"ΤΑΞΙΔΙ" ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ: THEATER TRAVEL

Πέθανε ένας σπουδαίος ηθοποιός, ο  Mikijiro Hira,  ηθοποιός-φαινόμενο  ενός άλλου κόσμου ενός άλλου πολιτισμού που όμως κατάφερε να συντονιστεί με την πιο ακραία στιγμή του ελληνικού Δράματος.

Ήταν 12 χρονών ο Χίρα όταν έπεσε η βόμβα στον τόπο που γεννήθηκε, στη Χιροσίμα. Και λες και φύτρωσε μέσα του Μανιτάρι και πολλαπλασιάστηκε το Παγκόσμιο Δράμα των Ανθρώπων.

Ζωντανά, σε βίντεο ή σε απλή διήγηση-περιγραφή παράστασης ποτέ μια ΜΗΔΕΙΑ (1978) δεν κατάφερε να μου μεταδώσει τόσο πολύ απ' την Ψυχή του Ευριπίδη.

Από το 1978 που πρωτοανέβηκε στη σκηνή, ήρθε και στην Ελλάδα, στο Ηρώδειο το 1984.
Όσοι την είδαν , λένε πως από τότε ζήτημα να είδαν κάτι ισάξιο.
Αποκλειστικά αντρικός θίασος κι ο Χίρα σε άλλη, δική του διάσταση, σα να έκανε κατάληψη στο σώμα του το πνεύμα της Μήδειας και του Ευριπίδη μαζί.
Δάκρυσε λένε ο παραγωγός Ταντάο Νακάνε το καλοκαίρι του '84 απ' την αντίδραση του αθηναϊκού κοινού. Αδύνατον να σταματήσει το χειροκρότημα!

Η ΕΡΤ έχει το βίντεο εκείνης της παράστασης στην Ελλάδα. Θα 'πρεπε κανονικά αν υπήρχαν αντανακλαστικά ευαίσθητων ανθρώπων στην Κρατική Τηλεόραση, ανεξαρτήτως προγραμματισμού, θα 'πρεπε χθες βράδυ να προβάλλουν την Ιστορική Μήδεια. Αν δεήσουν, σήμερα ή κάποια στιγμή οι υπεύθυνοι προγράμματος να το κάνουν ως μνημόσυνο, τόσο  στον σκηνοθέτη Yukio Ninagawa που πέθανε τον περασμένο Μάιο, όσο και στον Hira, παρακαλώ πολύ κάποιος να μου το “γράψει”

Ένα μήνα ταξίδι είναι αυτή η Μήδεια. Ταξίδι με τα πόδια, οδοιπορικό πάνω στην πιο μεγάλη Γέφυρα του Κόσμου.
Ελλάδα-Ιαπωνία, πάνω από θάλασσες κι ωκεανούς χωρίς να βραχείς από τίποτ' άλλο εκτός από δάκρυα που προκαλεί η Δύναμη της Αλήθειας πάνω στη Σκηνή.

Κι ο Handel σα να είναι Παρών ολοζώντανος εκεί!

Ο Χίρα, ο Νινάγκουα, ο Μίσιμα, ο Κουροσάβα, είναι οι 4 πυλώνες που θέλω να πατήσει το  ειδικό ταξίδι που σκοπεύω να οργανώσω για την Ιαπωνία.

                                        El Greco

ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΙ "ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ" ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Χθες, 21-10-2016 τέλειωσε, ας πούμε η σεζόν, μία Σεζόν Ολόκληρη για μένα!

Μ' ένα 10ήμερο ταξίδι, το αγαπημένο μου, στο Βορρά της Ισπανίας με ανθρώπους που με τίμησαν και ήρθαν ειδικά για να κάνουν αυτό το Πολιτικό Προσκύνημα μαζί μου: τις 10 τελευταίες μέρες τις μοιράστηκα με τον Σύλλογο του ΠΛΑΤΥΦΟΡΟΥ απ' τη Ζάκυνθο. Είχαν έρθει και το 2013, για το 1ο Έτος, για 8 μέρες, Μαδρίτη- Ανδαλουσία τότε και φαίνεται ότι ο χρόνος, αυτά τα 3 χρόνια κρίσης που μεσολάβησαν,

ΞΕΝΑΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΜΠΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Τα παιδιά απ' το Discover Greece μου ζήτησαν μια μικρή ιστορία από διακόπές μου στην Ελλάδα, εγώ φέτος "διακοπές" έκανα στη Μεγάλη Ελλάδα, στα νότιά της πιο σωστά, στη Σικελία,
κι έτσι αποφάσισα να βάλω τις πιο πρόσφατες, του Ονείρου τις διακοπές, τις ιδανικές δηλαδή γιατί στο όνειρο όρια δεν υπάρχουν.
Και διηγήθηκα μια μελλοντική πρόθεση πες, σα να 'ταν εμπειρία,
πρόθεση μια μέρα να ξεναγήσω, να συστήσω στην Άλμπα τη μισή της πατρίδα...

Ευχαριστώ πολύ τα παιδιά του Discover Greece.
Ευχαριστώ και γιατί εκεί, κάτω απ' τη σύντομη παρουσίαση μου, το σύντομο C.V, εκεί που λένε

"ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟΝ YIANNIS LYMTSIOULIS"

βάλανε ενεργά tag

τόσο για την Melodrakma   (έτσι απαντώ σ' όσους γελοίους την απειλούν, συνεχίζοντας, προχωρώντας προς τα κει που θέλω να πάω)

όσο και για τη Grecoland .

Ανακαλύψαμε κοινό στόχο με το Discover Greece,

MANELUNA: ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΗ GRECOLAND

Σήμερα, 3 Οκτωβρίου, στη Λάρισα εγκαινιάζεται ένας νέος Βρεφονηπιακός Σταθμός,

ο MANELUNA !!!

Τον φτιάξανε δυο φίλοι μου, ο Διαμαντής και η Πέπη Παπανικολάου, η οποία Πέπη μάλιστα απεδείχθη εύφορος κάμπος θεσσαλικός, ποτιστικό χωράφι, 4 κόρες έκανε.

Μια, δικηγόρος πια σαν τον πατέρα της, η Σοφία,
2 νηπιαγωγούς η Εμμανουέλα και η Αναστασία, με 69 Μεταπτυχιακά η κάθε μία,
και η μικρή η Δήμητρα είναι μαθήτρια ακόμα, στα 15,

είναι και αθλήτρια όμως και φέτος  τον Ιούλιο, κατέκτησε

SLUMDOG 2 - FROM MANILA ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ

Ευχαριστώ από καρδιάς και για τις συμβουλές και για την υποστήριξη και για την αγάπη σε σχέση με τη χθεσινή δημοσίευση.

(Στον Γυάλινο Κόσμο μου στη Μαδρίτη, πέρυσι το Χειμώνα, σχεδιάζοντας την Κρυστάλλινη Διαφάνεια της Melodrakma Universal)

Δε σκοπεύω να δώσω μεγαλύτερη διάσταση εκτός κι αν

THE SLUMDOG FROM LARISA

Μετά τη δημοσίευση "ΣΙΚΕΛΙΚΑ ή ΓΑΜΗΛΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ", πολλοί με ρώτησαν με διάφορους τρόπους γι' αυτόν τον υπεύθυνο όπως τον βάφτισα, τον επικεφαλής των ανδρών της "προσωπικής μου ασφάλειας", τον “Menelaus”.

Πού να φανταστώ ότι λίγες μέρες μετά, θα

ΤΑΞΙΔΙΑ-ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΕΣ ΚΑΙ "ΜΥΣΤΙΚΟΙ" ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ

Αυτή την περίοδο είμαι στην πορεία δημιουργίας της Melodrakma, 
της εταιρείας που θέλω να συνδυάσει το Ταξίδι και τις Τέχνες, 
το Θέατρο τη Μουσική, το Χορό, γιατί είναι Τέχνη να μπορείς ν' αφήνεσαι να σε  ταξιδέψουν
κι είναι ένα θαύμα της Τέχνης το να μπορεί το Ταξίδι αυτό να πολλαπλασιάζεται μέσα σου, καιρό μετά από τότε που τέλειωσε να γίνεται αφορμή για άλλα Μέσα Ταξίδια σε Κήπους του Χειμώνα.

Σ' αυτή λοιπόν την περίοδο διαβάζω διάφορα που θα μπορούσαν να φωτίσουν το δρόμο μου για να κάνω κάτι καλό που καλό θα φέρει και θα δημιουργεί ταξίδια μπαμπούσκες, το ένα μες στο άλλο, κι άλλο, κι άλλο...

Πολλοί φίλοι, μαζί με τις εγκάρδιες ευχές μου είπαν: 

LIVE: ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΘΑΝΟΣ - «ΟΡΝΙΘΕΣ» του ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ

Δεν είδα την παράσταση αλλά μου φτάνει η ΓΚΟΛΦΩ του που είδα πριν 2-3 χρόνια για να είμαι υπερβολικά θετικά προδιαθετειμένος.

Απόψε θα μεταδοθεί ζωντανά ΕΔΩ η τελευταία παράσταση απ' τις «Όρνιθες» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία του Νίκου Καραθάνου στη ΣΤΕΓΗ του ΩΝΑΣΗ.

Κι είπα να μοιραστώ τη γενναιοδωρία του Γιώργου Γεωργαλά που έσπευσε να με ενημερώσει μήπως θέλω να τη δω live streaming.

Όποιος δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει (1ο ραντεβού, άντε 2ο) ας το δει.

Καλό Σαββατοκύριακο.

El Greco

ΣΙΚΕΛΙΚΑ ή ΓΑΜΗΛΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Αυτό το ποίημα του Καβάφη ήταν η αφορμή για να οργανώσω με τον συγκεκριμένο τρόπο το ταξίδι στη Σικελία:

Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάται
εξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοι
με Τυρρηνούς, και με Λατίνους, κι άλλους ξένους.
Το μόνο που τους έμενε προγονικό
ήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες,
με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.
Κ’ είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτής
τα παλαιά τους έθιμα να διηγούνται,
και τα ελληνικά ονόματα να ξαναλένε,
που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι.
Και πάντα μελαγχολικά τελείων’ η γιορτή τους.
Γιατί θυμούνταν που κι αυτοί ήσαν Έλληνες —
Ιταλιώται έναν καιρό κι αυτοί·
και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,
να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά
βγαλμένοι — ω συμφορά! — απ’ τον Ελληνισμό.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

Σε ανύποπτη στιγμή μίλησε στην καρδιά μου αυτό το ποίημα,
πήρα τις λέξεις του,
-μία και μία μάρμαρο πεντελικό οι λέξεις τού Καβάφη, όχι πωρόλιθος -
και μ' αυτές προσπάθησα να χτίσω Εμπειρία μιας βδομάδας.

Φαντάστηκα κολόνες εκεί που έλειπαν,
σα μολύβι παιδικό τις είδα μπροστά μου, μολύβι που το 'φαγε η ξύστρα,
Χρόνος-Ξύστρα που αφήνει όλο και λιγότερο από μένα,
μια μυτούλα που έμεινε και μ' αυτή τώρα πρέπει να γράψω Ιστορία και Γεωγραφία απ' την αρχή.

Δύσκολο το ταξίδι στη Σικελία,
δύσκολο γιατί ο προορισμός έχει μεγάλες παγίδες και ειδικά στις μέρες μας.

Πρόθεσή μου κατ' αρχάς ήταν

ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑ 4 Χ 400: ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑΣ

Τέλη Αυγούστου. Στην τελική ευθεία πια.

Τον περασμένο χειμώνα, υπέρμετρα αισιόδοξος, (εκτός των άλλων ταξιδιών) προγραμμάτισα και 4 προσκυνήματα στο Βορρά της Ισπανίας,

και νά που έγιναν και τα 4,
κι άφησε το καθένα αποτυπώματα πάνω μου.

Το 1ο, 

LOGO ή ΓΕΦΥΡΕΣ: Η MELODRAKMA UNIVERSAL ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ...

Άλμπα μου,

συνεχίζω το γράμμα που διέκοψα τη μέρα των γενεθλίων σου με την υπόσχεση να το συνεχίσω σήμερα,

τη μέρα των δικών μου γενεθλίων.

Έχω μερικά νέα να σου πω αλλά όχι όλα όσα υπολόγιζα.
Δε μπόρεσα να γράψω τα κείμενα για την Ιστοσελίδα, την γουέμπ σάιντ κι έτσι ο Χοσέ Λουίς δε μπόρεσε να μας φτιάξει την μινι γουέμπ.

Πότε να προλάβω ρε Άλμπα; Από 8 Ιουνίου δε σε είδα σχεδόν καθόλου, 2-3 μέρες όλες κι όλες... Πάντα σε κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι της Φιλιππινέζες που γνώρισα και παρηγοριέμαι. Αυτές που μεταναστευσαν γιατί έγιναν μανάδες, για να μπορέσουν να κερδίσουν κάτι να στείλουν πίσω στα παιδιά τους, και όλο και κάτι κερδίζουν χάνοντας την ευκαιρία να 'ναι μανάδες.

Τέλος πάντων, μπορεί να μη έχουμε έτοιμα όλα όσα σχεδιάζαμε για σήμερα  όμως...

σχεδόν έχουμε το λογότυπο της Melodrakma...

Σχεδόν αλλά το 'χουμε!
Λέω σχεδόν γιατί θέλω

ΙΝΔΙΑΝΟΙ ΒΟΡΕΙΟΥ ΙΣΠΑΝΙΑΣ ή "Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ"

11 Ιουλίου αποχαιρέτησα τους πρώτους φετινούς Προσκυνητές στο Βορρά,
γλυκείς και συνεσταλμένοι άνθρωποι, απ' αυτούς που ξέρουν να προσφέρουν ασφάλεια και αγάπη με τον δικό τους τρόπο,

επέστρεψα στη Μαδρίτη,
11 Ιουλίου την ίδια μέρα είχε ήδη έρθει άλλο γκρουπ για 10ήμερο ταξίδι Μαδρίτη-Ανδαλουσία- Βαλένθια-Βαρκελώνη...

το προσπερνώ αυτό,

είναι σαν αυτά τα διαζύγια που βγαίνουν χωρίς καμιά ταλαιπωρία,
με κοινή συναίνεση,
απ' αυτά που λες: αφού έτσι κι αλλιώς δεν αγαπηθήκαμε, δε θα μας φαν από πάνω τα λεφτά κι οι δικηγόροι,
να τρέχουμε στο Λυκουρέζο για διαζύγιο χωρίς καν να έχουμε πονέσει λίγο...

Ας πούμε δε φταίει κανένας απ' τους δυο,
αυτό που έχω εγώ να δώσω εσάς προφανώς σας αφήνει παγερά αδιάφορους,
αλλά,
αφού δεν αγαπηθήκαμε δε θα κάτσουμε τώρα ότι πονάμε με το στανιό,
μόνο ήθελα να σας πω,
να καταγραφεί για την Ιστορία μου πως για μένα ήταν μια μοναδική εμπειρία,

στη ζωή μου πρωτόγνωρη,

πρώτη φορά τέτοιο πράμα,
θα το βάλω στο βιογραφικό μου,
10 μέρες 31 άνθρωποι θεωρούσαν δεδομένο ότι αυτό που συνέβαινε στο λεωφορείο
ήταν το ελάχιστο που μπορεί να συμβεί,
δηλαδή έναν τύπο όρθιο να μιλάει επί 3ωρα και 4άωρα και 5άρωρα είναι το ελάχιστο που περιμένει ένας τουρίστας στο λεωφορείο ,

γι' αυτό και σε κάθε του κορύφωση, σε κάθε τέλος “Μονολόγου” του,
σε κάθε Επίλογο του Όρθιου Τύπου,
ο τουρίστας κοιτάζει στο υπερπέραν σα να μην έγινε τίποτα,

αδυνατεί να συλλάβει πως σε μια “Συναυλία Λεωφορείου”
επίσης χειροκροτούν,
εκεί είναι που ο Όρθιος Αρτίστας καταλαβαίνει αν είμαστε ακόμα ζωντανοί,
στο χειροκρότημα...

Ούτε μια φορά δε συναντήθηκε το αριστερό και δεξί τους χέρι...

Έψαξα να βρω εξήγηση, αυστηρά, πρώτα σε μένα όπως πάντα...

Η επιστημονικότερη που βρήκα ήταν:

“ματιασμένοι”

Πήρα πιάτο κεραμικό απ' τη Σεβίλλη,
νερό απ' τη Βαλένθια,
λάδι απ' την Ανδαλουσία...
έσταξα πρόθεση καλή... τίποτα...
χάθηκαν όλα...
και λάδι και νερό,
σαν την έρημο της Αλμερίας,
στεγνά όλα.

Και πήρα τότε μέτρα ακόμα επιστημονικότερα,
συνταγογράφησα  αμέσως:

"OLVIDAR" των 1000mg

“να ξεχαστούμε σήμερα κιόλας” είπα μέσα μου την τελευταία μέρα,

και ω του Θαύματος,
με Αμοιβαία ένταση χειραψίας ακρωτηριασμένου χεριού στις 20 Ιουλίου αποχαιρετιστήκαμε στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης,

με Κοινή Συναίνεση Λήθη!

"OLVIDAR" των 1000mg, σίγουρη λύση!!!

Υπήρξαν ευτυχώς ΚΑΙ εξαιρέσεις. Πες ότι δεν έφταιγε κανένας, συναντηθήκαμε σε λάθος στιγμη πες...

Κρατάω πάντως κι αυτή τη Πέτρα που σκόνταψα για να χτίσω μια μέρα το Στάδιο όπου θα τραγουδάω και προχωρώ.

20 Ιουλίου πέταξα Βαρκελώνη-Μαδρίτη

είπα ένα γεια στο σπίτι, στην Αλάιτζ, άλλαξα βαλίτζα και 21 του μηνός, στις 5:30 ήμουν στο ταξί προς το Μπαράχας...

7:30 στο Πόρτο...

Ήξερα, από ένστικτο ή από ανάγκη που την επέβαλε η προηγούμενη εβδομάδα μου ότι η πτήση που περίμενα έφερνε κάτι καλό...

Το μόνο που δεν ήξερα ήταν το πόσο καλό θα ήταν...

Δεν είχαν περάσει ούτε 10 μέρες από τότε που είχα γράψει πως η Βόρειος Ισπανία είναι σαν την ανύπαντρη Ροκ θεία μας και νά τώρα στο Πόρτο μου κατέφταναν κάτι Ροκ Ινδιάνοι,

Rock γιατί όπως αποδείχτηκε είχαν πολύ αλήθεια στην Ψυχή κι απόφαση αταλάντευτη να ζήσουν μια 10ήμερη Συναυλία στο Woodstock της δικής μου

και Ινδιάνοι, γιατί άκουγαν τον κάθε ψίθυρο στο Δάσος της Απελπισίας μου, συντονίζονταν με τον παραμικρό υπαινιγμό μου κι είχαν πάντα έτοιμη και υψωμένη τη γροθιά με ακόντιο αιχμηρό το χειροκρότημά τους.

Όλοι;;;;

Τί σημασία έχει;;;

Εγώ αποφάσισα να θυμάμαι πια μόνο όποιον είναι Ροκ και Ινδιάνος...

Άνοιξε η πόρτα των αφίξεων του αεροδρομίου και μ' έσφιξε στην αγκαλιά της η Προδιάθεση για 10 μέρες με Ψυχή.

Αποφάσισα ν' αποδείξω πως το Καλό είναι κολλητικότερο κι απ' το Κακό!

Και αποδείχτηκε!

Σαν έτοιμοι από καιρό...
Σαν καπνισμένοι και πιωμένοι, αποφασισμένοι να ζήσουν το Woodstock μας  ...
Σα θεατές και μπάντα μαζί...
Ακροατές κι Ορχήστρα σε ένα...

Στην ηλεκτρική κιθάρα...

Η Αργυρώ μου,

 η γλύπτρια που μου 'φερε αποτυπώματα της ψυχής της για δώρο...

                                (Το δώρο της σαν την επόμενη σύναντησή μας...)

Στο μπάσο...

ο Χρήστος κι η Ροζίνα, σταλμένοι από φίλους μου, αυτοί οι δυο ήταν Γκρεκολανδιώτες από χρόνια και δεν το 'ξεραν...

(Καυτό φιλί σε πρώτο πλάνο της δίνει ο Χρήστος αλλά δεν είναι λιγότερη η αγάπη γύρω-γύρω)

αλλά εδώ σε άλλο φιλί ακόμα καυτότερο...

4 Βιολιά ένα κι ένα, 4 βιολιά Σολίστες...

Ο Leo κι η Μαριάνθη που μου έφεραν και τα καταπληκτικά παιδιά τους, τα διδυμάκια,
τη Νίκη και τον Γιώργο

(εδώ τα 4 βιολιά χωρίς γραβάτα, τη γραβάτα φοράει ο Ζου'αου, ο ο σιοφέρ της μπάντας)

Τα 4 Βιολιά μαζί με όλη την αγάπη έφεραν Δώρο και τέσσερις Ωραίους φίλους που ήρθαν και θα μείνουν στο Grecoland, έτσι νιώθω και χαίρομαι στην ιδέα...

στο μπουζούκι λοιπόν με ροκ διπλοπενιές ...

ο Γιώργος, η Μαρία,

και στην κλασική κιθάρα τα παιδιά τους,

η Ερμιόνη κι ο Βασίλης με σπασμένο χέρι...

(Πολύ αγάπη φαίνεται κι εδώ, οι γονείς φιλιούται και τα παιδιά αγκαλιάζονται.)

Στην Άρπα, η ήρεμη δύναμη...η Αφροδίτη

                         (Μάλλον ο γιατρός της στο τηλέφωνο)

 με φρεσκοεγχειρισμένο πόδι ρώτησε το γιατρό της “να πάω εκδρομή;;;”

-”Πού;;” ρωτάει κι ο χειρούργος.

-Στη Βόρειο Ισπανία” λέει η Αφροδίτη...

Και μάλλον ήταν Ροκ ο γιατρός και την απείλησε ότι άμα δεν πάει αυτή θα έρθει εκείνος...

Την ίδια απειλή μάλλον εκτόξευσε κι ο γιατρός της Ελένης και πήρε τον Σούλη της για μπαστούνι και πονούσε δεν πονούσε έπαιξε Τσέλο έξοχα με δανεικό μπαστούνι...

Στη Ντραμς...

Η Ευδοκία και η Χριστίνα που μου 'φεραν για δώρο άλλα δυο διδυμάκια,
τις ανιψιές τους,
τη Μαρκέλλα και την Καλλιόπη,
την επόμενη γενιά ντράμερ, δυο νέα κορίτσια που με τη δίψα που άκουγαν κάθε φορά που έβγαινα στη Σκηνή, και μ' έκαναν να νιώθω ότι αξίζει τον κόπο να κάνεις το Ταξίδι Συναυλία...

(Μέχρι να μου στείλουν κάποια πιο προσωπική φωτό, βάζω ετούτη, που η Χριστίνα αγκαλιαζει την Ευδοκία αριστερά και στο βάθος, πίσω, η Μαρκέλα φιλάει την Καλλιόπη)

Τρεις καταπληκτικές Συμμετοχές ήρθαν απ' την Κύπρο, δώρο του Γ. Χαριτωνίδη... Ποιος Βιολάρης, ποιος Χατζηγιάννης και ποια Βίσση...

Στα Πνευστά...

Μαρία, Χριστόφορος και Γιώργος

(Κυπριακό φιλί στη Μαρία απ' τους δυο)

Ένα Τρίο που δεν κάνει Θόρυβο και Φασαρία, παράγει μόνο Μελωδία! (Γιώργο Χαριτωνίδη, το τσίμπησε πάλι η Κύπρος το 12άρι της!)

Τέλος στο πιάνο,

Ο Μάριος και η Ζωή...

Ειδικά ο Μάριος... Μυστήρια Συμμετοχή σ' αυτή τη μπάντα...

Ήδη είχαμε επικοινωνήσει διαδικτυακά...

- Από πού είσαι Μάριε;

- Απ' το Βόλο.

Ευδιάθετος, καλοπροαίρετος και ευγενής... πάντα ευγενής κι απ' το Βόλο Μάριε;;; Θες ν' ανατρέψεις όλα τα στερεότυπα ενός Λαρισαίου;;;

- Να σου πω την αλήθεια η καταγωγή μου είναι απ' τα Φάρσαλα...

Πες το χριστιανέ μου!!!!!

Αυτά ήξερα εγώ για τα προπωλημένα εισιτήρια της Συναυλίας.

Αλλά εκεί, στην “Είσοδο” του Πόρτο βρήκα άλλους 6...

Η Καίτη κι ο Μενέλος στο Ακορντεόν και στα φωνητικά αποφάσισαν...

η Σοφία, ο Λευτέρης, η Αλεξάνδρα ο Γιώργος.

Δε γνωρίζω αν εκείνοι ήξεραν σε τί Συναυλία πάνε αλλά κρατώ το ότι τουλάχιστον την τελευταία μέρα,
αν όχι και πριν,
τραγούδησαν.

Απ' την πρώτη μέρα, απ' την ξενάγηση, απ' την πρώτη καλεσμένη Τραγουδίστρια-Ξεναγό  στο Πόρτο φάνηκε η “Καλή Μέρα”

Καταχειροκροτήθηκε η σχεδόν βουβή ξεναγός... Για τα φωνητικά που έκανε στην αρχή και στο τέλος της Συναυλίας... καταχειροκροτήθηκε!!!!

Μπράβο!!!!

Έτσι απογειώνεται μια Συναυλία!

Κατάλαβα ότι είχα να κάνω με ροκέρος γενναιόδωρους...

Κι ύστερα βγήκα εγώ...

Έψαξα ανάμεσα στα 73 πρόσωπα του Πεσόα για να καταλήξω στο Ποιος θα είμαι και Πώς θα βγω αυτό το 10ήμερο στη Σκηνή μου και πάλι σε μένα κατέληξα. Και πήρα το μικρόφωνο και τραγούδησα το 1ο τραγούδι...

“Επιτάφιος στην Εξουσία”,

σε Μουσική του Αλφόνσου Ερρίκου και στίχους της Τερέσας Ντε Λεόν,

κι αμέσως μετά έκανα διάλειμμα,
κι όμως,
ένα τραγούδι κι αμέσως διάλειμμα,
είχα Μνημόσυνο εκείνη την ημέρα,
22 Ιουλίου έκλεινε η Ντίνα 4 χρόνια σε Άλλη Διάσταση...

Περάστε,
τα Μύδια και το Κρασί θα δοθούν στο Καράβι...

ήπιαμε, φάγαμε και φύγαμε για Σαντιάγκο,

έκανα εκεί κάτι ερωτήσεις στον Άγιο, περί Ντίνας, Μπεθ και άλλων φίλων Άλλης Διάστασης αλλά ακόμα περιμένω απάντηση,

μπορεί κάτι να μου 'πε και να μην τ' άκουσα απ' την πολυκοσμία,
κόντευε η μέρα τού Αγίου,
γιόρταζε στις 25 Ιουλίου ο Εξολοθρευτής Μουσουλμάνων, ο Matamoros,
κατάφερε να 'ρθει στην επικαιρότητα πάλι ο Άγιος με την αιμοσταγή του ειδικότητά,

άλλα τον ρωτούσα εγώ, για την Άλλη Διάσταση καίγομαι του λέω,
καμιά Μεταφυσική Αγωνία αυτός,
“Πόλεμος” φώναζε...

Κι αφού ο Matamoros επέμεινε να τραγουδάει τα δικά του,
άρπαξα το μικρόφωνο και τραγούδησα μια παλιά Επιτυχία...
τί άλλο έξω από μια Εκκλησία;

 “Στην Πυρά στην Πυρά” όχι της Βίσση.

Ξεφύγαμε κι απ' την Ιερά Εξέταση και Φτάσαμε στη Λα Κορούνια...

Ο Μεσαίωνας μπροστά στα μάτια μας,
ευτυχώς σε Γιορτινή Βερσιόν.
ήταν η Εβδομάδα των Μεσαιωνικών Πανηγυριών,

ντυμένοι όλοι με ρούχα Εποχής λες και το πανηγύρι εκείνο ήταν Παραγωγή της Grecoland

φάγαμε,

φύγαμε...

βγαίνω μετά με μια μπαλάντα αφιερωμένη στις Γυναίκες και δίχως να το καταλάβουμε φτάσαμε στον Πραγματικό Ναό,
στον Καθεδρικό που λάξευσε η Γλύπτρια Φύση,

μετάλαβε όποιος ήθελε Νερό Θαλασσινό

και φύγαμε πάλι πρόσω ολοταχώς να κοινωνήσουμε με σίδρα,

μπουκάλι με μηλίτη ψηλά,
στόμα ανοιχτό στο Οβιέδο και κυλούσε μια ακόμα μέρα στον ουρανίσκο της Εμπειρίας μας.

Του Αγίου Ανήμερα χέρι-χέρι με την Αργυρώ και την Τέχνη χαιρετήσαμε με Υπόκλιση Εποχής όλα τα γλυπτά του Οβιέδο

και πήραμε όρκο να δώσουμε ζωή σ' ό,τι δεν κινείται πια μέσα μας.

Συμφωνήσαμε το χειμώνα να κάνουμε δουλειά μαζί.

Έργο δικό μου,
σκηνικά η Αργυρώ
και θα χορεύει η Νίκη, του Leo και της Μαριάνθης.

Μέσα στην Απόλυτη Ομίχλη των Κορυφών της Ευρώπης,
με Ορατότητα Μηδέν είδα καθαρά το πρόσωπό μου στην Αρχαία Λίμνη,
και μου μίλησα σα Νάρκισσος
κι είπα ότι έχει Νόημα να ξανακάνω το “Πάρις και Αλέξανδρος”,
εκείνο το έργο με τους δυο φαντάρους που φυλάνε τα σύνορα απ' τους
“Νέους Τρομερούς  Εχθρούς”,
τους Πρόσφυγες και τους Μετανάστες,
το έργο που μια Γυναίκα σέρνει σιδηροδέσμια την Τεστοστερόνη στο Μαντείο για να την ανακρίνει,
να πει αν έχει Ελπίδα ο Κόσμος όσο η Δημοκρατία αποκαθίσταται με τον τρόπο που την αποκαθιστά στην Τουρκία ο Ερντογάν...

Αργυρώ, Νίκη, ραντεβού το χειμώνα με το

“Πάρις και Αλέξανδρος”

ή τη Guernika μου, θα δούμε...

Ανεβαίνοντας στις Κορυφές της Ευρώπης τραγούδησα το

“Ανακατάληψη Now”,

αφιερωμένο σε όλα όσα πρέπει ν' ανακαταλάβουμε Μέσα-Έξω μας,

καθάρισε η φωνή μου,

καθάρισε κι η Ομίχλη των Βουνών της Αστούριας και φύγαμε,

πάμε 2.000.000 χρόνια πίσω...

Εκεί βγήκα a cappella με το “My own Altamira”

Πήραμε Χρησμό κι από κει...

σε Άνθρωπο -λέει-
δεν σ' αναγορεύει το ότι κάτι έκανες αλλά,
ο Πόθος σου να το κάνεις Ωραία.

Και φύγαμε από κει για Πίντσιος,
γιατί είμαστε Άνθρωποι και πεινάμε κιόλας,
φύγαμε για Σαν Σεμπαστιάν,
την Πρωτεύουσα της Κουζίνας του Κόσμου...

Στο δρόμο τραγούδησα μια ροκ μπαλάντα στην Εουσκέρα,
πρώτη μέρα στη Χώρα των Βάσκων...

Τέσσερις Μέρες στη Χώρα των Βάσκων...

Τελευταία μέρα στη Χώρα των Βάσκων...

Η Αράχνη της Μπουρζουά μάς έχει ήδη εγκλωβίσει στον ιστό της.
Αγαπήσαμε τη Χώρα των Βάσκων.
Κανένας δε μπορεί να κάνει το ρόλο της Μάνας της Λουίζ Μπουρζουά,
κανένας μετά από 10 μέρες δε μπορεί να παριστάνει πως δε μας συνέβη τίποτα,
αφού έγιναν σχέσεις, τί είμαστε τυφλοί,
σα να κάναμε έρωτα 10 μέρες κι ανάψαμε τώρα τσιγάρο ξαπλωμένοι στον Ιστό της Αράχνης.

Μπορεί να μην έχουμε λεφτά για 14 χρόνια ψυχανάλυση αλλά ξέρουμε όταν έχει γίνει κάτι...

πάμε στο δέντρο της Γκερνίκα;;;;

Φύγαμε!

Βγαίνω για το Τελευταία Τραγούδι...

Βγαίνω...

φυλακισμένο στο δικό του Κελί το Δέντρο της Γκερνίκα ελευθέρωσε μέσα μας τη χαρά του Πραγματικού Προσκυνητή,
στη Γκερνίκα το Σπουδαίο είναι αυτό που νιώθεις, όχι αυτό που βλέπεις.

Η Συναυλία τελειώνει με Πολιτικό Τραγούδι,

ένα Πολιτικό Προσκύνημα τελειώνει...

Ανκόρ... Ανκόρ...

Ξαναβγαίνω...

Φύγαμε για Προσκύνημα στη Φύση, στο κάτω-κάτω αυτό είναι πάνω απ' όλα, η Φύση, η φύση των Πραγμάτων...

Καλώ στη Σκηνή τον Νίκο Παπάζογλου, τον Jesus Guridi, τον Λέοναρντ Κοέν..., τον Λόρκα...

Η Συναυλία τέλειωσε.

Σας ευχαριστώ κατ' αρχάς για την Τόση Υλική Γενναιοδωρία.

Δε μιλώ μόνο για το τελευταίο δώρο σας μέσα στο φάκελο με την κάρτα και το ποίημα...

10 μέρες δεν έβρισκα πουθενά τον λογαριασμό να πληρώσω... Κι από πάνω με κείνον τον Μοναδικό τρόπο που εμένα με γοητεύει, να κερνάς κάποιον και να τον κάνεις να νιώθει ότι αυτός έκανε το τραπέζι σε όλο σου το σόι.

Πάνω απ' όλα όμως σας ευχαριστώ για το τόσο χειροκρότημα.

Δίνει φτερά,
μην πω ότι προσθέτει κι έναν τουλάχιστον χρόνο ζωής,
Έξτρα Χρόνο Ζωής προσθέτει η Αγάπη,
έναν χρόνο παραπάνω απ' ό,τι είχε κανονίσει το πεπρωμένο νιώθω ότι μου χαρίσατε με τον τρόπο που “βραχήκατε” συναισθηματικά.

Είμαστε ακόμα ζωντανοί Compañeros και θα χουμε να θυμόμαστε κι αυτή την τελευταία υπέροχη μέρα,
στο Δικό μας Αιντάχο,
στη Γκερνίκα μας...

Σαν Ινδιάνοι Βορείου Ισπανίας,
Ινδιάνοι που Στέκονται με τη Γροθιά πάντα υψωμένη και Χορεύουν με τους Λύκους που φυλάνε σκοπιά στη Γκερνίκα,
μην καεί το Δέντρο,
μην πέσει Τσεκούρι πάλι στην Ελπίδα,
μην έρθουν κι άλλα πρόβατα που κάτω απ' την προβιά τους κρύβουν Ύαινες Αλλεργικές στην Ελευθερία των Ανθρώπων.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Hasta Siempre Compañeros!

                                                  El Greco

Ο ΓΛΑΡΟΣ

Ακριβώς πριν 4 χρόνια τέτοια μέρα, μας βρήκε το ξημέρωμα στο Νοσοκομείο της Λάρισας. Κουβέντα με το Γιώργο όλη νύχτα.

Ανεβήκαμε πάνω στο δωμάτιο, ρίξαμε μια ματιά, οι πνεύμονες της Ντίνας δεν είχαν πλημμυρίσει αυτή τη φορά το πάτωμα του δωματίου, με τους κουβάδες κάθε τόσο, μάζευαν οι νοσοκόμες, δουλειά του καρκίνου.

Πλησιάσαμε,

- “η αδερφή μου κοιμήθηκε”, λέει ο Γιώργος, “πάλι καλά, να ηρεμήσει λίγο. Πάμε και μεις, θα μείνει η μάνα μου κι ερχόμαστε το μεσημέρι.

- “Πάμε να κοιμηθούμε 3-4 ώρες κι ερχόμαστε το μεσημέρι” είπα και γω.


Τώρα που το σκέφτομαι, 4 χρόνια ακριβώς μετά, βγαίνοντας, απ' το δωμάτιο μπορεί και ν' άνοιξε κρυφά το ένα μάτι η Ντίνα και να είπε μέσα της...

“Άιντε επιτέλους ξεπαρεού από δω και δε μπορώ τους αποχαιρετισμούς και τα δράματα”

Φύγαμε.

Κάνα δυο ώρες αργότερα χτύπησε το τηλέφωνο. “Έλα, η Ντίνα, τελείωσε”

Ντινάκι, σήμερα η μέρα σου με βρήκε στη Γαλικία. Πάλι όμορφος τόπος, στις Ρίας Μπάχας...
Και ήταν μια στιγμή πολύ ωραία γι' αυτό στη γράφω...

Πήραμε το καραβάκι αυτό με τα μύδια και τους γλάρους, φάγαμε πρώτα εμείς και μετά αρχίσαμε και υψώναμε το ανοιχτό μύδι στον αέρα... Και γέμισε γλάρους ο ουρανός... Βουτούσαν κι έτρωγαν απ' το χέρι μας.

Κι άρχισα εγώ -με ξέρεις – κι έβαζα με το μυαλό μου διάφορα... Έβαλα και στο μάτι έναν γλάρο που πετούσε πιο πέρα σαν ακατάδεχτος και χορτάτος. Λέω εσύ θα ρθεις σε μένα...

Ούτε να το σκεφτώ δεν πρόλαβα Ντινάκι... Όπως εσύ που δε μου χαλούσες κανένα χατήρι... Με είδε που περίμενα με το χέρι σηκωμένο κι έμενε στ' αζήτητα το λίγο που είχα να προσφέρω... Πήρε φόρα... με σημάδεψε κι ήρθε... και ξαναήρθε... και ξαναήρθε...

Μήπως ήσουν εσύ ρε Ντίνα;


Υ.Γ: Καλά, μη μου πολυδίνεις σημασία. Άσε με όμως να σου γράφω που και που γιατί έτσι καταγράφω τη συνέχειά μας. Έστω αυτή, μη ζητάμε πολυτέλειες στην κατάσταση που είμαστε τώρα και συ και γω.    Ετούτο το γράμμα το λαβες;;;;
                                           

ΔΩΡΟ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΛΜΠΑ: MELODRAKMA UNIVERSAL S.L - ΓΕΝΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ

Άλμπα μου,

γίνεσαι 11 σήμερα και πρέπει να είναι τα 8α γενέθλιά σου που δεν είμαι δίπλα σου.

Εσύ στο αγαπημένο σου χωριό, στο δικό μου δηλαδή, στην εξωτική Χάλκη Λαρίσης,
η ama δουλειά στη Μαδρίτη
και 'γω δουλειά, τί άλλο εγώ,
δουλεύοντας με βρίσκει πάλι η Μέρα σου, στη Βαρκελώνη φέτος.

Δε φταις βέβαια εσύ,
η  ama και γω, τότε, στην Κούβα στο γαμήλιο ταξίδι φθινόπωρο είπαμε θέλουμε μια Άλμπα...

Και το καλοκαίρι, ακριβώς 9 μήνες μετά μας έκανες τη μεγάλη χάρη!

Και σιγά να μη γεννιόταν ο μισός σου, ο βάσκικος εαυτός σου σιγά να μη διάλεγε άλλη μέρα...

18 Ιουλίου διάλεξες ...

Μέρα ιστορική Άλμπα μου,
την ίδια μέρα, χρόνια πριν γεννηθείς εσύ έγιναν πράματα και θάματα,
πράματα τρομερά,
ο Φράνκο
το πραξικόπημα, όχι σαν το πραξικόπημα που ακούς αυτές τις μέρες στις ειδήσεις,
όχι σαν της Τουρκίας,
άλλο,
που έφερε πόλεμο εμφύλιο στην Ισπανία,
σαν και σήμερα Άλμπα ξεκίνησε ο Ισπανικός Εμφύλιος,
Jaleo Jaleo,
μακάρι να μην ξεκινήσει και στην Τουρκία αλλά...
είναι δύσκολα χρόνια όμως,
έτσι όπως παν τα πράματα κι εκεί, αφού φτάσαμε να βλέπουμε "υπερασπιστές της Δημοκρατίας" να βασανίζουν και ν' αποκεφαλίζουν θα...

Καλά,
σταματάω,
δε θα σου χαλάσω το πάρτι με τα δικά μου,
έμαθα κάνεις μεγάλο πάρτι,
έμαθα εξελίσσεσαι σε χειρότερη κι από μένα, 30 παιδιά καλεσμένα, όποιον έβρισκες στο δρόμο τον καλούσες έμαθα...

Αλήθεια πώς είστε Άλμπα μου εκεί, κάνει ζέστη;
Η γιαγιά αντέχει;
Σας αντέχει;
Ο παππούς;
Η Αγγελική;
Η Θάλεια;

Είστε και τρεις...

και τί τρεις!

Σήμερα πάρτι αλλά αύριο να πάρεις την Αγγελική και τη Θάλεια και να πάτε για λίγο στην καφετέρια, να μπείτε μια στιγμή στο ίντερνετ για να διαβάσετε το γράμμα μου το φετινό μαζί.

Σου έχω και δώρο φέτος όχι μόνο ευχές. Δωρο-Διαθήκη-Κληρονομιά!

Σου έχω νέα απ' το άλλο μου χωριό τη  Grecoland.

Δεν ξέρω τί κάνει η Χάλκη αλλά η Grecoland αποφάσισε να προσπαθήσει να “πετάξει”.

Θέλει να κάνει κι άλλα πράματα εκτός από τις ανοιχτές αυτές επιστολές που κρατάνε ενωμένους τους “κατοίκους” του διαδικτυακού μας χωριού,
θέλει ν' “αδελφοποιηθεί” μ' ένα σωρό σκόρπιες προθέσεις και όνειρα,
να μην έχει μόνο μια “πλατεία” και μια “εκκλησία”,
έχω νέα Άλμπα μου,

εγκρίθηκε η Άδεια και στη Grecoland θ' ανοίξει κι ένα "μαγαζί"!

Τί μαγαζί;;

Στα μέτρα μας, μικρό.

Τί θα κάνει;

Ταξίδια και θέατρο και... Πολλά χωράν σ' αυτά τα δυο. Θα σου πω σε άλλη στιγμή λεπτομέρειες...

Πώς θα λέγεται;;;

MELODRAKMA UNIVERSAL S.L !

Ναι,

MELODRAKMA UNIVERSAL

Η ama ήταν η νονά.

“...πρέπει να είναι κάτι που να είσαι συ, ακούγοντας το κάποιος να σκέφτεται... ε βέβαια, ο Γιάννης είναι αυτός, αυτοσαρκάζεται και συνδυλαζει, έτσι όπως είναι το μυαλό σου, θα την πούμε MELODRAKMA UNIVERSAL S.L... έχει και το Δράμα το Αρχαίο, το Θέατρο που είναι δικός σας των Ελλήνων εφεύρημα, έχει και το σύγχρονο ελληνικό δράμα, το οικονομικοκοινωνικό, κι αυτό όλο δικό σας...”  μου είπε η Αλάιτζ...

Σ' αρέσει Άλμπα τ' όνομα;;;

Το “MELO”, με το που τ' ακούς έχει λίγο Δράμα μέσα του αλλά αν προσέξεις καλά κυρίως έχει Μελωδία.

 Ξέρεις ότι στα ισπανικά αυτόν που αγαπάει τη μουσική τον λένε

melómano

και το DraKma με το Κάπα αντί για Χι

έχει Δράμα,

σαν τη Δραχμή αρχαίο το Δράμα μας Άλμπα,

Αρχαίο και Οικουμενικό,

UNIVERSAL,

Παγκόσμιας Ακουστικής η Αγωνία του Ανθρώπου για Δημιουργία, 
η Δίψα του για Καινούρια και Ωραία πράματα, 
ο Πόθος του να ζήσει λίγο παραπάνω μέσα απ' όσα Χτίζει είναι Αρχαία και Οικουμενική Άλμπα μου.

Από σήμερα Άλμπα, επισήμως, λειτουργεί στη Grecoland  η ΕΤΑΙΡΕΙΑ μας:

"MELODRAKMA UNIVERSAL S.L"

Ο τόνος στο τελευταίο Α... UniversÁl

Μου είπε η Αλάιτζ όσα μου 'πε, 
σκέφτηκα μετά τη συγκυρία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης,
την Ύβρι του Ευρώ,
το Δράμα της Δραχμής...

Sí mi amor,
μ' έπεισες,
αυτό θα είναι το όνομα: MELODRAKMA UNIVERSÁL

Το κατέθεσα στο Registro Mercantil της Μαδρίτης Αλμπάκι, σιγά μην το 'χαν πιάσει άλλοι τέτοιο όνομα παράξενο σα τον μπαμπούλη,
“ελεύθερο” μου απαντούν σε 24 ώρες,
ακολούθησαν συμβολαιογράφοι,
λογιστής,

γραφίστας...

O Jose Luis, το παιδί, δίπλα στο σπίτι,  ο γραφίστας ετοιμάζει το λογότυπο... θα δεις, νομίζω θα σ' αρέσει, είναι ένα...

όχι, δε σου λέω, έκπληξη...

ετοιμάζει και κάτι σαν ιστοσελίδα,
μη φανταστείς, δεν έχουμε λεφτά για μεγάλα πράματα αλλά μου είπε θα μου κάνει μια mini-web
έτσι μου την είπε,
μου έδειξε και μου εξήγησε και μου ανέλυσε...
μ' άρεσε,
θα είναι σα μια κάρτα,
σαν την κάρτα που δίνει κάποιος για να 'χουν τα στοιχεία του αλλά διακτυακή κάρτα...

Θα δεις,
στα δικά μου γενέθλια θα δεις, τότε θα είναι όλα έτοιμα...

Θα το παρουσιάσουμε σε όλα τα "παιδάκια" στις 13 Αυγούστου.

Κι ο  Jose Luis δεν προλαβαίνει πριν
και γω να 'χω ένα δώρο για τα γενέθλιά μου...

Αυτό είναι το δώρο μου:

Η "MELODRAKMA UNIVERSAL S.L"

Όχι η Εταιρεία,

την πρόθεση μου δες για δώρο,
την πρόθεση μου να μη λείπω πάντα στα γενέθλιά σου,
την ελπίδα μου να το επιτέψει αυτή μου η προσπάθεια,
η προσπάθειά μου ν' αλλάξω την πορεία μας εκεί που δε μας αρέσει,
μακάρι να το επιτρέψει αυτό η MELODRAKMA,
θα ζητήσουμε να βοηθήσουν όλα τα παιδάκια,
κι ελπίζουμε ότι θα το κάνουν,
και μεις,
εμείς θα τους δώσουμε όπως πάντα το καλύτερο που μπορούμε και το ουσιαστικότερο που έχουμε.

Τί θα κάνουμε ακριβώς;;;;

Άσε τις λεπτομέρειες, σήμερα είναι τα γενέθλιά σου, μάζεψες το μισό χωριό εκεί, τώρα πάρτι-τάιμ.

Λεπτομέρειες είπαμε στα δικά μου, 13 Αυγούστου η συνέχεια αυτής της ιστορίας που ξεκίνησε σήμερα.

Πέρυσι και πρόπερσι σου ευχήθηκα να κάνεις Μεγάλα Όνειρα γιατί ο Άνθρωπος παίρνει το Μέγεθος των Ονείρων του μου είχε πει ο Πεσόα.
Κόλλησα απ' τις ευχές που σου δίνω φαίνεται και φέτος τόλμησα εγώ να κάνω μεγάλα όνειρα.

Άλμπα μου,
τώρα μπορεί να μην έχει καμιά άξια ετούτο εδώ το γραμμα μου.
Όμως,
φαντάσου στον ωκεανό αυτόν που είναι το διαδίκτυο,
φαντάσου το μπλογκ του μπαμπούλη σαν ένα μπουκάλι και μέσα το γράμμα ετούτο,
φαντάσου σε 90 χρόνια, που θα 'χεις ξεπεράσει πια τα 100 να ξαναπέσει το μπουκάλι στα χέρια σου, να βγάλεις την τάπα,
να διαβάσεις,
να ξαναδιαβάσεις τις σημερινές ευχές μου,
να θυμηθείς πως όταν ήσουν 11, έλαβες για δώρο ένα γράμμα με τα όνειρα τού πατέρα σου...
τότε που σου ανακοίνωσε ότι έφτιαξε τη MELODRAKMA UNIVERSAL S.L

Και μακάρι να γίνεται,
τότε,
που θα 'χεις κλείσει τα 100 μακάρι να γίνεται να μπορώ να σε δω από κάπου να τη μεταβιβάζεις σε παιδιά κι εγγόνια.

Άλμπα μου,
σε ορίζω Διευθύνουσα Σύμβουλο και Γενική Κληρονόμο της πρόθεσής μου για Δημιουργία.

Χρόνια Πολλά Αγάπη μου.

Ο μπαμπούλης