον συνεταίρο της στο Harvest που στάθηκε σ'αυτή τη φάση σαν αδερφός.

Τους είμαι ευγνώμων όσο ίσως δε θα μπορέσω να εκφράσω ποτέ!

Το ίδιο είμαι και προς εσάς, Αλάιτζ και Άλμπα! Για όλους τους λόγους που εσείς ξέρετε.

Ραντεβού λοιπόν στο κέντρο της Αθήνας,
Metro Πανεπιστήμιο,
στην οδό Παλαιών Πατρών Γερμανού 7,
Πλατεία Κλαυθμώνος και Πλ. Αγίων Θεοδώρων.
στον 7ο όροφο και στον 7ο ουρανό η χαρά και η ευθύνη, για να 'ναι τα ταξίδια πάρτυ-τάιμ της ψυχής

Το Σάββατο 21 Απριλίου (να ’χουμε και κάτι πιο ευχάριστο να θυμόμαστε απ’ αυτή την επέτειο). Σάββατο απόγευμα είναι, άνοιξη είναι, ωραία αφορμή να βγείτε απ’ το σπίτι, να παρασύρετε και τους φίλους σας, να ’ρθουν μαζί σας κι ύστερα, κάπου εκεί στο κέντρο βόλτα, φαγητό, κουβέντα, μακριά απ’ την τηλεόραση.

Σας ευχαριστώ πολύ για το ως εδώ. Ελπίζω τα επόμενα 25 χρόνια να γράψουμε μαζί Ιστορία γιατί το Ταξίδι δεν είναι πολυτέλεια.

Χρόνια Πολλά, Χριστός Ανέστη και Καλή αντάμωση

                                          Γιάννης Λυμτσιούλης.

www.melodrakma.com

 Υ.Γ: Υπόσχομαι ποτέ να μην ξαναποφύγω άλλο πράμα τόσο για να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσω τη LA FORZA DEL DESTINO  (Όπερα του Βέρντι).

ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ: 4η ΜΕΡΑ:

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

Τα γυαλιά ηλίου βοηθούν τ’ αμήχανα βλέμματα. Όλοι κατέβηκαν για πρωινό με αμήχανο βλέμμα.

Ειπώθηκαν πολλά χθες βράδυ, η Julieta διάβασε το χέρι όλων. Θα γίνουν πράματα και θάματα στην προσωπική ζωή του καθενός. Μην τρομάζετε, το να μη γίνουν είναι τρομερότερο.
Στον κοινό μας βίο απ’ την άλλη, στον ταξιδιωτικό κοινό μας βίο, θα συνεχίσουμε λέει να ταξιδεύουμε μαζί, εκτός από δύο, δυο από μας θ’ αποκτήσουν παιδί και θα χαθούν για κάποια χρόνια ίσως και για πάντα. Θ’ αποκτήσουν το παιδί που δεν απέκτησε ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα, ο Τάσος και η Γκόλφω, ο Τζιωρτζ κι η Μάρθα που δε φοβήθηκαν ούτε μια στιγμή τη Βιρτζίνια Γουλφ και το τράβηξαν στα άκρα, το παιδί που δεν απέκτησε ο Άγνωστος Στρατιώτης που δε γύρισε απ' τον πόλεμο και η αρραβωνιαστικιά του έκανε πια με άλλον οικογένεια αλλά έχει ακόμα τη φωτογραφία εκείνου του φαντάρου στο πορτοφόλι της και φαντάζεται τη ζωή που δεν πρόλαβαν να ζήσουν, δυο από μας θ’ αποκτήσουν το παιδί που δεν πρόλαβε ν’ αποκτήσει ο Άγνωστος πολιτικός κρατούμενος που δολοφονήθηκε σε μια φυλακή του κόσμου για τις Ιδέες του, χωρίς να τον αφήσουν ούτε ν' αποχαιρετήσει την αγάπη του που περίμενε έξω στη βροχή, εκεί, στο προαύλιο τής πέταξαν στα πόδια ένα κουφάρι τυλιγμένο σε κιτρινισμένο σεντόνι κι έσκυψε και το πήρε αγκαλιά, κουφάρι σε αγκαλιά σαν το παιδί τους που δεν πρόλαβε να γεννηθεί, Πιετά παντού γύρω μας φτάνει να σηκώσουμε το κεφάλι απ' την οθόνη του κινητού...

Ύστερα πιάσαμε κουβέντα για το πόσο ενώνει και πόσο χωρίζει ένα ζευγάρι η γέννηση ενός παιδιού. Έτσι τέλειωσε η χθεσινή βραδιά. Γι’ αυτό θέλω να τρώμε μαζί σε επιλεγμένα, καλά επιλεγμένα εστιατόρια, για να υπάρξει κλίμα να πάει η βραδιά πιο πέρα, δε θέλω χέρια βιαστικά, ό,τι μ’ αγγίζει να είναι αιώνιο…

4η ΜΕΡΑ:

Αφύπνιση…
- Τί μέρα μας περιμένει πάλι;
Πού θα μας πάει αυτός;

- Δε διάβασες το πρόγραμμα;

Πρωινό και φύγαμε.
Για πού;
Είναι δυνατόν να έρχεται κανείς στη Φλωρεντία και να μη μπει στη Galería Uffizi;
Όσες φορές και να ρθει, είναι δυνατόν να μην μπει και ξαναμπεί;
Γιατί;
Για να σώσει 20 ευρώ;
Είναι ακριβό λέει το εισιτήριο…

- Κι η μπλούζα της Μπαρτσελόνα δεν είναι; Τρεις (3) πήρες πέρυσι.

Είναι όλη η Ιταλική Αναγέννηση εδώ μέσα.

Μποτιτσέλι, Τιτζιάνο, Λεονάρντο, Καραβάτζιο…

Είχαμε ξανάρθει λέει αλλά δε μας βάλαν μέσα … μας αμολήσανε…

Ένα απ’ τα όνειρά μου είναι να παίξω έναν ρόλο ελάχιστο στην Οικοδόμηση Κρίσης και Ουσιαστικής Συνείδησης όσων Ταξιδεύουν. Να ξέρουν για ποιο πράμα αξίζει τον κόπο να στερηθούν ακόμα και το σάντουιτς, και πότε είναι σοφό να μην σκεφτούν τα λεφτά προκειμένου να «γευθούν» μια χώρα, γιατί μια χώρα είναι και η κουζίνα της.

Φύγαμε.

Θέλω να κάνουμε ξενάγηση στην πόλη πρώτα, αφήστε τώρα τους καφέδες, το απόγευμα, θα έχουμε και δεύτερη νύχτα στη Φλωρεντία.

«Πορεία προς Galería Uffizi» λέγεται το πρώτο μέρος της ξενάγησης!

Να κι η Santa Margarita…

Κι αυτό εκεί είναι το Μουσείο - Palazzo Vecchio όπου εκτός των άλλων βρίσκεται και η νεκρική μάσκα του Δάντη..

Να κι αυτό, να και κείνο, και τ’ άλλο… Κάθε γωνιά τη Φλωρεντία είναι ένας πίνακας…

Φτάσαμε…

Είναι μέσα στις λίγες του κόσμου η Galería Uffizi γι’ αυτό, η Melodrakma Universal δε δίστασε ούτε μια στιγμή να ρισκάρει την προπληρωμή κράτησης ώστε να αποφευχθούν ουρές, κι έκλεισε όσους ξεναγούς χρειάζονται - μιας και υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των ατόμων του κάθε γκρουπ - ώστε όλοι όσοι το επιθυμούν να ξεναγηθούν με τον αρτιότερο τρόπο μέσα σ’ αυτή τη σπουδαία Πινακοθήκη. Στη Φλωρεντία δεν έρχεται κανείς για να το βάλει απλώς στο βιογραφικό του, απλά για να ’χει λίγο ελεύθερο χρόνο εκεί ώστε να μπορεί μετά να καυχιέται ότι πήγε κι ας πρόλαβε μόνο καφέ να πιει.

- Ποιοι δε θα μπουν στη στα  Galería Uffizi;

(Σιωπή)

Ξαναρωτώ… Ποιοι δε θα μπει στη στα  Uffizi;;;;
Raus!
Schnell...

Να βγουν ένα βήμα μπροστά όσοι αποφάσισαν να μη μπουν. Δεν είναι κακό να πάρει κανείς την ευθύνη της αδιαφορίας του όταν φτάνει δυο βήματα από κορυφαίες στιγμές στην Ιστορία της Τέχνης.

Μπαίνουμε για ξενάγηση.

Buongiorno Venus.
Καλημέρα Αφροδίτη.
Buongiorno principessa.

Κι όταν λέμε ξενάγηση εννοούμε ξενάγηση.

(2,5 ώρες αργότερα…)

Τέλος ξεναγήσεως

Adiós Diosa.

Adiós principessa!

Ναι, τώρα θα δώσουμε λίγο χρόνο για καφέ αλλά λίγο γιατί έχουμε γύρισμα σήμερα.

Πού;

Στο Arezzo!

Ναι… Buengiorno principessa!!! Εκεί που γίναν τα γυρίσματα του La Vita e Bella. Θέλω κάθε μέρα να κάνουμε κάτι ωραίο, κάτι που πέρασε απ’ τη ζωή μας κι άφησε μικρά ή μεγάλα σημάδια, μια ταινία, ένας πίνακας, ένας έρωτας…

Η Μαλένα, η Ζωή είναι Ωραία, η Θάλασσα Μέσα μου…

Φύγαμε…

Μουσική…

Βγαίνω...

Σήμερα θέλω να μιλήσουμε περί Πίστεως και περί Κολάσεως.

Την Πίστη σε όλα τα επίπεδα, απ’ την Πίστη-Βαρίδιο του άρρωστου θρησκόληπτου ως εκείνη που σε κάνει να επιβιώσεις μέσα στην κόλαση ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης.

Raus!
Schnell...

Φτάσαμε. Θέλω να κάνουμε ξενάγηση στα σημεία των σημαντικών γυρισμάτων. Εδώ έχουμε ένα Quick Change, θέλω ρούχα του ’40, έχετε 5 λεπτά να μεταμορφωθείτε σε πρωταγωνιστές. Άλλα τόσα έχω εγώ να μετατρέψω τη Στιγμή σε Ταινία Μικρού Μήκους.

Ακολουθήστε, πάμε στο Ιστορικό Κέντρο… Αυτή είναι Cartolibreria Orefice, το πραγματικό βιβλιοπωλείο του Μπενίνι στην ταινία.
Πάμε και προς την Piazza del Duomo…πάμε στο Palazzo della Provincia… πάμε για φωτογράφιση εκεί που ο Guido ξεδίπλωσε χιλιόμετρα κόκκινο χαλί για να κατέβει τη σκάλα της Παραμυθίας La Principessa…

Ναι, και χρόνο ελεύθερο θα έχουμε, tailor made είπαμε τα κάνουμε τα ταξίδια, δε θα τρέχουμε σα νευρωτικοί. Πάμε για ένα εσπρεσάκι στο Caffè dei Costanti; Ναι, της ταινίας κι αυτό…

Πήγε απόγευμα, πάμε, επιστρέφουμε στη Φλωρεντία. Ανεβείτε στο λεωφορείο να μετρήσω. Τί έχουμε την τελευταία ώρα;

Μουσική.

Μου ’ταξες ταξίδι να με πας,
Όσο μακριά ο κόσμος φτάνει
Πού αλλού καρδιά μου να με πας,
Πήγα στον Παράδεισο και φτάνει…

Μισό λεπτό, ακούστε κι αυτό της Milva…

Φτάσαμε

Νύχτα ελεύθερη στη Φλωρεντία για ό,τι ονειρεύτηκε ο καθένας.

Όποιος προλάβει ας κλείσει ραντεβού, δείπνο ρομαντικό τόσες γνωρίσαμε ως τώρα, ραντεβού με τη Malena, τη Lucia, την Arice, τη Rita, τη Julieta, τη Γκόλφω, τη Nicoleta, την Principessa, την Alaitz…

Στις 20 Αυγούστου του 1940, ο Τρότσκυ, βλέποντας τη γυναίκα του απ’ το μπαλκόνι λίγο πριν δολοφονηθεί αναφώνησε… «Παρά τα όσα… η ζωή είναι ωραία!»

Από κει εμπνεύστηκε ο Μπενίνι τον τίτλο της ταινίας που «γυρίσαμε» σήμερα.

Καληνύχτα κι ευχαριστώ και για το σημερινό γύρισμα.

                                   El Greco

Κρατήσεις στο: gr@melodrakma.com

tel: 6985 66 2014

www.melodrakma.com

ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ: 3η ΜΕΡΑ

Όλη νύχτα Λουτσία, Γκόλφω, Ρίτα και Ιουλιέτα συζητούσαν με τον  Άλντο Μόρο για τη δολοφονία του, τις τελευταίες του στιγμές… Πρώτη φορά ο Ιταλός Πρωθυπουργός ήταν τόσο ήρεμος μιλώντας για τις τελευταίες στιγμές του. Αποκάλυψε στις 4 γυναίκες πράματα που θα πλήρωνε όσο-όσο η Ιστορία να τα μάθει. Ή να θαφτούν για πάντα.

3η ΜΕΡΑ:

Αφύπνιση. Πρωινό.
Καλημέρα.

Ήταν ωραία και χθες… Καιρός ήταν να ξανάρθουν ορισμένα θέματα στην κουβέντα, κυρίως η ηθική υποχρέωση που έχουμε γι’ αγώνα κάθε στιγμή κι ο κίνδυνος να ξεφύγει απ’ τα χέρια μας, να γίνει το φλερτ με την παρανομία και τη γοητεία της. Αν τη δεις προφίλ, είναι γοητευτικότατη η παρανομία.
Απ’ τον καιρό των Βάσκων και της ΕΤΑ είχαμε ν’ ανοίξουμε τέτοια ζητήματα.

Καλημέρα. Βάλτε ζώνες.

Arrivederci Bologna!

Ποιος θα μας πει τί έχουμε σήμερα;

Μάρκο, κανένας δε σηκώνει χέρι…

Ξαναρωτάω: ποιος έρωτας θα μας απασχολήσει σήμερα;

Ούτε μιάμιση ώρα δρόμο δεν έχουμε ως τη Ραβένα, δε μπορούμε να χάνουμε το χρόνο μας έτσι, ρωτάω ποιος έρωτας;

Όχι, πολύ predictable  η απάντησή σου…
Όχι.
Της Θεοδώρας οι έρωτες δεν είναι μέσα στη σημερινή ύλη. Ούτε τα έργα και οι ημέρες του Ιουστινιανού. Θέλω να γνωρίσουμε φίλους και εχθρούς του Δάντη, σ’ αυτόν είναι αφιερωμένο το ταξίδι μας…Γι' αυτό έχουμε μαζί μας τον "Κόμη του Βορρά"

Κόμη μου, μίλησέ μας για τη Φραντσέσκα και τον Πάολο… Ή προτιμάς να πιάσουμε τους έρωτες της Γάλλα Πλακίδια;

Μισό λεπτό, φώτα… μουσική…
ΣΤΟΠ.
Αλήθεια, βγαίνεις ή βγαίνω; Το σίγουρο είναι ότι πρώτη ώρα το θέμα μας είναι η Λαγνεία!

Φώτα… μουσική… Κόμη βγαίνεις… 

Φτάσαμε στη Ραβένα.

Στη γη των Βησιγότθων έχουμε αρμενίσει πολλές φορές, ετούτη εδώ η πόλη ήταν κάποτε πρωτεύουσα των Οστρογότθων.
Θα επισκεφτούμε πρώτα το Μαυσωλείο της Galla Placidia… Ναι, κόρης εκείνου του εξαιρετικού ανθρώπου, του Θοδόσιου του Μέγα, εκείνου ναι, με τον Ιππόδρομο και τους χιλιάδες σφαγιασθέντες… Όχι, σήμερα δε θα μιλήσουμε για τη Μετάνοια, η Λαγνεία είπαμε είναι το θέμα μας.

Ασφαλώς και θα Επισκεφτούμε την Εκκλησία του «San Vitale» με τα περίφημα βυζαντινά ψηφιδωτά του Ιουστινιανού και της Θεοδώρας. Κι από κει… Είναι δυνατόν σ’ αυτό το ταξίδι να μην επισκεφτούμε τον Τάφο του Δάντη; Έχω να σας ζητήσω κάτι εκεί.

Μετά τις επισκέψεις χρόνο για καφέ, κανένα πανίνι στο χέρι και φύγαμε… Πού πάμε; Εκεί που γεννήθηκε, μετά τον τάφο του, πίσω, στη ζωή, όλα απ’ την αρχή, 1, 2, 3… ξεκινάει το γύρισμα… φύγαμε για Φλωρεντία!

Δυο μέρες και δυο νύχτες στη Φλωρεντία!

Ανεβείτε στο λεωφορείο. Τώρα βγαίνω εγώ…

Βλέπω μπροστά μου να πέφτει ασταμάτητα χοντρό χαλάζι, μαύρο βρόμικο νερό και χιόνι…κάτι σκιές περπατούν μέσα σε κάκοσμη λάσπη…

Σήμερα θα μιλήσουμε περί…

Φτάσαμε.

Στο ξενοδοχείο μας πρώτα…
Ελάτε, έχει μείνει ένα… Ποιος δεν πήρε κλειδί;
Θα καπνίζει έξω σίγουρα…
Λοιπόν… Στις 18:00 θέλω να είστε όλοι κάτω… Θα πάμε βόλτα, για μια πρώτη επαφή με την πόλη, να θυμηθούν κάποιοι, να πρωτοθαυμάσουν άλλοι… Πάμε για το κλασικό μας by night. Δεν είναι για μια ημερήσια εκδρομή η Φλωρεντία και τέλος, θέλει τη νύχτα της, ν’ αφουγκραστούμε, να νιώσουμε ποιο είναι τέλος πάντων το DNA αυτής της πόλης, σαν πορτραίτο της Αναγέννησης της ίδιας…

Ελάτε, προχωρούμε…μαζευτείτε εδώ  για την Ιστορική φωτογραφία όλοι μαζί… Εδώ…στη Γέφυρα την περίφημη…

Θέλετε να πάμε κι ως την πλατεία Michelangelo να δούμε την πόλη από ψηλά;
Δεν πειράζει, για όσους έχετε ξανάρθει, εγώ θέλω να κάνουμε κανονική ξενάγηση στην πόλη… παντού… Πάμε παντού Κόμη… Κι ύστερα φύγαμε για φαγητό… Ναι κανονίσαμε να φάμε όλοι μαζί κι απόψε…

Καθίστε… Στο σημερινό Συμπόσιο θέλω να μιλήσουμε για όσους δε μπόρεσαν να φρενάρουν τις σεξουαλικές ορέξεις και ίσως τώρα στην όποια Κόλαση ή σε κάναν Παράδεισο να τους χτυπάει δυνατός αέρας και να τους παρασέρνει από δω και από κει χωρίς σταματημό, σαν σμήνους πουλιών μέσα σε καταιγίδα. Έχουμε τέτοιους εδώ;

Τη γκαρσόνα αυτή την ξέρω…

- Cao bella, come ti chiami?

- Julieta.

-Και τη φίλη σου που σερβίρει στο άλλο τραπέζι; 

-Golfo.

-Από κάπου την ξέρω κι αυτή...

- Dammi la tua mano

-Ξέρεις να διαβάζεις χέρια;

Παύση

Τί βλέπεις;

Παύση

Κόλαση ή Παράδεισο βλέπεις, γιατί δε μιλάς; 
Κοίτα και τ’ άλλο χέρι, τί βλέπεις και δε μιλάς;

Η Golfo πλησιάζει. 
Η Julieta έχει καρφώσει το βλέμμα της στις γραμμές του χεριού. 
Μουσική.

Καληνύχτα. Ραντεβού αύριο στη Galería Uffizi. Μπορεί σε κάποιο πίνακα να δει κανείς του χεριού του το ανείπωτο πεπρωμένο.

          El Greco

Κρατήσεις στο: gr@melodrakma.com

tel: 6985 66 2014

www.melodrakma.com

ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ: 2Η ΜΕΡΑ:

Όσο κι αν ούρλιαζε σα ζώο πληγωμένο χθες η Γκόλφω δε βγήκε στο μπαλκόνι της η δεσποινίς Capuleti. Ίσως κοιμόταν…Αλλιώς κοιμούνται όσοι αγαπήθηκαν πολύ.

2η ΜΕΡΑ:

Κατεβαίνουμε για πρωινό, φορτώνουμε βαλίτζες, φύγαμε. Πάμε να δούμε τη Βερόνα και μέρα. Είναι παλιά συμφωνία μας ν' ανακαλύπτουμε και ν' απολαμβάνουμε  τη γοητεία τής κάθε πόλης και νύχτα και μέρα.

Ξεκινάμε…

Αυτό είναι το Castelvecchio, εκείνο εκεί, πάνω στον ποταμό Adige, να και η Piazza Bra και να και η περίφημη Αρένα, σπουδαία, σύμβολο σχεδόν της πόλης ετούτη η Αρένα κι όμως, ένα μπαλκόνι την επισκιάζει...
Μεγάλη ευκαιρία η είσοδός μας εδώ γιατί, αν και κάποτε αρένα, πλεον, έχει συνδεθεί με κάτι που εμείς αγαπάμε πολύ: με την Τέχνη. Εκτός από ξενάγηση θα δούμε τί άλλο θα βιώσουμε εδώ…

Συνεχίζουμε…

Ίσως να ήταν λάθος, να μην έπρεπε πρωί-πρωί να διασχίσουμε την οδό Mazzini µε τα καταστήματα… «από δω…συνεχίζουμε, μη μπαίνετε στα μαγαζιά …χίλιες φορές το ’χουμε πει… μαγαζιά έχει και η Ελλάδα, για άλλο λόγο το κάνουμε το ταξίδι…»


Συνεχίζουμε… Ωχ… Ίσως ούτε από δω έπρεπε να περάσουμε, έχει πολλά καφέ αλλά πώς να μη δούμε την Piazza delle Erbe µε την υπαίθρια αγορά, το Palazzo Maffei, το Arco della Costa την περίφημη αψίδα απ’ την οποία κρέμεται το πλευρό μιας φάλαινας για πάνω από 1000 χρόνια… Ο μύθος λέει πως θα πέσει όταν από κάτω περάσει άνθρωπος που δεν είπε ψέματα ποτέ... Σας βάζω στη σειρά, όχι δυάδες, ένας-ένας, ο καθένας την ευθύνη τους ψεύδους του, μπείτε ο ένας πίσω απ' τον άλλο, έτσι...

Κάνουμε επί τόπου το τεστ χωρίς καμιά αγωνία, περνάμε από κάτω όλοι, αψίδα και φάλαινα μένουν στη θέση τους και μεις, ψεύτες όλοι  προχωρούμε χωρίς καμιά συστολή.
Μάλλον, είμαστε άσχημοι χωρίς ψέματα

Συνεχίζουμε…

Αυτή είναι η Piazza dei Signori, η Αναγέννηση αυτοπροσώπως παρούσα. Κοιτάξτε αυτό, είναι το Palazzo degli Scaligeri, ετούτο εδώ είναι το Loggia del Consiglio και στο κέντρο της πλατείας τον αναγνωρίζετε ποιος είναι;;;

 «Στα Δόντια του Δάντη» λέγεται το ταξίδι μας, δεν ήρθαμε στη Βερόνα γιατί την περάσαμε για πόλη της Τοσκάνης, λόγω Δάντη και Έρωτος αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε από δω… Εδώ ήρθε κι ο Ποιητής όταν τον εξόρισε η Φλωρεντία… Πάμε για φωτογραφία με τον εξόριστο!

Συνεχίζουμε…

Ναι, όλο ευθεία, αν οι ανυπόμονοι θέλετε να προχωρήσετε  πιο γρήγορα, αν δεν κρατιέστε, στο νούμερο 23 είναι... Ναι Via Cappello 23, εκεί ήμασταν χθες βράδυ… είναι το Σπίτι της Ιουλιέτας…

Βγες Ιουλιέτα... αλλιώς θα μπούμε εμείς.

Είναι ανοιχτό τώρα, επισκέψιμο. Ας μπει όποιος θέλει.

Εδώ είναι που θα δώσουμε χρόνο να χαρεί ο καθένας ό,τι θέλει. Όποιος δεν επιθυμεί να μπει στο σπίτι, κι ούτε θέλει καφέ (που αποκλείεται) ας πάει ως το Torre dei Lamberti… θα έχει απίθανη θέα της πόλης, άνοιγμα  360 μοιρών! Ραντεβού πάντως την ώρα που είπαμε στο…

*(σχεδόν δυο ώρες μετά) 

Είμαστε στο λεωφορείο.

Μουσική.

Αφήνουμε το Veneto και κατευθυνόμαστε προς Emilia Romagna… κοιτάξετε μια στιγμή απ’ το παράθυρο γιατί σε λίγο θα βγω και δε θα σας αφήνω να κοιτάζετε αλλού… Συμφωνήσαμε να κοιταζόμαστε στα μάτια όταν ο ένας μιλάει στον άλλο… Αναγνωρίζετε τη φωνή που ακούτε;;; Ποια τραγουδάει;

Ναι, τις βλέπετε τις γυναίκες σκυμμένες όλη μέρα στους ορυζώνες που δουλεύουν… Με τα μάτια της ψυχής σας λέω αν τις βλέπετε… Είμαστε στην Πεδιάδα του Πάδου, οι γυναίκες δουλεύουν, δεν περιμένουν όλες σ' ένα μπαλκόνι να ρθει ο αγαπημένος τους, υπήρξαν στιγμές της Ιστορίας που οι γυναίκες δούλευαν 20 ώρες την ημέρα… Ακόμα υπάρχουν γυναίκες που δουλεύουν τόσο και περισσότερο...

Τραγούδι.

Έχουμε διαδρομή δυο ώρες (145χλμ)  κι έχουμε πολλά και σημαντικά ζητήματα για τα οποία πρέπει να μιλήσουμε σήμερα.

Κόμη του Βορρά, εσύ θα είσαι ο Δάντης είπαμε, διάλεξε το θέμα σου. Σε πιο σημείο της Κολάσεως θα πάμε σήμερα; Έχεις μια ώρα χρόνο.

Η άλλη ώρα δικιά μου, του Σαλιέρι η ώρα. Ήρθε η ώρα μου... βγαίνω...

Φτάσαμε στη Μπολόνια. :

La Dotta (Η Λόγια ),

La Grassa (η Χοντρή )

και La Rossa (η Κόκκινη).

Ναι, αυτά είναι τα τρία πιο γνωστά απ' τα επίθετα που συνοδεύουν την πόλη. Εδώ θα μείνουμε απόψε. Είναι δυνατόν να έχουμε επισκεφτεί το Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα, το Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα και να μην έρθουμε στο Βατικανό των Πανεπιστημίων. Εδώ σπούδασε ο Δάντης. Εδώ κι ο γιος του. "Στα Δόντια του Δάντη" είπαμε και δε θα ξεφύγουμε ούτε μια στιγμή.

Ξενοδοχείο, τη γνωστή τακτοποίηση και φύγαμε, για βόλτα και ξενάγηση, είναι 5 η ώρα το απόγευμα, 5 η ώρα αλλά δε βραδιάζει εδώ στις 5, έχουμε χρόνο πολύ, πάμε να γνωρίσουμε την πόλη...

Κοιτάξτε, θα περπατήσουμε κάτω από 38χλμ καμάρες… Όχι και τα 38 χιλιόμετρα Βιβή προχώρα,  αυτή είναι η Via Indipendenza, δεν υπάρχει κεντρικότερος δρόμος στην πόλη, πώς να μην έρθουμε αλλά, μην αρχίσετε πάλι τα ίδια με τα ψώνια!

Της Αναξαρτησίας η Via, ξεκινάει απ' τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό και καταλήγει στην κεντρική πλατεία της πόλης, στην Piazza Maggiore με το παλάτι του βασιλιά Enzo, δεν ξέρετε ποιος είναι ο Έντζο; 
Εδώ είναι κι ο Καθεδρικός του San Petronio… Επιστήμη και Θρησκεία μαζί, απ' τον "Ουρανό τής Σαλαμάνκα" έχουμε να δούμε κάτι τέτοιο.  Πάμε και στον Άγιο Στέφανο. Όχι, δεν είναι μία Εκκλησία, 7 ήταν κάποτε κι έχουν απομείνει 4. Εδώ βρίσκεται η λεκάνη στην οποία ο Πόντιος Πιλάτος έπλυνε τα χέρια του μετά την καταδίκη του Χριστού σε θάνατο. Καλή ευκαιρία αυτή η επίσκεψη να σκεφτούμε για πόσα πράματα στη ζωή μας δεν αναλάβαμε την ευθύνη. για πόσα είπαμε το δκό μας "νίπτω τας χείρας μου".

Και τώρα…

Τώρα θα επισκεφτούμε το Αρχαιότερο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Κόσμου... 

L' Archigimnasio!!!!

Απίθανο… Για χίλιους λόγους…

Τώρα ελάτε εδώ... Κοιτάξτε αυτούς τους δυο Πύργους, σα ζευγάρι από προξενιό που δε βρήκε ποτέ τον κοινό βηματισμό του είναι… Asinelli και Garisenda… Ελάτε από δω τώρα, όλο ευθεία…πάμε και στο Museo della Storia di Bologna στο Palazzo Pepoli...Είναι στολίδι η Κόκκινη Πόλη!

Ναι, σωστά καταλάβατε, ίσως απ’ όλη την Ιταλία είναι η πόλη με την πιο έντονη νυχτερινή ζωή. Αν κοιμάται ο φοιτητής απ’ τα φοιτητικά του χρόνια, με κλειστά τα μάτια μπορούμε να προβλέψουμε σκοτεινό Μέλλον!
Έχει την καρδιά φοιτητή αυτή πόλη.

Περιμένετε, θα πούμε και για την κουζίνα τής Μπολόνια... Έχτε ακουστά καμιά μακαρονάδα από δω; Καλά, θα σας βοηθήσω με πολλαπλής επιλογής:

Α) Πουτανέσκα;

Β) Καρμπονάρα;

Γ) Μολονέζα;


Don´t say show!

Θέλετε να πάμε για μια καταπληκτική μπολονέζα όλοι μαζί;

NAIIIIII!!!!!

Θέλετε με μουσική;;;

Φύγαμε!!!

Όλα έτοιμα, γι' αυτό δεν είπαμε κάνουμε το ταξίδι teilor made, λεπτοβελονιά, στο χέρι όλα; 

Ακολουθήστε…

Ωραία δεν ήταν; Ευχαριστούμε Κόμη του Βορρά, έτσι να μείνεις, καλοφαγάς και να μας δείνεις πάντα τα φώτα σου για τα ωραία μαγαζιά της πατρίδας σου.

Καληνύχτα, αύριο πάλι…

Ναι, με τα πόδια θα γυρίσουμε στο ξενοδοχείο, είναι κοντά, όποιος θέλει ας έρθει…

Μισό λεπτό…

- Τίνος είναι αυτό το μπαλκόνι;

-Της Λουτσίας.

-Της Λουτσία του Έντζο;

-Ναι…

Σσσσσς… Κάποιος είναι κάτω απ’ το μπαλκόνι της…


-Λουτσία βγες… η Γκόλφω είμαι… Βγες έχω νέα απ’ τον Έντζο…ήμουν στη φυλακή…  Ναι… Ναι... Μίλησα και με τη Ρίτα...
Ναι, τη Ρίτα Αλγκανάτι, αυτή του Άλντο Μόρο, ξέρω τί λέω, βγες… Οι γυναίκες δεν είμαστε  μόνο για έρωτες φτιαγμένες…
Σςςςς...κοίτα τί σφραγίδα έχει αυτό το ραβασάκι που βρήκα πίσω απ' το καζανάκι στα κρατητήρια... Ερυθρές Ταξιαρχίες... κοίτα τί γράφει...
Βγες Λουτσία...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

                                  El Greco


Κρατήσεις στο: gr@melodrakma.com

tel: 6985 66 2014

www.melodrakma.com

«CLUB DE DRAKMA - TRIP» by Melodrakma

Η Melodrakma Universal δημιούργησε το «Club de Drakma-Trip», αυτοσαρκαστικά μπορεί να πει κανείς, ανατιμώντας στη μνήμη μας το αρχαίο νόμισμα!

Με δυο λόγια, επιλέγοντας κάποιος να αγοράσει μέσω της Melodrakma Universal το ταξίδι του για οπουδήποτε στον κόσμο, συγκεντρώνει «drakmas-trip», αυτό που για άλλους είναι «μίλια» ή «πόντοι», εδώ είναι «drakmas-trip» προνόμια δηλαδή που κατά κάποιο τρόπο ανταμείβουνν την υποστήριξή σας.

Σα μίλια αεροπορικής εταιρείας, αυτή η υποστήριξη συσσωρεύεται και τα οφέλη της τα μετατρέπουμε σε δικά σας οφέλη όπως:

α) Έκπτωση στα ταξίδια «παραγωγής» τής Melodrakma,

β) ένα ρομαντικό (ή όχι) δείπνο σε επιλεγμένο εστιατόριο της Αθήνας ή οπουδήποτε κι αν ζείτε στην Ελλάδα,

γ) εισιτήρια για Θέατρο, Μουσική, Χορό καθώς και άλλα προνόμια που σίγουρα θα επιτρέψει η ένωση δυνάμεων.

Το όποιο όφελος επειδή επιλέξατε τη Melodrakma θα μετατρέπεται εν ευθέτω χρόνο σε δικό σας.

Πού θέλετε να πάτε;

Έχετε κάποια προτίμηση σε οποιαδήποτε απ' τις υπάρχουσες στην αγορά προτάσεις για τον συγκεκριμένο προορισμό;

Για όσους απευθυνθούν σε μας, θ’ αναζητήσουμε την καλύτερη πρόταση ανάμεσα στα υπάρχοντα «πακέτα» της αγοράς με βάση πάντα τις δικές σας ανάγκες και τη δικής μας φιλοσοφία.

Το «CLUB DE DRAKMA - TRIP» by Melodrakma φιλοδοξεί να προσφέρει σ' όσους το εμπιστευτούν, πολύ περισσότερα απ' όσα υπόσχεται. Το κέρδος της εταιρείας απ' όλη αυτή τη μεσολάβηση θα μετακυλήσει στο επόμενο ταξίδι σας (παραγωγής δικιάς μας) και θα γίνει δικό σας κέρδος.

Σε πρώτη φάση η αντιστοιχία Ευρώ-Drakma-Trip θα είναι η εξής: 1000/50

ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΕΚΠΤΩΣΗ ΣΤΟ CLUB:

Για κάθε 1000 ευρώ (χωρίς τους φόρους) που ξοδεύετε για ν’ αγοράσετε ένα ταξίδι μέσω της Melodrakma για οπουδήποτε στον κόσμο, θα έχετε 50 Drakmas-Trip.

Αυτά τα 50 Drakmas-Trip θα γίνουν 50 ευρώ έκπτωση (το 5% αυτού που ξοδέψατε) σε επόμενο ταξίδι που οργανώνει η Melodrakma ή κάτι απ’ τις πιο πάνω παροχές αντίστοιχης αξίας.

Παράδειγμα: Ένα ταξίδι στο Περού ας πούμε ότι κοστίζει 3.500  ευρώ + φόροι. Μέσω της Melodrakma θα το πάρετε στην τιμή τής αγοράς, 3.500 δηλαδή όμως συσσωρεύετε 175 Drakmas-Trip. Που θα γίνουν 175 ευρώ έκπτωση σε επόμενο ταξίδι παραγωγής της Melodrakma. 

Εγώ, κατά τη συμβουλή του Πεσσόα, συνεχίζω να κάνω μεγάλα όνειρα αναζητώντας καθαρούς τρόπους να τα υποστηρίξω οικονομικά σ' αυτή τη δύσκολη αρχή. Σ' αυτό το πλαίσιο σκέφτηκα καi τη δημιουργία του Club de Drakma-Trip. Και για Σύμβολο διάλεξα αυτά τα δύο σπουδαία ενωμένα δάχτυλα του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου! Σύντομα θα είστε περήφανοι που ανήκετε σ' αυτό το Club.

 Μαζί Παντού θα βγούμε όλοι κερδισμένοι. 

Καλώς ήρθατε και σας ευχαρισtώ για την εμπιστοσύνη.

                          El Greco

ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ (Τοσκάνη) 2018- 1Η ΜΕΡΑ

1η ΜΕΡΑ

Συγκέντρωση στο αεροδρόμιο Ελ Βενιζέλος, στο γκισέ της Alitalia. Εκεί θα περιμένει ο 1ος εκ των δύο συνοδών, ο ιταλός με τα τέλεια ελληνικά ο "Κόμης του Βορρά" με τις κάρτες επιβίβασης έτοιμες στα χέρια. Κόσμος αρχίζει και μαζεύεται… Η ατμόσφαιρα γύρω δε θυμίζει τη συνήθη ατμόσφαιρα, μουτρωμένων, αγουροξυπνημένων τουριστών ενίοτε με ολίγο ξινισμένα μούτρα για να κάνουν εντύπωση, πολλοί πιστεύουν ότι τα ξινισμένα μπλαζέ μούτρα σε κάνουν πιο ενδιαφέροντα άνθρωπο, όχι, εδώ κανένας τέτοιος, τίποτα απ’ όλα αυτά! Χαρά απίθανη στην ατμόσφαιρα, χαρά που τραβάει την προσοχή αγνώστων, χαρά που ξανασυναντιούνται άνθρωποι, χαρά που σαν άνθρωποι κανονικοί θα μοιραστούν μια βδομάδα Κοινής Εμπειρίας, 7 μέρες γνώση,  χιούμορ, αυτοσαρκασμό, κρασί, ομορφιά, κι έναν τρόπο να ταξιδεύουμε πολύ δικό μας πια, έχοντας την Τέχνη ενσωματωμένη στον Τρόπο μας, χωρίς να την περιμένουμε  από μια παράσταση ή από ένα Μουσείο… Η Τέχνη είναι μέσα μας…

Έχετε πάρει όλοι τις κάρτες επιβίβασης, περνάτε και τον έλεγχο των χειραποσκευών, παρότι χρόνια όλοι πια γνωρίζουμε ότι υγρά δεν περνούν μια κυρία μπροστά, άσχετη με μας, με μπλαζέ αυτή, δημιουργεί θέμα γιατί δεν την αφήνουν να περάσει το μπουκαλάκι με το νερό της, θέλει να πιει το χάπι της λέει…
Και μεις θα το χρειαζόμασταν -σκεφτόμαστε - αλλά δεν είμαστε στο ίδιο γκρουπ…
Παρακαλούμε προσδεθείτε και κλείστε επιτέλους τα κινητά, ή αν είναι ν’ «ανεβάσετε» κάτι τελευταία στιγμή κάντε το βάζοντας όμως και Viva Melodrakma, κάντε και λίγη διαφήμιση, αλλιώς κλείστε το, είμαστε έτοιμοι γι’ απογείωση.

Μέσω Ρώμης φτάσαμε στο Μιλάνο! Πρωί-πρωί, 10:10 είμαστε στο Μιλάνο, συναντιόμαστε και με τον 2ο συνοδό της εκδρομής εκεί, τον Yiannis, αγκαλιές πάλι, φιλιά, χαρά, κυρίως χαρά που είναι κι ο πρωταρχικός στόχος  της Melodrakma. Να φτιάξει γενόσημο αντικαταθλιπτικό, αυτό θέλει!

Παραλαμβάνουμε αποσκευές και φύγαμε για λίμνη Γκάρντα. Το Μιλάνο είναι ένα άλλο ταξίδι, από άλλο έργο αυτή η πόλη, δεν έχει χώρο στην Ποιητική και Ερωτική ατμόσφαιρα ετούτων των ημερών. Φύγαμε για τη Σταχτοπούτα των Λιμνών, τη Γκάρντα, που η μητριά της, η Λίμνη Κόμο την κρατάει στα υπόγεια της Τουριστική Αγοράς αλλά ετούτη δε χρειάζεται ένα σπίτι του Τζιωρτζ Κλουνέυ για να πει «υπάρχω», έχει Κάστρο ολόκληρο όπου έχουν μείνει Σταρ της Λογοτεχνίας αιώνων και αιώνων…

Είμαστε στο λεωφορείο… Ξεκινάμε…

Μουσική!

Fade out στη Μουσική… (μακάρι μέχρι την πρεμιέρα του Ιουνίου να έχουν βγει λεωφορεία με ηλεκτρικές κουρτίνες ώστε να κάνω Fade out και black out και στα φώτα κι ύστερα…)

Lights fade In… Σ’ ένα κόκκινο αχνό φως βγαίνω…

Ή μάλλον, δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν για τα μάτια του κόσμου θ’ αφήσω να βγει πρώτος ο Δάντης… ο "Κόμης του Βορρά"!

Κι η Παράσταση Αρχίζει…

Φτάσαμε.
Φτάσαμε στη λίμνη Γκάρντα.
Φτάσαμε στο Sirmione 173 χλμ ήταν, ούτε  2 ώρες, πάει, φτάσαμε. Κοιτάξτε πάνω… Πάντα ψηλά το κεφάλι…
Δείτε και στις όχθες της λίμνης… είναι το Κάστρο των Scaligeri!
Πάμε…
Ακούτε τη φωνή του Επεγκάρδο;;;
Αυτή η σκιά πίσω απ’ την τρατορία με τα καρό τραπεζομάντηλα είναι ο Ελαμπέρτο…
Σσσσς… αυτό το ουρλιαχτό είναι σίγουρα της Αρίτσε…

Κανέναν απ’ όλους αυτούς δεν ξέρετε;;
Δεν πειράζει. Γι’ αυτό δεν κάνουμε τα ταξίδια μας; Για όλες εκείνες τις ανείπωτες ιστορίες που δε μας λεν οι άλλοι; Για όλες εκείνες τις ανείπωτες που δεν βρίσκουν χώρο στην κάθε μέρα μας… Μπορεί να έγινε άσημη η καθημερινότητα, δε θα κάνουμε άσχημο και το ταξίδι.
Λοιπόν… Πάμε από δω…Ακολουθήστε… έχουμε ετοιμάσει μια έκπληξη!

ΕΚΠΛΗΞΗ!

Μέχρι να βιωθεί η έκπληξη πήγε 4 το απόγευμα… Τρέχει ο χρόνος όταν είμαστε καλά. Άλλη σχιζοφρένεια και τούτη με το Χρόνο. Να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορεί θέλουμε τελικά; Ας γεράσουμε άρον άρον κι ας είναι γιατί περάσαμε καλά κι ούτε που καταλάβαμε ότι πέρασαν κιόλας 80 χρόνια ή να μην περνάει η ώρα, τα λεπτά; Άλλο γήρας αυτό.

Φύγαμε. Στην κατάσταση που μας έφερε η έκπληξη δεν είναι για πολλά-πολλά χιλιόμετρα. Σαράντα (40) θα κάνουμε, ούτε μια ώρα και φτάσαμε στην πόλη του Έρωτα. Όλες έτσι τις λένε, όλες έτσι θέλουν να λέγονται τουλάχιστον αλλά η Βερόνα είναι μια σοβαρότατη υποψηφιότητα να μείνει με τον Τίτλο.

Πάμε πρώτα στο ξενοδοχείο να κάνουμε το περίφημο «άφιξη, τακτοποίηση» άντε και λίγη ξεκούραση και φύγαμε…Είμαστε στη Βερόνα… Έχουμε 7 μέρες, 6 νύχτες, δε μπορούμε να χάσουμε ούτε μία… By Night αγαπημένο παντού…6 νύχτες … By Night μαζί.

Πού θα πάμε τώρα;

Να ψάξουμε την Ιουλιέτα… Ν’ αναζητήσουμε το αρχικό χειρόγραφο… ποιος το έγραψε, γιατί το έγραψε… τι περιέγραφε… πόσοι μετά αντιγράψανε την ιστορία αυτή προσθέτοντας λεπτομέρειες πάνω σε λεπτομέρειες μέχρι να φτάσει στα χέρια του Σαίξπηρ για να γίνει το θεατρικό και λογοτεχνικό έργο που όλοι γνωρίζουμε!

- Ιουλιέτα…βγες στο μπαλκόνι… όχι, δεν είmαι ο Ρωμαίος, η Γκόλφω είμαι, ξέρω και γω από έρωτα, βγες, θέλω δυο λόγια να σου πω… 

Ιουλιέτα…
Βγες τσούλα που πήρες τη δόξα όλη βγες…
Νομίζεις όλες οι γυναίκες είχαμε έναν άντρα πρόθυμο να πεθάνει για μας;
Νομίζεις όλες ευλογηθήκαμε με τόση αγάπη;
Βγες να σου πω εγώ τί είναι’ η αγάπη…

Είναι η αγάπη φονικό
που ζωντανό σ’ αφήνει.

Είναι η αγάπη ξενιτιά που παίρνει το παιδί σου
μα κάθε μέρα καρτερείς μη και γυρίσει πίσω.

Είναι η αγάπη όνειρο που θέλεις για να τρέξεις
μ’ από τη γη τα πόδια σου δε λεν να ξεκολλήσουν.

Είναι η αγάπη χείμαρρος
χυμά και σε συντρίβει.
Αγάπη είναι ν’ αγαπάς όποια πληγή σου ανοίγει.

Αγάπη είναι η  η μοναξιά που πρέπει στον καθένα.
Αγάπη είναι να κοιτάς τη πόρτα ολοένα.
Αγάπη ειναι να μιλάς στα φύλλα και στα δέντρα,
στις πέτρες, στα τριαντάφυλλα,
στους τοίχους,
στα ταβάνια.

- Βγες…
Ευλογημένες οι γυναίκες που αγαπήθηκαν τόσο από έναν άντρα που έφτασε να πεθάνει γι’ αυτές αλλά είμαστε κι οι άλλες, βγες….

Τέλος πρώτης μέρας.
Ελεύθερος χρόνος για δείπνο.
Καληνύχτα… Αύριο πάλι.

Έτσι θα κυλήσουνε οι μέρες μας. Κάθε μέρα θέλω ένα αφιέρωμα σ' έναν μεγάλο ή μικρό έρωτα της Ιστορίας ή της Λογοτεχνίας.

                                                    El Greco

Υ.Γ: Οι στίχοι είναι της Λένας Κιτσοπούλου, που ήρθαν και ταίριαξαν στο κείμενο του Περεσιάδη, στην «Γκόλφω» του Νίκου Καραθάνου.

Υ.Γ/2: Κρατήσεις στο: gr@melodrakma.com



tel: 6985 66 2014



www.melodrakma.com


Αναχωρήσεις:

21 – 27 Ιουνίου


28 Ιουνίου – 4 Ιουλίου


30 Αυγούστου – 5 Σεπτεμβρίου

ΤΟΣΚΑΝΗ 2018: Ιδιοφυία Versus Μετριότητα.

Κάθε χρόνο στη Melodrakma εγκαινιάζουμε ένα καινούριο ταξίδι. Σιγά-σιγά και βήμα-βήμα, όπως μεγαλώνει ένα παιδί.
Το 2018, είπαμε να κάνουμε διπλό βήμα: ένα Συλλεκτικό 5ήμερο στο Βερολίνο, τη Δρέσδη τη Λειψία και το Ποτσνταμ κι ένα ακόμα…

Οι «φιναλιστ» στο μυαλό και στην επιθυμία μου να τα οικοδομήσω (πολύ αγαπημένο αυτό το δημιουργικό κομμάτι αν και εξουθενωτικό έτσι όπως εγώ αντιλαμβάνομαι το «οικοδομώ») ήταν τα εξής ταξίδια:



Μαρόκο

Ρωσία

Σκωτία

Κούβα

Περού

Ιαπωνία

Καμπότζη-Βιετνάμ

Τοσκάνη

Άγιοι Τόποι-Ιορδανία (ειδικό Προσκύνημα σε Θεούς και, Δαίμονες καθώς και στη Μυθική Πέτρα)



Τη νικήτρια για φέτος την ξέρουν πια σχεδόν όλοι: Η ΤΟΣΚΑΝΗ.

Τα υπόλοιπα ταξίδια-φιναλίστ προγραμματίζονται για την επόμενη 8ετία τής Melodrakma , με ίσως κάποια επιπλέον ακόμα εμβόλιμα. (Επομένως πια ξέρουν, όσοι ονειρεύτηκαν αυτά τα ταξίδια συμπίπτουν οι προθέσεις μας. Όσοι θέλουν να γνωρίσουν  κάποιον απ’ αυτούς τους 8 «φιναλίστ» με τον τρόπο τής Melodrakma, ας το βάλουν στα σχέδιά τους, θα πάμε!)


Γιατί τώρα κέρδισε η Τοσκάνη; Πού ξεχώρισε σ’ αυτή την πασαρέλα των προθέσεων και των ονείρων. Στη συνέντευξη; Στο μαγιό; Στην εμφάνιση με βραδινή τουαλέτα; Αλήθεια σα σε πασαρέλα ομορφιάς περνούσαν πάνω-κάτω στο μυαλό μου οι χώρες… Η μία είχε γκέισες, η άλλη μπούρκα  και χρώματα και μυστήριο, η επόμενη πολύ χορό κι ατέλειωτη πολιτική κουβέντα, η άλλη στέκοντα αγέροχη ψηλά, σαν σε ψηλά τακούνια αγναντεύοντας χώρο και χρόνο απ' το πιο κάτω το Μάτσιου-Πίτσιου, πιο πέρα τα χάιλαντς, το Ερμιταζ, την Πέτρα…

Ένα από τα κριτήρια που έπαιξαν σημαντικό ρόλο για να επιλέξω την Τοσκάνη ήταν κατ’ αρχάς το ότι βγαίνει λίγο φθηνότερη απ’ το Περού και την Ιαπωνία.

Άλλο;

Η ασύλληπτη ομορφιά της εξοχής.

Χρόνια τώρα σα στοιχειωμένος απ’ τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, εκείνα «Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε ξανά αγκαλιά στο κρεβάτι…» απ’ το «Η Σωτηρία της Ψυχής», της εξοχής τα πρωινά μού ψιθυρίζουν μουσικές απ’ το σινεμά και τη ζωή μου κι είπα Τοσκάνη!


Άλλος λόγος που τη διάλεξα;

Έκρινα πως είναι οικείο ιδανικό σκηνικό για να κάνω ένα θεατρικό εγχείρημα. Ταξίδι γραμμένο σα θεατρικό έργο. Το ετοιμάζω, σ’ αυτή τη φάση είμαι, γράφω τους Μονολόγους, τους Διαλόγους με τον Marco Balestrazzi, τις Σιωπές, ναι και τις Σιωπές κι αυτές τις γράφω, δε θέλω ν’ αφήσω τίποτα στα χέρια της τύχης πέραν των ανθρώπων που θα συμπέσουν στην κάθε μία απ’ τις τρεις αναχωρήσεις που προγραμμάτισα. Μόνον αυτό θα μείνει στην Τύχη: ποιοι θα συνταξιδέψετε με ποιους.

Το Ταξίδι στην Τοσκάνη και όχι μόνο στην Τοσκάνη θα είναι σαν ένα οδοιπορικό ακολουθώντας τα βήματα του Δάντη.

Σ’ ό,τι ο Μέγας Ποιητής συναντά σε Κόλαση και Παράδεισο.

Κι όπως ανέφερα το φετινό Ταξίδι θα έχει Θεατρική Δομή. Με δυο πρωταγωνιστές.

Συνέβη στο μυαλό και στον χωροχρόνο μου μια Μυθική συνάντηση: μια σπάνια Ιδιοφυία συναντά μια ιδιοφυή Μετριότητα.

Ο Δάντης θα συναντηθεί με το Σαλιέρι.

Πόσες και πόσες φορές δεν ένιωσα πως θα ήθελα να συναντηθώ με ανθρώπους που έζησαν σε άλλη απ’ τη δική μου Εποχή. Κι αν η Πραγματικότητα λέει πως είναι αδύνατον τί θα μου το απαγορεύσει στο μυαλό; Θεός το μυαλό κάνει ό,τι θέλει. Τί θα απογορεύσει στην Τέχνη να κλείσει ραντεβού ανάμεσα σε σπουδαίους που έτυχε να γεννηθούν σε διαφορετικές εποχές; Είναι κι αυτό πιστεύω μέρος τής Τέχνης του Ταξιδιού: να συναντιέσαι με το Ωραίο, το Απροσδόκητο και καμιά φορά το Αδύνατο.

Για λίγο το Μυαλό παίρνει τη θέση του Θεού Δημιουργού κι έχει 7 μέρες να γκρεμίσει και να ξαναχτίσει Κόλαση και Παράδεισο απ' την αρχή.

Άχρονα και σε ανύποπτη στιγμή,  ο Δάντης περιδιαβαίνοντας στην Κόλαση θα πέσει πάνω στο Μότσαρντ,  ο οποίος σπρώχνει την αναπηρική καρέκλα τού Σαλιέρι πάνω-κάτω, πάνω-κάτω Κόλαση-Παράδεισο...

Ο Δάντης θα συναντηθεί με τον Σαλιέρι του Πίτερ Σάφερ στο «Αμαντέους» αλλά και με τον Σαλιέρι της δικής μας ζωής. Όλοι έχουμε μια Μετριότητα που πριονίζει τη ζωή μας.  Ή είμαστε εμείς οι ίδιοι ο Μέτριος τής ίδιας μας της ζωής.

Πόσες φορές στη ζωή η Μετριότητα δεν επιβλήθηκε στην Ιδιοφυία. Ειδικά στην Ελληνική πραγματικότητα, φτάνει να ρίξει κανείς μια ματιά στην Πολιτική Σκηνή, φτάνει να σκεφτεί κανείς πόσο αποφεύγουν την Πολιτική οι Πραγματικά ευφυείς άνθρωποι.

Δυο Κλασικές έννοιες θα αναμετρηθούν με φόντο την εξοχή της Τοσκάνης: Ιδιοφυία Versus Μετριότητα.



Στο ρόλο του Ιδιοφυούς Δάντη ο Marco Balestrazzi.

Στο ρόλο της Μετριότητας Σαλιέρι ο Γιάννης Λυμτσιούλης

Κάθε μέρα, σαν επεισόδια ταξιδιού, 7 μέρες σε 7 πράξεις. Κάθε μέρα θα συνεχίζει από κει που έμεινε την προηγούμενη.

Σκηνή το λεωφορείο.

Σκηνικό το έξω απ’ το παράθυρο, η Τοσκάνη.

Και κάθε μέρα θα υπάρχει κρασί. Παντού κρασί. Κάθε μέρα επίσκεψη σε κάποιο κελάρι της. 7ήμερο Σαφάρι κρασιού. Κρασί Τοσκάνης μέχρι να γίνει ο Παράδεισος λίγο γοητευτικότερος, ν’ ανταγωνίζεται την Κόλαση σε όλα τ’ ανθρώπινα.

Απ’ τη Βερόνα ως τη Ρώμη κρασί.

Γράφω την κάθε μέρα του ταξιδιού, σ’ αυτή τη φάση είμαι. Όποιος θέλει μπορεί ήδη να κάνει κράτηση στο


τηλ: 6985 – 66 2014

gr@melodrakma.com  (κος: Θανάσης Μπανούσης)



21 – 27 Ιουνίου

28 Ιουνίου – 4 Ιουλίου

30 Αυγούστου – 5 Σεπτεμβρίου


Φιλοδοξώ κάτι σπουδαίο μ’ αυτό το ταξίδι. Να ζήσουμε ιστορικές στιγμές γι’ αυτό το κεφάλαιο που λέγεται ΤΑΞΙΔΙ. Όχι πια διεκπεραίωση. Ανεβάζουμε τον πήχη στο ύψος της Κριτικής Σκέψης και του Αισθήματος. Ας παρασυρθούν όλοι απ’ το καλό κι ας καλυτερεύσουν. Δεν είναι μικρό πράμα να έχουμε  συμβάλει έστω και ελάχιστα στο να καλυτερεύσει ο τρόπος που θα σας ταξιδεύουν κι άλλοι ας πούμε ανταγωνιστές. Από σας εξαρτάται, απ’ το να διψάτε για το Ωραίο, απ’ το να μην συνηθίσετε στο Μέτριο.

                   El Greco

Υ.Γ: Στο επόμενο διάστημα θα δημοσιεύεται το Ταξίδι μέρα-μέρα...

Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΟΥ "VIRUS"

Μετά την πρεμιέρα του «Virus» στις 18 Ιανουαρίου στην οποία παραβρέθηκα, εξέφρασα την επιφύλαξή μου για το πόσο έτοιμη ήταν η όλη δουλειά ώστε να ξεκινήσει δημόσιες παραστάσεις.

Όπως πολλά στη ζωή, έτσι και το θέατρο δεν είναι αυτό που είναι σε μια δεδομένη στιγμή αλλά αυτό που μπορεί να γίνει. Έτσι ζω εγώ τη ζωή μου, ως Εξέλιξη. Όλα αυτό είναι, ό,τι μπορούν να γίνουν αν δε χτίσουμε τείχη, αν δε βάλουμε ωτοασπίδες στην κριτική και φρένο σ' ό,τι μας εξελίσσει. Όπως ο έφηβος κι η έφηβη με τον καιρό καταλαβαίνουν πως τα 69 σκουλαρίκια και τα μεγάλα λόγια δε θα τους στέψουν βασιλιάδες του κόσμου. Κι ούτε να αλλάξουν τον κόσμο θα τους βοηθήσει υπερβολή και θυμός κι ας είναι απόλυτα υγειές σ’ εκείνη τη φάση να υπερβάλλουν και να θυμώνουν. (Αν όταν μεγαλώσουν πια δεν το καταλάβουν, δικαίωμά τους κι αυτό αλλά μπαίνουν πλέον στην ειδική κατηγορία του γραφικού). Σ’ έναν έφηβο δε βλέπεις την ακμή στο πρόσωπο και το πατινάρισμα της φωνής που γλιστράει, κοιτάς και φαντάζεσαι αυτό που μπορεί να γίνει αν δε ρημάξει τη ζωή του κλείνοντας πόρτες και παράθυρα.

Αυτό νομίζω συνέβη και συμβαίνει στην παράσταση του «Virus». Ωριμάζει, φεύγουν τα περιττά «πλουμίδια», τα πλαστικά σκουλαρίκια μεταμφιεσμένα σε 69 κουραστικά αλλεπάλληλα μπλακ άουτ. Προς τιμήν του κυρίου Παραδείση, δεν έκλεισε την παράσταση, δεν είπε αυτό είναι και σ όποιον αρέσει. Άκουσε, ένιωσε και παρενέβη. Κι επέτρεψε και σε μένα να κάνω μια πρόβα και να κουρδίσω -στα περιθώρια που επιτρέπει μια πρόβα – το ρυθμό της παράστασης.

Είχε πολλές στιγμές καλές την τελευταία φορά που είδα το έργο, την Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου. Εκείνη τη βραδιά παρακολούθησε την παράσταση και η κυρία Λένα Σαββά και μπήκε στον κόπο να γράψει μια μικρή κριτική την οποία παραθέτω πιο κάτω.
Και πάνω που ωριμάζει η παράσταση, τελειώνει... Αυτό είναι το Θέατρο: απ’ τα εφήμερα ίσως το ωραιότερο.

Όποιος θέλει να δει «την ενηλικίωσή της», θα είναι εκεί μέχρι 10 Μαρτίου. Κάθε Πέμπτη στις 21:00 και κάθε Σάββατο στις 18:00 στο θέατρο Altera Pars στη Μεγάλου Αλεξάνδρου 123 (κρατήσεις στο: viva.gr ή στα τηλ. 6983042463, 6983782678  ) 

Υ.Γ: Την κριτική μου έστειλε ένα παλιός φίλος, ο Δημήτρης Κοτσίφης που διαχειρίζεται ένα site, το All4fun.gr  που εμπεριέχει πολλή αγάπη για το Θέατρο και πολλές προσκλήσεις. Ευχαριστώ Δημήτρη.

                                       El Greco

Κριτική: Λένα Σαββά

«THE VIRUS Ή Το Μεθύσι του Νώε» του Γιάννη Λυμτσιούλη

Σκηνοθεσία Δημήτρης Παραδείσης

«Παρακολουθώντας τη ζωή σ' ένα χωριό της Θεσσαλίας, ένα χωριό από λάσπη και βαμβάκι ξετυλίγεται η ιστορία τριών οικογενειών. Ήθη και έθιμα, συνήθειες και πεποιθήσεις, η υποκριτική ηθική των μικρών χώρων. ΄Ενα έργο με γρήγορη και ζωντανή πλοκή, ντυμένο με υπέροχη μουσική κι εμπνευσμένη σκηνοθεσία. Τα σκηνικά λιτά αλλά πολύ εκφραστικά ζωντανεύουν κομμάτια της ιστορίας τους όταν πέφτει επάνω τους το φως. Μετά αποσύρονται στη σιωπή τους. Παρά τους έντονους διαλόγους, αρκετές φορές ''είδα'' Αγγελοπουλικά τοπία. Θες η μουσική που θύμιζε Καραίνδρου, θες η σιωπή που έβγαινε απ' τις ηχηρές κουβέντες τους, θες τα βλέμματα με το άδειο από πίσω, σ' έκαναν να νοιώθεις πέρα απ' τη φασαρία, την αγωνιώδη προσπάθειά τους ν' αντιμετωπίσουν τη ζωή. Το φόβο τους μπροστά στο ξαφνικό που θα τους βρει απροετοίμαστους. Να «ψήσουν» τον παππού να τους γράψει το κτήμα, να εξασφαλίσουν τα ρούχα της κηδείας πριν το θάνατο, να βρουν μια θέση ανάμεσα στους συγχωριανούς τους. Τα τραγικά πρόσωπα της ιστορίας, δυο ποιητικά πρόσωπα. Ο μέθυσος παππούς κι ο τρελός του χωριού. Ο παππούς, η ειρηνική φιγούρα του χωριού με μια άπλετη τρυφερότητα για τους άλλους και μια ικανότητα επικοινωνίας που στερούνται οι νηφάλιοι. Ο παππούς θέλει τίποτα. Μόνο κρασί, επικοινωνία και τρυφερότητα. Ο τρελός είναι ο αντίποδάς του, το παιδί που τα θέλει όλα. Και το ποδήλατο και τη φωτογραφία κι όλα. Κορύφωση, η τελετή της κηδείας όπου όλα τα καταπιεσμένα «θέλω» όλα τα απωθημένα εκρήγνυνται για να ξαναφορέσουν σε λίγο τα υποκριτικά τους χαμόγελα και να συνεχιστεί η συνήθεια. Μια λέξη που επαναλαμβάνεται αρκετές φορές στη διάρκεια του έργου κι εδώ ισοδυναμεί με τον τρόπο να αντέχω τη ζωή. Η παράσταση έχει κι αποκορύφωμα. Ο παππούς επιστρέφει και χορεύει βαλς με την γυναίκα του ''γιού'' του. Η ζωή με το επέκεινα κοιτάζονται στα μάτια. Υπάρχει άραγε διαφορά; Υπάρχει διαχωρισμός ή τον βάζουμε εμείς επειδή -θύματα της συνήθειας- φοβόμαστε τις αλλαγές; Μια πολύ όμορφη, γεμάτη παράσταση με φίνα ''ρούχα'' [μουσική, σκηνοθεσία, σκηνικά, φωτισμούς]. Να μη ξεχάσω, οι ηθοποιοί δεν ήταν ηθοποιοί. Ήταν αγρότες της Θεσσαλίας που ήρθαν να παίξουν τον εαυτό τους. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζες.....»

.