«Αυτά που ήτανε να γίνουν, δε γίνανε ποτέ. Κι αυτά που γίνανε, δεν ήταν για να γίνουν»

Μήδεια, Ευριπίδης.

Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα Μίλγκραμ --Το "Πείραμα" επαναλαμβάνεται σε Ελλάδα Ισπανία και Πορτογαλία.

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο είκοσιεφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία.
Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.

Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση -πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη -κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών.

Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή -που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών.

Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.

Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και -μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου». Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.
Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»  Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος.

(Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)
«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ.
Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει.
15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ' όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ.
«Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.»
Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.

Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο.
Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί.
Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:
«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»
Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.
Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.
«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο... Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»
«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».
«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας 'τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.

Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.

Δυστυχώς έκαναν λάθος.

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ' αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν -συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή.
Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ.
Και το 65%... Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!

Που έγκειται η φάρσα;

Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο».
Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν.
Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».

Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει -ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί -αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».

Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»

Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.
Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθει τις εντολές που του έδωσαν.

Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ' ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές.

Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής -αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του.

Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.

Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.

Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.
Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας -με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

Και μια τελευταία παρατήρηση:

Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ.
Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο.
Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

(Περισσότερα για το πείραμα του Μίλγκραμ μπορείτε να διαβάσετε στο υπέροχο βιβλίο της Lauren Slater: «Το κουτί της ψυχής», από τις εκδόσεις Οξύ, μετάφραση Δέσποινα Αλεξανδρή, 2009)

Πηγή: sanejoker.blogspot.gr

Υ.Γ. 1: Ανυπακοή! Και στο μέσα και στο έξω τέρας.

Υ.Γ. 2: Στους Ανηπάκουους φίλους μου Δημήτρη και Τάνια που με γενναιότητα έφεραν στον κόσμο, τον συγκεκριμένο μάλιστα, και τρίτο παιδί, τον Άγγελο.

                                                                                                       EL GRECO

PROPUESTA PARA MIGRAÑAS Y POLÍTICOS …—ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΗΜΙΚΡΑΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ… 

                                      (Η "Πασιονάρια" με τον Santiago Carrillo)


     Πέθανε χθες ο Santiago Carrillo. Απ τα ιστορικότερα στελέχη του Κ.Κ της Ισπανίας. Μπορεί κανείς να διαφωνεί με το 97% των ιδεών του. Ένα όμως δεν μπορεί να του χρεώσει. Ότι δεν αγωνίστηκε για όσα πίστευε. 97 χρόνια, στον καναπέ δε τον είδε κανένας. Και μόνο γι’ αυτό, είναι Φωτεινό, Επείγον και απολύτως Επίκαιρο παράδειγμα.. Και πάνω που διάβαζα την είδηση του θανάτου του, μου ’ρθε σε μαίιλ και το παρακάτω βίντεο. Γι αυτό τα μπλέκω κι εγώ.

Παρακαλώ δείτε το.

     Αν και στη Μοζαμβίκη εφαρμόζεται ως θεραπεία για πονοκεφάλους και ημικρανίες, χωρίς ίχνος διάθεσης για αστεία ή αστειάκια νομίζω μπορεί και πρέπει να εφαρμοστεί, έστω και Πειραματικά για Θεραπεία συγκεκριμένων Πολιτικών.

     Ειδικά τώρα, που Ελλάδα και Ισπανία αποκτούν κοινά «εξωτικά» χαρακτηριστικά Μοζαμβίκης. Πειραματικά. (Κι αυτοί κάνουν τα δικά τους Πειράματα.) Βλέπουμε ότι δε λειτουργεί; Προχωρούμε σε πιο δραστικές, ας πούμε βαρύτερες Θεραπείες. Και θα φτάσουμε –δυστυχώς- εκεί κι ακόμα παραπέρα απ’ τις «δραστικότερες» και «βαρύτερες» θεραπείες γιατί δεν κάναμε ως τώρα το αυτονόητο, αυτό που επιτάσσει η Κοινή Λογική: ΑΝΥΠΑΚΟΗ σε ό,τι προσβάλει την Κοινή Λογική.

Υ.Γ.: Αν υπάρχουν προτάσεις για άλλες «θεραπείες», παρακαλώ, νοιώστε ελεύθερα να εκφραστείτε…

    Estaba pensando que puede uno estar en desacuerdo con el 97% de las Ideas de Santiago Carrillo. Pero nadie le puede culpar que no Luchó por ellas. Durante 97 años, nadie le ha visto en un sofá. Aunque solamente por eso, es un Brillante, y actualmente Urgente Ejemplo. Justo leyendo la noticia de su muerte, me llegó por mail el video que viene más abajo. Digamos por eso mezclo yo también la dos cosas.

Por favor mirad al video.

     Aunque en Mozambique se aplica como método de terapia de migrañas, sin ninguna intención de hacer chistes o de ser «gracioso», considero que se puede y se debe aplicar – aunque en un principio en una manera Experimental – por Terapia de políticos concretos por lo menos (en principio siempre).

     Especialmente ahora que tanto Grecia como España toman formas y rasgos comunes y «exóticos» de Mozambique. Como un Experimento. (También ellos hacen los suyos.) Vemos que no funciona, aplicamos otras, más drásticas, digamos más fuertes «terapias». Y llegaremos – desafortunadamente - hasta allí y más allá de lo «fuerte», porque todo este tiempo no hemos hecho lo que la lógica común dice: DESOBEDIENCIA a todo lo que insulta la Lógica Común.

P.S.: Si hay otras propuestas para «terapias, por favor, siéntese libre…

                                                                                                           EL GRECO

EL CISNE BLANCO

                            (Alba Lymtsiouli Monasterio en el CISNE BLANCO)

     Muchas veces, a miles (literalmente) de turistas que han viajado por aquí y les he dado visitas guiadas por España, les he hablado del Sistema de Educación español. De mi manera particular de verlo y entenderlo. Un Sistema contra el cual muchos españoles pondrán poner muchos peros y tendrán cosas de qué quejarse, pero ahora que se "desplomará", lo acabarán echando de menos. Normal, lo mismo ocurre con todas la cosas. Casi nunca realmente apreciamos lo que tenemos hasta que lo perdemos. (Si supierais lo que han hecho en Grecia! Sobre todo en materia de Educación y en Sanidad).

     Una de las cosas del Sistema de Educación en España que yo aprecio mucho (hasta ahora por lo menos) es que el Trabajo se hace en el colegio. Así, permite a los niños hacer en su tiempo libre, lo que tienen que hacer mientras sean niños: jugar. En España no hay ¨FRODISTIRIA¨. Y a ver, cómo puedo yo ahora explicaros qué es esta UNIVERSAL PATENTE GRIEGA que se llama ¨FRODISTIRIO¨. No es fácil explicarlo porque al intentar traducirlo no hay palabra. Debo explicar muchas palabras, decir que es un “colegio”, pero no es colegio, es COMO el colegio, como una academia privada, que vas después del colegio, para hacer lo mismo que deberías haber hecho por la mañana en el colegio. Especialmente a partir de los 12 años, todos van al “frodistirio” para dar todas las asignaturas. Total, es una perversión que anula a lo colegios públicos y así mandas a los niños a privados, porque es allí donde se hace un "buen trabajo".

     El hecho de que en España el trabajo se realice en el colegio, permite a los niños no solo tiempo para jugar sino también a los que lo deseen (A LOS NIÑOS NO, LO DESEAN SUS PADRES, MÁS BIEN), hacer cualquier actividad que atraiga a sus almas.  Sin el estrés del niño Super-apuntado, que tiene que ir cada tarde en su segundo, el "verdadero" colegio llamado FRODISTIRIO. (La palabra sale del verbo ΦΡΟΝΤΙΖΩ, que significa CUIDAR). Un niño griego tiene que ir por la mañana al colegio, volver a casa a comer rápido, corriendo luego al FRODISTIRIO 3-4 hora para que lo “CUIDEN” un poco, volver sobre las 7 u 8 a casa, hacer las tareas para el día siguiente (para el colegio que debería ser el único y verdadero), encender un poco la tele o el ordenador…  Este niño, ¿Cuándo va a jugar y cuándo va a hacer digamos una actividad que realmente desee? Está el pobre “activado” como la nevera, todo el día. Cómo no va acabar obeso o anoréxico, deprimido o hiperactivo? (Según las estadísticas europeas los niños griegos son los más obesos de toda la Famosa "Unión" Europea). Y hacer todo este maratón para después ¿QUÉ? ¿Para pasar directamente del estado de niño Super-Activado al de adulto Parado?  Trabajar ¿dónde? Siendo además griego y teniendo ya gracias a nuestro ex – primer ministro (con minúsculas) G. PAPANDREOU la fama de vago, corrupto, no productivo… (plus de obeso).

     Ojala me equivoque pero el sistema educativo en España, no puede ser una excepción dentro de este  Nuevo Orden de Asco y estará "desplomado" lentamente a través de la "limpieza general" a través del "Orden" que trata poner en "Casa" esta Gran Ama de Casa que se llama "Gobierno Rajoy". Quitará el polvo (en el papel del polvo podrían perfectamente ser los profesores), barrerá (la subvenciones), y pasará la fregona "uniendo" en UNO varios colegios. TODOS JUNTOS EN UNIÓN. (Digamos que yo, aunque griego y no troyano estoy en el papel de Kassandra previendo sólo males. Aquí está el "Ama de Casa" para dejar mi Delirio de Visiones en evidencia y quedarme en ridículo, un simple, un "obeso" en todos los sentidos.

     Pero hoy, siento la necesidad de dar con todo mi alma las Gracias a este Sistema, al que hubo al menos hasta ahora. Porque permitió a Alba en estos primeros 7 años de su vida tener tiempo libre para jugar y también para hacer lo que le gusta. Hoy, Alaitz y yo vimos los primeros frutos de lo que ha permitido el Sistema: Alba pasó, las dos audiciones del Conservatorio Profesional de Danza de Madrid. Porque lo años anteriores tenía mucho tiempo libre y hacía ballet en una Academia subvencionada. Ahora, va a estudiar Danza, casi bajo coste. Con 286 euros al año. (Espero que se le escape algo al señor Rajoy y que quede así.)

     Por encima de mi orgullo como padre, (quedó 3ª entre cien niñas) estoy muy agradecido a las condiciones que lo hicieron posible, al sistema hasta ahora, a los contribuyentes españoles incluyendo a mi mujer, que proporcionan la oportunidad de educación para mi hija con sus impuestos. Porque yo, los pago en Grecia para "salvar" a mi país. Sólo queda saber de qué y de quién está en peligro. Irónicamente estoy subvencionando la propaganda sobre vagos, corruptos y no productivos… Con dinero público viajaba Mr. Papandrou "promocionándonos" y pidiendo disculpas a los europeos por el corrupto pueblo que le tocó gobernar.

     Queda ahora, que Alaitz y yo, adaptemos nuestras vidas a la de Alba. Llevarla, esperarla, traerla, volverla a llevar… Desde luego antes de todo, tenemos que volver a ver la película "CISNE NEGRO". Y una vez a la semana repetir por si acaso. Para que ni se nos ocurra NUNCA JAMÁS, ni a mi ni a Alaitz, a restregarla en su cara el famoso: "Lo que hemos hecho nosotros por ti…" y otras frustraciones por Amor.

P.S: Alba mi amor, mejor te lo dejo por escrito y en público, para que no haya "malentendidos" y no te lo cambie después con demagogia y chantajes sentimentales: NO ESPERAMOS NADA MÁS DE TI QUE DISFRUTAR LO QUE QUIERAS HACER. HACERLO MIENTRAS LO DISFRUTAS Y NI UNA HORA MÁS. Y NO HACEMOS NADA POR TI COMPARADO CON LA ALEGRÍA QUE CADA DÍA NOS DAS POR SER COMO ERES. Y acuérdate, ante las duras exigencias de la Danza y de la Vida, la Perfección, no sólo es controlar tus "movimientos", sino, perder también algunas veces su control,  Liberarte. Perfecto será lo que tú haces con amor y tu propia manera particular. 

                                                                                                          EL GRECO

Ο ΑΣΠΡΟΣ ΚΥΚΝΟΣ ή Η ΑΛΜΠΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ

                        (Η Άλμπα Λυμτσιούλη Monasterio στον "Άσπρο Κύκνο".)

     Πολλές φορές,

σε χιλιάδες ανθρώπους (κυριολεκτώ) που συνταξίδεψα και ξενάγησα στην Ισπανία

τα τελευταία χρόνια

μίλησα για το Σύστημα Παιδείας της Ισπανίας.

Ένα σύστημα που αν μη τι άλλο έχει ΟΡΑΜΑ!

Να ετοιμάσει πολίτες και όχι «παπαγάλους» ή συνδικαλιστές που θα αγωνίζονται για το δικαίωμά τους στη λούφα.

Ένα Σύστημα Παιδείας που επιτρέπει στα παιδιά να παίξουν, που όσο είναι παιδιά τουλάχιστον είναι και το σημαντικότερο.

Μπορούν να παίξουν γιατί η Δουλειά γίνεται στο Σχολείο.

Και το απόγευμα δεν έχουν φροντιστήριο.

Να το πω πιο σωστά,

όχι δεν έχουν,

και να ήθελαν,

πού να το βρουν;

Στην Ισπανία δεν υπάρχουν φροντιστήρια. 

Δικιά μας κι αυτή η Παγκόσμια Πατέντα!

     Το ότι η δουλειά γίνεται στο σχολείο,

εκτός από ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι, ε

πιτρέπει σε όσα παιδιά το επιθυμούν

(ΟΧΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ,

ΣΕ ΟΣΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ )

επιτρέπει να ασχοληθούν και με ό,τι τραβάει η ψυχή τους.

Χωρίς το Άγχος του Υπερ-απασχολημένου  παιδιού γιατί έχει να κάνει και τα μαθήματά του, σχολικά και εξωσχολικά.

Και μετά να ’ναι παχύσαρκο ή ανορεξικό,

μελαγχολικό ή υπερκινητικό.

Κι όλα αυά στο κάτω-κάτω για ποιο λόγο;

Για να γίνει (κατά πάσα πιθανότητα) σε λίγα χρόνια κατ’ ευθείαν

από Υπερ-απασχολημένο,

Υπο-απασχολήσιμο;

Ώρες-ώρες σκέφτομαι, πόσες λέξεις καινούριες δε μάθαμε με Πρωθυπουργούς και Παρατρεχάμενους τους που προσπάθησαν να μας "εκσυγχρονίσουν".

«Απασχολήσιμος»,

«Πχιότητα»

«Ευαλφάλεια», —

Ναί, αυτό επί λέξη,

κατά γράμμα,

το άκουσα με τα ίδια μου τ' αφτιά

να βγαίνει από το ίδιο της το στόμα,

της πρώην Υπουργού Παιδείας,

της κ. Α. Διαμαντοπούλου.

Βγαίνει λέει από το

flexibility και το

security

κα οφείλαμε όλοι να καταλάβουμε από πού ακριβώς βγαίνει

αλλιώς,

τουλάχιστον ως αγράμματες βλαχάρες θα μας κοίταζε.

Τα 'χει αυτά ο "Εκσυγχρονισμός"

ψοφάει να δανειστεί αντί να κοιτάξει πρώτα

στην τσέπη του να δει τι έχει.

     Το Σύστημα Παιδεία στην Ισπανία,

δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση μέσα σ’ αυτή τη

Νέα Τάξη και Ασφάλεια,

και «ξεδοντιάζεται» σιγά-σιγά

μέσω του «Νοικοκυρέματος» που επιχειρεί αυτή η Νοικοκυρά που λέγεται Κυβέρνηση Rajoy.

     Όμως εγώ,

νοιώθω σήμερα την Ανάγκη να πω ένα Μεγάλο Ευχαριστώ σ’ αυτό το μέχρι τώρα Σύστημα,

καθώς επέτρεψε στην Άλμπα σ’ αυτά τα πρώτα 7 χρόνια της ζωής της να έχει Ελεύθερο Χρόνο

και να κάνει ό,τι της αρέσει.

Σήμερα είδαμε,

 η Αλάιτζ κι εγώ τους πρώτους καρπούς.

Η Άλμπα πέρασε με επιτυχία, 3η τις δύο Ακροάσεις/Οντισιόν της Κρατικής Ακαδημίας Κλασικού Χορού της Αυτονομίας της Μαδρίτης. 

Θα σπουδάσει Χορό σχεδόν ανέξοδα. Με 200 ευρώ το χρόνο. (Μέχρι να το "νοικοκυρέψει" κι αυτό ο Rajoy.)

     Πάνω κι απ’ την υπερηφάνεια ως πατέρας,

νοιώθω Ευγνωμοσύνη προς τις συνθήκες που το επέτρεψαν,

προς το μέχρι τώρα Σύστημα,

προς τους ισπανούς φορολογούμενους που δίνουν την ευκαιρία

και στη δικιά μου κόρη

να μεταποιεί σε Παιδεία της τους φόρους τους. (Γιατί εγώ, τους δικούς μου, τους πληρώνω στην Ελλάδα.)

     Μένει τώρα, η Αλάιτζ κι εγώ, να προσαρμόσουμε τη ζωή μας και να πηγαινοφέρνουμε την Άλμπα,  να την περιμένουμε, και να και να και να...

Πάνω απ’ όλα όμως, πρέπει να ξαναδούμε την ταινία «ΜΑΥΡΟΣ ΚΥΚΝΟΣ».

Και μια φορά την εβδομάδα καλού κακού να τη ξαναβλέπουμε.

Για να μη διανοηθούμε να τρίψουμε στα μούτρα της Άλμπας ΠΟΤΕ το περίφημο: «Τι κάναμε εμείς για σένα» κι άλλα τέτοια Ευνουχιστικά. 

Υ.Γ.: Άλμπα μου, καλύτερα να το ’χεις και γραπτώς, 
δημόσια,
 για να μη στ’ αλλάζω μετά. 

ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ. ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΧΑΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.  

Και να θυμάσαι, μπροστά στις σκληρές απαιτήσεις 
του Χορού και της Ζωής, 
Τελειότητα, 
δεν είναι μόνο να ελέγχεις τις κινήσεις σου, 
είναι και να χάνεις καμιά φορά τον έλεγχο, 
να Ελευθερώνεσαι. 
Τέλειο θα είναι αυτό που θα έχει τη σφραγίδα τη Δική σου, 
την Προσωπική.

                                                                                                                EL GRECO

                                                  (BLACK SWAN-ΜΑΥΡΟΣ ΚΥΚΝΟΣ)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΝΤΙΝΑ

                     (Όταν πρωτοείδα τη φωτογραφία, νόμιζα πως ήταν η Γιαγιά μου. Ίδια. 
                    Ολόιδια! Και με την ίδια στάση. Πάντα δίνοντας. Μήλα, αυγά, χήνες...)

     Είναι τα γενέθλια της Ντίνας σήμερα. Θα ήταν δηλαδή αλλά από φέτος θα τα κλείνει στη Μνήμη. Σ' αυτά τα πρώτα γενέθλια στη Νέα της Τάξη Πραγμάτων, τής εύχομαι να είναι αλήθεια όλα αυτά περί Αναστάσεως.

     Της εύχομαι μ’ ένα τραγούδι ενός συμπατριώτης μας, Λαρισαίου, συνομηλίκου της , το 1959 σαν τη Ντίνα γεννήθηκε κι ο Θ. Παπακωνσταντίνου. (Απλή συνωνυμία απ’ όλες τις απόψεις με τον άλλο, τον «υπουργό», τον Τιτανικό. Άλλο Ευαισθησία κι άλλο Αναισθησία.) Της εύχομαι μ’ ένα τραγούδι που αν και δε γράφτηκε γι’ αυτή θα μπορούσε. «Αχ Ζωή Μάγισσα».

     Και με μια αναδημοσίευση κειμένου που γράφτηκε όμως γι’ αυτή. «Λάρισα – Ανδαλουσία σε 5 λεπτά».

http://elgrecomadrid.blogspot.com.es/2012/08/5-adios.html

     Δεν ξέρω, - αλήθεια δεν ξέρω γι’ αυτό και δεν το αποκλείω - αν γίνονται Πάρτι Εκεί, όπου τέλος πάντων είναι αυτό το Εκεί. Πάντως θυμάμαι τώρα, είχα χάσει κι άλλο πάρτι της. Το 1995 γιατί τέτοια μέρα είχε πεθάνει η Γιαγιά μου η Κατίνα, με Γ κεφαλαία Γιαγιά, ό,τι πιο κοντινό στη Λωξάνδρα και ό,τι πιο τρυφερό μ’ αγκάλιασε ποτέ.

     Όπως και το ’95 Ντίνα μου, ούτε και φέτος θα μπορέσω να είμαι στο πάρτι σου. Για του χρόνου που να ξέρω αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι δε με παρεξηγείς. Ξέρεις ότι είναι γλυκιά η ζωή, Μάγισσα.

     Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση Ντινάκι μου. (Κάνε τη χαζή όπως έκανες σε τόσα άλλα. Μας συμφέρει να την Πιστεύουμε.)

Υ.Γ.: Αν δεις τη γιαγιά μου, πες της να σου κάνει για το πάρτι χήνα με πατάτες στο φούρνο. Θα τρελαθείς.

                                                                                                      EL GRECO

MI ÚLTIMO TANGO EN ATENAS

Poco comparte El Greco con sus amigos hispanohablantes. Es por falta de tiempo, este período por lo menos. Y en general por respeto hacia un idioma que no es mío para sentir el «derecho» de maltratarlo. Los maltratos ocurren «dentro de cada casa», si no, se denuncian inmediatamente. Viendo como maltratan muchos periodistas griegos la lengua griega sin ser denunciados, en esta conclusión he llegado. Para mi, un idioma no es simplemente un modo de comunicar. Más que eso es una forma de Pensar, la Infraestructura para poder Pensar.

Hoy, sin ninguna intención de ser una «Nia Vardalos», (la guionista y directora de la película «Mi Gran Boda Griega» donde todo venía del griego) quiero compartir una nueva canción, un Tango, con el título «ESTE ES MI ÚLTIMO TANGO EN ATENAS» compuesto por el argentino Daniel Armando, cantado por la griega Eli Paspalá en castellano. Allí está el tema. Todas, pero TODAS las palabras que se usan en castellano, son griegas. Menos las del refrán que repite el título. Lo digo por animaros. Para que vayáis a Grecia ahora que termina la temporada turística y supuestamente los  precios bajan. Podéis ir los hispanohablantes porque sois griegohablantes también. No es la única cosa que somos sin saberlo. Ir a Grecia antes de la «Tormenta». Porque en mi país viene una «Tormenta» muy fuerte. Ir ahora que más o menos tenéis el idioma bien. Ahora que todavía os entenderemos hablando en griego aunque en español. Porque es muy probable, que nosotros, más adelante, no hablamos griego. Esta semana que han empezado los colegios, han salido los nuevos libros para la primaria. Y quitamos  todos los ies. Para ser europeos. Nos quedamos sólo con una. Ni «Η» ni «ΟΙ» ni «ΕΙ»ni siquiera la «Υ» la Υ llamada griega. Los griegos quitamos la Y griega. Sacamos nuestros dientes uno por uno con el alicate.

Tengo que reconocer que es el guión perfecto. Primero nos acostumbraron en mucho coche, mucha casa, muchas vacaciones… Luego nos culparon de que «vivimos por encima de nuestras posibilidades». Después nos anularon con una propaganda que envidiaría hasta Goebbels: «Todos los griegos somos corruptos.» Nadie allí paga impuestos. Y todo eso, lo descubrieron los últimos dos años. Ahora, si queremos seguir existiendo, hay que pagar. Hay que confesar. Hay que coger el látigo, y después de suficiente dosis de palizas hay que ser otros. Hasta con nuevo idioma. Por lo menos renovado y más europeo. Son demasiados ies e igual el tiempo que requiere para aprenderlos nos hace «No Productivos». Hay que ser productivos. Si no, Los Mercados se van a levantar con un dolor de cabeza terrible. Y de barriga también. No podemos perder el tiempo pensando qué «I» vamos a usar. No podemos perder el tiempo pensando. En general. Hay que producir. Pero somos unos corruptos que pierden el tiempo aprendiendo ies!

Claro eso no puede pasar de un día para el otro. Todos los grandes crímenes se hacen profundizando en el tiempo. En otras palabras tenéis tiempo para visitar a mi país y ser entendidos. Tenéis tiempo de una generación. Pero cuando los que este año van a primero de primaria sean adultos, será tarde.

Pobre de Alba que la machaco cada día con la ortografía griega haciéndola perder horas de juego. Igual tengo que invertir este tiempo para hablarla de la famosa Globalización. Parece que el mundo que viene será unicolor! Nada de tonterías de variedad. Todos grises.

                   EL GRECO

 Mi último tango.

Η 11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΜΟΥ— ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΑΠ’ ΤΗ ΓΡΑΝΑΔΑ

Η είδηση με βρίσκει στο δρόμο προς Γρανάδα. Κυριολεκτικά στο δρόμο, ακριβώς εκεί που δε μπόρεσα να βρω τρόπο, μια πτήση, συνδυασμό πτήσεων κάτι που να με φέρει στη Λάρισα στην ώρα μου, την ώρα της κηδείας.

Η θεία Ιφιγένεια πέθανε.

Κι αναγκαστικά την αποχαιρετώ απ’ τη Γρανάδα.

Λέω στον εαυτό μου, «τουλάχιστον είμαι στη Γρανάδα.» Αν με είχε βρει σε κανένα Λουξεμβούργο; Ή να πρέπει να θρηνήσω βρυξελιώτικα, σε κάνα  μπιστρό. Να με κοιτάζουν όλοι απαξιωτικά επειδή βγαίνω έξω να καπνίσω… 
Πάλι καλά στη Γρανάδα. Δεν είναι  «ντε μοντέ» εδώ ακόμα τα αισθήματα. 

Και πάλι καλά με βρίσκει η είδηση με έλληνες τουρίστες, που αν και τουρίστες, ως έλληνες, ακόμα Αντιλαμβάνονται την έννοια τού Πένθος. 

Όταν με πήρε νωρίτερα η Ειρήνη και μου είπε «πέθανε η θεία Ιφιγένεια», πήρα το μικρόφωνο και στο γκρουπ, «Μου συμβαίνει κάτι προσωπικό, θα ήθελα την κατανόησή σας, για λίγη ώρα δε θέλω να μιλήσω».
Ευτυχώς ήταν έλληνες. Κατ' αρχήν αμέσως κατάλαβαν: «Θάνατος;» ειπαν. Κι σχεδόν όλοι μαζί: «Προς Θεού Γιάννη, αλίμονο!» 
Είναι θαυμαστός ο τρόπος που συνεννοούμαστε οι έλληνες μπροστά στο Θάνατο. Ακόμα τουλάχιστον. Και τουλάχιστον εκεί καμιά παραφωνία, κομψά, χωρίς πολλές πολλές κοβέντες. Το «ΠΑΡΑΓΩ Ο,ΤΙ ΜΑ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ», δεν είναι το «Ευαγγέλιο» των ελλήνων. Ακόμα τουλάχιστον. Είμαστε κι αυτό οι έλληνες, δεν είμαστε μόνον «πού θα δώσω κι από πού θα πάρω φακελάκι». Καλή είναι η Αυτοκριτική αλλά το «μόνιμο μαστίγωμα» δεν φέρνει την Ανάσταση. Με υπερηφάνεια επιβεβαίωσα ότι για τους έλληνες ΑΚΟΜΑ και στο 2012, το «παράγω», δεν είναι πάνω απ’ το Θάνατο. Χωρίς εξηγήσεις, το μυρίζονται το Πένθος και το Σέβονται οι έλληνες. Και μόνο που σκέφτομαι ότι μπορεί να μου 'χε τύχει με κανένα γκρουπ με άγγλους ή με γερμανούς παρηγορούμε κατ’ ευθείαν.

Μόνος μου μπροστά στον υπολογιτή βάζω στο youtube «Λόρκα», κι όλο θρήνοι μου βγαίνουν. Λες κι είναι «της μόδας» εδώ οι θρήνοι. Ψάχνω έναν ν’ αποχαιρετήσω τη θεία Ιφιγένεια.

. Πριν λίγο γύρισα απ’ το Sacromonte. Εκεί που είχα πάει μαζί της το 2005. Το μοναδικό ταξίδι που έκανε στην Ισπανία. Το μοναδικό που έκανε εκτός Ελλάδος γενικά. Μια ολόκληρη ζωή στο χωριό, αλλά ακριβώς αυτό την έκανε κοσμοπολίτισσα. Είχε «ταυτότητα» και ήταν Ασφαλής. Τριάντα χρόνια δεν την είδα ποτέ να παριστάνει κάτι άλλο απ' αυτό που ήταν. 

Στο Ουρανό κι η θεία Ιφιγένεια. Στη Γη δηλαδή αλλά ας το λέμε Ουρανό για παρηγοριά. Αυτό δεν είναι Ουρανός! Ουρανός-Τέρας είναι! Δράκος Κακός αυτός ο Ουρανός! Μέσα σε ενάμιση μήνα και  Ιφιγένεια και Ντίνα.

Σήμερα, την 11^η Σεπτεμβρίου, για μένα έπεσε ο ένας απ’ τους δύο Πύργους μου. Τυχεροί όσοι μπορούν να πουν ότι είχαν και δεύτερη μάνα. Αυτό ήταν για πολλά χρόνια η Ιφιγένεια για μένα, κάτι σα δεύτερη μάνα. Η πρώτη, η βιολογική μου, δεν είναι Πύργος, είναι η γη όπου πατούν οι Πύργοι μου. Το World Trade Center μου αποτελείται από τη θεία Ιφιγένεια κι απ’ τον Αντόν. Αυτός είναι ο άλλος μου Πύργος, ο Αντόν. (Απολαμβάνω αυτό το «ΕΙΝΑΙ» γιατί το «ΗΤΑΝ» μ’ έχει βάλει στο μάτι τελευταία. Ο Αντόν στέκεται Όρθιος.) Οι δύο μου Πύργοι, Αντόν και Ιφιγένεια που μου έδωσαν τα πυρηνικά μου όπλα για τις δύσκολες στιγμές. Ο Αντόν μου είπε: «The more you struggle the more you loose» και η η θεία Ιφιγένεια το ίδιο με το δικό της τρόπο: «Δεν πειράζει Γιαννάκη, όσο σκας, τόσο χειρότερα, έχει ο Θεός, μη σκας.»

Ώρες-ώρες νοιώθω ότι αυτό το «έχει ο Θεός», θα μπορούσε και να παραλειφθεί όμως ο τρόπος που αντιμετώπισε την αρρώστια της, την ELA, μου κόβει και φόρα και θυμό και τάσεις αθεΐας. Πού να βρει ένας άνθρωπος χωρίς Θεό τόση δύναμη κι αξιοπρέπεια, τόση ηρεμία και τόση γλυκύτητα ν’ αντιμετωπίσει μια ασθένεια που αν και λέγεται ΕΛΑ, ήταν ένα ξερό ΦΥΓΕ; Και μάλιστα φύγε κατ’ ευθείαν για τον Ουρανό. Μέσα σ’ ένα χρόνο, από Πύργος, Σκελετός.

Το 1994 έγραψα το πρώτο μου έργο. «The Virus ή το Μεθύσι του Νώε». Ο Αντόν το διάβασε κι ενθουσιάστηκε. (Από αγάπη, είμαι σίγουρος, γιατί εκείνη η εκδοχή ήταν μέτρια, η επόμενη μάλλον έγινε συμπαθητική.) Αποφάσισε να το ανεβάσει στη σκηνή, στις Φιλιππίνες. Το έργο ήταν βιογραφικό, μιλούσα για το θάνατο του παππού μου. Στη Σκηνή της κηδείας ο Αντόν ήθελε Ψαλμούς του Δαυίδ στα ελληνικά, αυθεντικούς, φωνές με πόνο, όχι, c.d απ’ το Metropolis. Η θεία Ιφιγένεια είχε αμέσως τη λύση: «Γιαννάκη μη σκας» μου είπε, «θα ’ρθει κι η μαμά σου, θα πούμε και τη θεία τη Νίτσα, άα θέλει κι η θεία Αννούλα, θα ψάλουμε εμείς εδώ στο σπίτι και θα μας ηχογραφήσετε. Ουυυ, θα ρίξουμε κι ένα κλάμα… Θα δεις, ωραιότατη κηδεία θα σας κάνουμε»

Κι έτσι έγινε.

Θα ήθελα πολύ να είμαι εκεί σήμερα, να την αποχαιρετήσω από κοντά, μ’ ένα τραγούδι. Τραγουδήσαμε πολύ με τη θεια Ιφιγένεια απ’ το 1984 που χωρίς ίσως να το 'χει καταλάβει με μεγαλώνει σαν τρίτο της παιδί. Απ’ το 1984 μου δίνει να τρώω, να πίνω, μου μαθαίνει να συγχωρώ, να βλέπω τα πράματα σχετικά… Να στεναχωριέμαι όσο αντέχω. Ποτέ παραπάνω. Πάνω απ' όλα αυτό μου έδωσε, αυτή είναι η μόνη Πυρηνική Κεφαλή που έχω για ν' αντιμετωπίζω όσα πέφτουν στο κεφάλι μου. Να στεναχωριέμαι όσο αντέχω!

Δεν μπορώ όμως σήμερα να της τραγουδήσω. Η Ζωή τα ’φερε έτσι να μην είμαι στο Θάνατό της. Ζωή είναι αυτή, έχει προτεραιότητα, αφού αποφάσισε έτσι…Δεν αντέχω να τα βάλω μαζί της.

Ας πούμε ότι δε σκάω. Ας πούμε ότι θα κάνω αυτό που με συμβουλεύει 30 χρόνια τώρα. Αλλά δεν μπορώ και να την αποχαιρετήσω βρυξελιώτικα. Αφού δεν μπορώ να της τραγουδήσω εγώ, βρήκα άλλον να το κάνει για μένα και σίγουρα καλύτερα. Στη Γρανάδα είμαι, δε θα έβρισκα άνθρωπο και θρήνο; Την Estrella Morente βρήκα, γραναδίνα βέρα, να τραγουδάει πάνω απ’ το φέρετρο τού πατέρα της, να θρηνεί, σα γνήσιο παιδί του Λόρκα, χωρίς κανένα βρυξελιώτικο κόμπλεξ να πενθεί, με εξωστρέφεια να ξερνάει τον πόνο της γιατί αλλιώς θα σκάσει, σκάει εύκολα ο άνθρωπος κι ας είναι τέρας, να θρηνεί όπως πρέπει να θρηνεί ο άνθρωπος όταν χάνεται μια ζωή. Γιατί είναι γλυκιά και λίγη όσο και να κρατήσει. Μόνο όσοι ζουν για να «παράγουν» δικαιολογούνται να  αντιμετωπίζουν το Θάνατο «ψύχραιμα».

 Εγώ απόψε, δεν έχω ίχνος ψυχραιμίας.

Θεία, στο λέω από ’δω, κι αν δεν τ’ ακούσεις, ζήτησα κι απ’ την Ειρήνη να στο πει στ’ αυτί όταν θα σε αποχαιρετάει: Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΟΛΑ.

                                                                        Γρανάδα 11-9-2012 
                                                  
                                                                                            Γιαννάκης

                                          

Ο ΟΡΚΟΣ

   

     Σας παρακαλώ να δείτε αυτό το βίντεο. Να δείτε με τα μάτια σας τη "μεταρύθμιση" του κ. Μ. ΡΑΧΟΙ. Να δείτε τη ζητάει η "μεταρύθμισή του" από τους εργαζόμενους. Να δείτε πόσο πρωτοπόρος ήταν ο κ. Λοβέρδος ακόμα και σ' αυτό. Οι εργαζόμενοι όμως στο Εθνικό Σύστημα Υείας της Ισπανίας, (το καλύτερο όλης της Ευρώπης μέχρι την εκλογή του Ραχόι τον περασμένο Νοέμβριο) ορκίζονται ΑΝΥΠΑΚΟΗ! 

     Εδώ που έφτασαν τα πράματα είναι κι αυτό μια στάση. Καθαρή και γενναία διότι ρισκάρουν τη δουλειά τους. Όμως μήπως δε δοκιμάσαμε και το μοντέλο της ΥΠΑΚΟΗΣ; Στο κάτω-κάτω υπακοή σε τί; Στο Τέρας μέσα μας. Γιατί όλοι οι απλοί άνθρωποι ένα τέρας το ’χουμε μέσα μας. Οι απλοί, όχι οι διάνοιες, οι υπέρτατη διανόηση σαν την κ. Ρεπούση τον κ. Μπίστη και τ’ άλλα παιδιά. Οι άλλοι όμως, εμείς, οι ποταποί με τα ζωώδη ένστικτα, κάποια στιμή έστω και με το φως σβηστό σκεφτήκαμε και νοιώσαμε "δεν αντέχει άλλους πακιστανούς η Ελλάδα" ή "θα πληρώνω εγώ χαράτσια για να έχουν οι ιρακινοί δωρεάν περίθαλψη;". 

    Αλλά είμαι βέβαιος ότι και οι Πακιστανοί από το να κρατούν μια σημαία του ΠΑΣΟΚ στο Σύνταγμα, σίγουρα στο Πακιστάν θα προτιμούσαν να είναι, με τους δικούς τους, στην πατρίδα τους. Το ίδιο και οι ιρακινοί. Αλλά αυτοί που κάνουν τώρα τη "μεταρύθμιση" είναι οι ίδιοι που βομβάρδισαν το Ιρακ και τους ανάγκασαν να πάρουν τους δρόμους. Να τη χέσουν τη δωρεάν περίθαλψή μας! Στα σπίτια τους θα ήθελαν να είναι. Όπως κι εγώ. Αλλά δε συμπέσαμε πουθενά με τον Πάγκαλο για να τα φάμε μαζί και να μην πρέπει τώρα και μένα να με περιθάλπει το ισπανικό σύστημα υγείας. 

 

                  Με ευχαριστίες στη Στέλλα που μου έστειλε το βίντεο. Γιατί τρέχουν όλα πιο γρήγορα από μένα και δεν τα προλαβαίνω.

                                               Βαρκελώνη

                                                                 EL GRECO

            QUE FACE… IL GRAN RIFIUTO

(Στο κέντρο η Ελλάδα όπως ήταν πριν 2 χρόνια, αριστερά όπως θα 'πρεπε να είναι και δεξιά η εικόνα της μετά από τόση "Σωτηρία".)

     Το ότι πληθυσμός της Ευρώπης γερνάει είναι αναμφισβήτητο γεγονός αλλά αναμφισβήτητο θα ’πρεπε να θεωρείται κι το ότι ο κόσμος δε γυρνάει γύρω απ’ αυτή.   Υπάρχουν κι άλλες ήπειροι. Λίγα τετράγωνα νότια της μύτης μας είναι η αφρικανική και άλλα τόσα ανατολικά η ασιατική οι οποίες αντί να γερνάνε παρακολουθούν σα γριές ανήμπορες εκατομμύρια απ’ τα παιδιά τους να πεινάνε (ή πεινούσαν γιατί ήδη πέθαναν απ’ την πείνα.)

     Παρ’ όλα αυτά, η Γηραιά ήπειρος επιμένει να ελπίζει και να εμπιστεύεται τον γηραιό εαυτό της αναθέτοντας μικρά ή μεγάλα έργα σε «έμπειρους». Λες και δεν είδαμε πως τα κάναν μέχρι τώρα οι «έμπειροι». Μοιραία η Άρνηση Της Γηραιάς Ηπείρου να εμπιστευθεί τους νέους. Το πολύ-πολύ κάνα Erasmus για αυτούς, κι όταν γεράσουν, μετά από πολλά ξεσκαρταρίσματα της ζωής και της ίδιας θα διαλέξει τους πιο υπάκουους πρώην νέους για να τους αναθέσει τις Μεγάλες Αποστολές να σώσουν τους λαούς από τις Κρίσεις.

     Γέρους δεν εννοώ οπωσδήποτε όσους είναι 80 χρόνων όπως και νέοι δεν είναι απαραίτητα οι 25άρηδες. Φτάνει να κοιτάξει κανείς τις νεολαίες των κομμάτων στις συγκεντρώσεις με τις πλαστικές σημαίες για να διαπιστώσει ότι υπάρχει και πρόωρη γήρανση.

     Αφορμή για την ανάγκη μου να γράψω όλα αυτά ήταν η δουλειά μιας 80χρονης,  της κυρίας Cecilia Jiménez από το χωριό Borja της Zaragoza. Βρέθηκε εκεί μια εικόνα του Ιησού από τις αρχές του 20ου αιώνα, έργο του Elías García Martínez. Βρέθηκε σε κακή κατάσταση και χρειάζονταν καθαρισμό και γενικώς αποκατάσταση. Ε λοιπόν μια κοινωνία σαν την ισπανική, με τόσους νέους άνεργους, αποφάσισε να αναθέσει τη δουλειά σε μια έμπειρη 80χρονη, τη Cecilia. Ιδού το αποτέλεσμα!

     Κατά τη γνώμη μου δεν είναι αλληγορία, είναι πιστή φωτογραφία της αντίστοιχης «αποκατάστασης» της «διαφθαρμένης» Ελλάδας από τα έμπειρα χέρια των μόνιμων σωτήρων. Και το χειρότερο, η ανάθεση της αποκατάστασης του πάλαι ποτέ έργου Τέχνης που λέγεται Ελλάδα (Έργο Τέχνης από πλευράς ποιότητας ανθρώπων  ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ) έγινε μετά από Δημοκρατικές (λένε ) Εκλογές κι όχι όπως στην περίπτωση της κυρίας Cecilia με απ’ ευθείας ανάθεση, επειδή ήταν φίλη του παπά του χωριού και εφημέριου της εκκλησίας όπου βρέθηκε η εικόνα. Ιδού και η συντηρήτρια έργων τέχνης Cecilia Giménez.

     Δεν έχω τίποτα εναντίων των  ηλικιωμένων. Το αντίθετο! Πιστεύω ότι αυτό που χρειάζονται είναι τρυφερότητα, αγκαλιά συντροφιά κι ένα σωρό άλλα πάντως όχι δουλειά και ευθύνες μέχρι τα 90.

Υ.Γ 1.: Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων ομολογώ δημόσια ότι μ’ έπιασα πολλές φορές επ’ αυτοφώρω να λέω : «Μακάρι να ζούσε ο Μ. Χατζιδάκις, να έπεφτε λίγο ο μέσος ηλικίας και να ανέβαινε ο μέσος της Νοημοσύνης μας.

Υ.Γ 2: Προς αποφυγήν παρανοήσεων διευκρινίζω ότι θεωρώ πιο νέο τον Μανώλη Γλέζο απ’ τον Αλέξη Τσίπρα.

                                                                                                      EL GRECO

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΑΠΟ ΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΕΡΧΕΤΑΙ

                                                           FERNANDO ALONSO

    Τη στιγμή που η ελληνική ψευτοδιανόηση (κατά τη γνώμη μου) σαν τον Ανδρουλάκη το Μπίστη, τον Δήμου τον Δανίκα και τ' άλλα παιδιά επιδίδονται στο πιο δημοφιλές σπορ, το γλύψιμο-επιβίωση, ένας οδηγός ισπανός, ας πούμε ότι δεν περιμένεις κάτι παραπάνω, με λίγες λέξεις στη δήλωσή του, υπενίσσεται ευφυώς αυτό που θα 'πρεπε να λένε χωρίς περιστροφές και υπενιμούς οι διανοούμενοι κάθε χώρας.

     «Είναι ωραία, ένας Ισπανός, με ένα ιταλικό αυτοκίνητο, σχεδιασμένο από έναν Έλληνα, να νικά στη Γερμανία»!

Φερνάντο Αλόνσο, Οδηγός FORMULA 1

Το τραγούδι που έγραψε ο Melendi για τον Fernando Alonso. Του έβαλε για τίτλο El Nano. (Ο Νάνος). Αποδείχτηκε γίγαντας. Σε αντίθεση με τον Πύρρο Δήμα. (Κατά τη γνώμη μου σοβαρός άνθρωπος δεν μπαίνει στην μετά Γ. Παπανδρέου εποχή επικεφαλής ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.

                                                                                               EL GRECO   Σεβίλλη, 25/82012

LE VECCHIE SIGNORE

     Στο σκίτσο, δυο γριές "κατάδικες" κοιτάζουν τη βάρκα που φθάνει φέρνοντας "καινούριες",  γριές κι αυτές. Και σκέπτομαι πόσο "καλή δουλειά" έχει γίνει ώστε ακόμα και ευφυείς, καυστικοί και εύστοχοι σκιτσογράφοι να βάζουν σ' όλα πρόσωπα γηρασμένα. "Γριές χώρες" καταδικασμένες περιμένουν άλλες "γριές χώρες". Κανένα παιδί. Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία: γριές. Ίσως η απεικόνιση να είναι όντως εύστοχη. Επειδή δεν αντιδρούν. Πόσο ν' αντιδράσει κι γέρος κι η γριά! Η Υπομονή είναι τώρα η Τέχνη τους. Η Φάση τους.

     Φαντάζομαι στο σκίτσο τέσσερα παιδιά. Όπου γριά, ένα παιδί. Ελληνάκι, και πορτογαλάκι, να περιμένουν ένα ισπανάκι κι ένα ιταλάκι. Όχι για να παίξουν. Έστω για να μεγαλώσουν μαζί, απότομα και πριν την ώρα τους. Συνειδητοποιώ όμως πως μάλλον δίκιο έχουν οι σκιτσογράφοι. Και ευφυείς είναι και εύστοχοι. Γιατί στην περίπτωση της Ελλάδας τουλάχιστον, με την "Ευφυή Γενοκτονία", με Μνημόνια και Δανειακές Συμβάσεις οι έλληνες ξεχάσαμε ποιο είναι το πραγματικό μας πρόβλημα: η υπογεννητικότητα.

     Και σκέπτομαι και τους φίλους μου δασκάλους. Πριν να προλάβουν να βγουν στη σύνταξη (πολύ πριν τη σύνταξη με τέτοια φόρα που πήρε αυτή λες και είναι ομάδα του ΝΒΑ και πρέπει να πιάσει οπωσδήποτε τα 100) δε θα έχουν παιδιά για να τους μάθουν γράμματα.

     Δε λέω πως η λύση είναι η απαγόρευση του προφυλακτικού. Καμία απαγόρευση δεν είναι. Απαγορεύεται το κάπνισμα, (λες και το πολύ κανό κάνει λιγότερο κακό, στους άλλους τουλάχιστον) απαγορεύονται οι ταυρομαχίες, (την ψήφισαν στην Καταλωνία ακριβώς οι ίδιοι που είχαν ψηφίσει τον βομβαρδισμό του Ιράκ, όλη η ευαισθησία τους εξαντλείται στο βόδι) μέχρι το κοκορέτσι ήθελε η "πολιτισμένη" Ευρώπη ν' απαγορεύσει λες και τη ρώτησε κανένας.

     Είδα προχθές στη Βαρκελώνη, σε μια πλατεία, καινούρια πινακίδα απαγόρευσης: "ESTÁ PROHIBIDO JUGAR A LA PELOTA". (ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΜΠΑΛΑ") Κι από κάτω, γραμμένο με σπρέι: "Σ' αυτή, ή σε μια τέτοια πλατεία έπαιξαν για πρώτη φορά μπάλα ο Τσιάβι ο Πουγιόλ κι ο Πικέ".

     Πώς να μην υπάρχει υπογεννητικότητα σε μια κοινωνία που μισεί τα παιδιά! Χαζά είναι τα παιδιά να γεννηθούν. Καλλίτερα περνάν αγέννητα. Ούτε να παιξουν; Απ' την ώρα που θα γεννηθούν να βουίζουν μες στα αυτιά τους διαστρεβλωμένες αλήθειες άλλων εποχών; Και μόνο που η Παγκοσμιοποίηση χρησιμοποιεί κατ' επανάληψη τελευταία το μια χαρά για την εποχή του αλλά Δούρειο Ίππο πια "Η Ελευθερία τού ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει του άλλου", χρειαζόμαστε άλλη Επανάσταση, πιο επαναστατική απ' τη Γαλλική. Ας ελπίσουμε ότι θα την κάνουν τα λίγα παιδιά που θα τολμήσουν να γεννηθούν. Κι ας κόψουν όσα κεφάλια κρίνουν. Αρκεί να έχουν κρίση.

                                                 GRANADA--24/25-8-2012

                                                                                                           EL GRECO

                  Κεραμικό από τη Σεβίλλη.

Μου το έστειλε μια φίλη απ' την καμμένη Χίο, η Αλέξανδρα.

Είναι γραμμένο λοιπόν πάνω στο κεραμικό:

"Η κοινωνία είναι κάπως έτσι:

 

Ο φτωχός δουλεύει

Ο πλούσιος τον εκμεταλεύεται

Ο στρατιωτικός φυλάει και τους δυο

Ο φορολογούμενος πληρώνει και για τους τρεις

Ο βαγαμπόντης ξεκουράζεται και για τους τέσσερις

Ο μπεκρούλιακας πίνει και για τους πέντε

Ο τραπεζίτης καταχράζεται και τους έξι

Ο δικηγόρος κοροιδεύει και τους επτά

Ο γιατρός σκοτώνει και τους οκτώ

Ο νεκροθάφτης θάβει και τους εννέα

Ο πολιτικός ζει στις πλάτες και των δέκα..."

Δραματικά διαχρονικό και τραγικά επίκαιρο.

Βεβαίως όλα αυτά, σ' έναν ευφυή άνθρωπο σαν το κ. Πάγκαλο φαίνονται ευφυολογήματα. Ίσως επειδή κανένας δεν του είπε ότι ακόμα και δίκιο να 'χε, πρώτα πάει ο μαστρωπός στη φυλακή και μετά η πουτάνα. Αν αυτό υπενίσσεται ότι είναι ο ελληνικός λαός.

                                                                                        EL GRECO - Valencia- 23-8-12

Λάρισα-Ανδαλουσία σε 5 λεπτά: Adiós στη Ντίνα μου

στη φωτο, οι δυο χορευτές σε παλιότερη περιοδεία τους.

Λάρισα--20/21-7-2012:   Λόγω της «Κρίσης», φέτος τις διακοπές μου τις κάνω στη Λάρισα. Παρατεταμένες μάλιστα για λόγους «ανωτέρας βίας.» Η Ντίνα δεν είναι καλά. Η Ντίνα δεν είναι καλά και φαίνεται ότι φτάνει στο τέλος. Πριν καμιά ώρα γύρισα απ’ το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο τής Λάρισας και στη μάχη της μέσα, ακριβώς όπως φωνάζει και προκαλεί τον ταύρο ο ταυρομάχος ο αποφασισμένος για όλα, έτσι φώναζε απόψε ένα ακατάληπτο «ΕΛΑ… ΕΛΑ… ΕΛΑ…».

Σε ποιον το φώναζε, γιατί, τί έβλεπε, τί άκουγε, τίποτα δεν εξήγησε και νοιώθω ελεύθερος να υποθέσω ό,τι θέλω. Έτσι κι αλλιώς κόσμο πολύ είχε γύρω της, θα μπορούσε να το λέει σε οποιονδήποτε από μας, μόνη της η Ντίνα δεν έμεινε ούτε μια στιγμή.  Μπορεί να ήταν η μορφίνη που της βάζουν εδώ και δύο μέρες , μπορεί να ’ταν παραίσθηση αλλά μπορεί και η γενναιότητά της. Μπορεί να έβλεπε ΑΥΤΟΝ που κανένας μας δε θέλει να δει και που όλοι θα δούμε μια μέρα και να του έλεγε κατάμουτρα «ΕΛΑ ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ» Το «ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ» είναι υπόθεση δικιά τους, της Ντίνας και του Θανάτου, εμείς οι τρομαγμένοι ακούγαμε  μόνο το «ΕΛΑ», μέχρι εκεί έφτανε η τόλμη μας.

Εννιά χρόνια τώρα, αντιμετώπισε όλους τους καρκίνους και τις μεταστάσεις που μπορεί κάποιος να φοβηθεί. 138 χημειοθεραπείες μόνο τα δύο τελευταία χρόνια και μέχρι πριν ένα μήνα δούλευε. Είναι αισθητικός η Ντίνα και για 34 χρόνια, απ’ τα 18 της, (τα 53 θα κλείσει -έστω και στη μνήμη όσων την αγάπησαν- στις 15 Σεπτεμβρίου). 
34 ολόκληρα χρόνια κάνει όμορφες ακόμα κι όσες δε βλέπονται. Δεν έχει αφήσει μουστάκι για μουστάκι σε Λαρισαία. Ένα-ένα τα τσάκιζε τα κύτταρα της κυτταρίτιδας κι ας της τη φέραν τα δικά της. Νύφες, πανάσχημες, έλαμπαν τη μέρα τους γάμου τους. Και στην Εκκλησία και μετά, στις Βερσαλλίες, στα Κολούμπια και στα Παλάντιουμ χάρη στο μακιγιάζ της Ντίνας έλαμπαν. Όλη νύχτα έκρυβε τις ατέλειες το μακιγιάζ της Ντίνας.

Σχεδόν 30 χρόνια φίλοι. Απ’ τα 14 μου είναι πάντα εκεί. 
Ανιδιοτελής, (εξωπραγματικά για άνθρωπο), αθόρυβα γενναιόδωρη και παρούσα ουσιαστικά πάντα. Και άσυλο μού έδωσε όταν με διώξαν απ’ το σπίτι για έναν έρωτα που δεν εγκρίναν, με μάζεψε, με τάιζε με κοίμιζε στο σπίτι της στην οδό Μιαούλη. Και στην εφηβεία μου, δεν άφησε σε χλωρό κλαρί σπυράκι για σπυράκι. Έφτιαχνε τα μαγικά της φίλτρα, με πασάλειβε και τα εξαφάνιζε μην τυχόν και τρέξει πύον η ανασφάλειά μου. Και ταξίδια κάναμε πολλά. Πήγαμε κι από δω, πήγαμε κι από κει. Και στη Σκιάθο σε κεντρικό άνετο ενοικιαζόμενο μείναμε, και στο Agrigento ένα μήνα σε άβολη σκηνή απόκεντρου κάμπινγκ γιατί η Ιταλίδα, ο έρωτας μου, ο «μη εγκεκριμένος», η Analissa,έπαψε να είναι έρωτας, κι έκανε τα πάντα για να δικαιώσει και μάνα και πατέρα που με είχαν διώξαν απ’ το σπίτι. 
Η Ντίνα όμως έμεινε μαζί μου, εκεί, στη σκηνή να καίγεται απ’ τις θερμοκρασίες της Σικελίας στηρίζοντας την εμμονή μου πως μπορεί να αναστηθεί ό,τι έχει πεθάνει.

Τον Μάρτιο που είχαμε ξαναειδωθεί, μου είπε: «πρώτα ο Θεός, να τελειώσω μ’ αυτές τις κωλοχημιοθεραπείες και θέλω να ’ρθω το καλοκαίρι να κάνουμε το ταξίδι στην Ανδαλουσία.»

Βλέποντας τη Ντίνα αυτές τις μέρες, να γίνεται μη αναγνωρίσιμη, αναπόφευκτα σκέφτομαι τη στιγμή του αποχαιρετισμού.  Σήμερα με ρώτησε η Άλμπα «πού θα πάει η Ντίνα μπαμπούλη και λες συνέχεια θα φύγει;» Της είπα το εύκολο: «στον Ουρανό» κι αμέσως την προσγείωσα, την πήρα αγκαλιά κι έβαλα στο youtube το τραγούδι που χόρευε η Ντίνα πάντα στα μπουζούκια: «Το Σημάδι» του Πάριου. (Στη Λάρισα ήμασταν πού θα πηγαίναμε;) 

Είναι δυνατόν ένα youtube να ’χει την επίδραση μορφίνης; 

Κι όμως! 

Στη μικρή οθόνη του υπολογιστή έβλεπα τη Ντίνα και τον Πάριο 20 χρόνια κι οι δυο νεότεροι, να τραγουδάνε αγκαλιά. Και δεν είδα μόνον αυτούς τους δυο. Ξαφνικά είδα να πέφτει πάνω τους κι η Μαρινέλα, από πίσω η Χαρούλα, η Γαλάνη, ο Παπάζογλου…χαμός γύρω απ’ τη Ντίνα μου όπως πριν λίγο γύρω απ’ το κρεβάτι της στο Νοσοκομείο.

Είπα στην Άλμπα (και φαίνεται πως η ανάγκη μου βρήκε τον τρόπο να μιλήσει για το Θάνατο μ’ ένα παιδί 7 χρονών, δε θα ρωτούσε όσα ρώτησε αν δεν είχε καταλάβει) πως χθες βράδυ έβαλα το τραγούδι της στο τηλέφωνο, το πλησίασα στ’ αυτί της και ξαφνικά, το Blackberry της μορφίνης. Youtube Versus Blackberry. Η Ντίνα κατάλαβε ποιος ήταν, κατάλαβε τι άκουγε, έκανε κάτι σα χαμόγελο, κι η μάνα της, η θεία Αννούλα άρχισε να τραγουδάει. Δεύτερη φωνή εγώ. «Το Σημάδι».

Της έκανε εντύπωση της Άλμπας, που ενώ η Ντίνα «έφευγε για πάντα για τον Ουρανό» η μάνα της κι εγώ το ρίξαμε στο τραγούδι...

Λάρισα--21/22-7-2012:   Μέσα στο χαμό που γίνεται στο κεφάλι μου, με πιάνω επ’ αυτοφώρω ώρες-ώρες να σκέπτομαι, τί παπούτσια θα βάλω την ημέρα που η Ντίνα θα βγάλει τα φτερά για τον Ουρανό. Εγώ ήρθα για διακοπές, με σαγιονάρες ήρθα, σαγιονάρες και μόνο ένα ζευγάρι μαύρα λουστίνια για έναν γάμο που έχω, τ' άφησα όλα πίσω στη Μαδρίτη, το καλοκαίρι γίνονται γάμοι, όχι κηδείες...  

Ξαφνικά θυμήθηκα κάτι κατάμαυρα παπούτσια του flamenco,που αγόρασα το χειμώνα που πάλι είχα πολύ χρόνο ελεύθερο και γράφτηκα σε μια σχολή χορού. Πάνω κάτω το ίδιο θα μου έρχονταν αν άρχιζα τα αντικαταθλιπτικά κι έτσι αποφάσισα χορό αντί για χάπια. 

Και λίγο οι εξηγήσεις στην Άλμπα για το τραγούδι μπροστά στο θάνατο, λίγο τα μαύρα τα ψηλοτάκουνα παπούτσια, έκατσα κάτω απ’ την κληματαριά, έβγαλα φύλλα και κλαδιά, αναρριχήθηκα, ρίχνω μια ματιά στο φεγγάρι, βλέπω ένα κουτί με παπούτσια, τα βγάζω με το κατάμαυρο μυαλό μου, τα φοράω, βάζω στο youtube μια Bulería της Rocío Jurado που κι αυτή ο καρκίνος τής έδωσε τα παπούτσια της στο χέρι για τον Ουρανό πριν λίγα χρόνια, ξαφνικά έμφανίζεται κι Ντίνα εκεί κάτω απ' την κληματαριά, νέα, όμορφη, λαμπερή και μαυρισμένη σαν από διαφήμιση αντηλιακού όπως την είχε κάνει τότε ο ήλιος στη Σικελία κι αφέθηκα «σε μια τρελή τρελή ονειροπόληση» πως ήμασταν  σπουδαίοι χορευτές σε περιοδεία…

Και πού δεν πήγαμε μ’ αυτή την τουρνέ, την Ανδαλουσία φύλλο και φτερό κάναμε. Από επαρχία σε επαρχία, και στις 8 χωρίς ούτε ένα ρεπό, καραβάνι ολόκληρο οι δυο μας μόνο. Ούτε σκηνή, ούτε μπαούλα, ούτε κονσόλες, καλώδια, και μικροφωνικές… Ούτε καν ένα σακ βουαγιάζ στην πλάτη. Η Ντίνα ένα φόρεμα απλό με ασπροκόκκινο πουά, εγώ ένα στενό κατάμαυρο παντελόνι και τα παπούτσια του ο καθένας, αυτά όλα κι όλα και φύγαμε.

Ποτέ παπούτσια που φορέθηκαν στο κεφάλι δεν πήγαν κάποιον τόσο μακριά!

 Και τους ελαιώνες της Χαέν οργώσαμε κι ας ήταν μόνον οι Bandoleros θεατές μας. Ένας αρχιληστής μάλιστα την πέρασε για την Κάρμεν, έλεγε ότι είναι η γυναίκα του και ήθελε να την πάρει στη σπηλιά του.

Μετά χορέψαμε μέσα στο Τζαμί της Κόρντοβας έχοντας ν’ ανταγωνιστώ 857 ολόκληρες κολόνες γιατί όλες θέλαν να γίνουν ο καβαλιέρος της. (Ούτε τα προσχήματα δεν κρατούσαν, «την έπεφταν» στη Ντίνα εν ψυχρώ μπροστά στα μάτια μου. Αυτό το χούι του λατίνου εραστή που και καλά «είναι αμαρτία να μην φλερτάρεις θηλυκό», μέχρι οι κολόνες το ’χουν στην Ανδαλουσία.)

Από κει, στην Αλάμπρα όπου είχα Άγιο γιατί μου όρμησαν και τα 12 Λιοντάρια στο χαρέμι για να μου την πάρουν. Προκαλούσε βέβαια λίγο κι η Ντίνα, σε κάθε στροφή, άγγιζε δήθεν λίγο τυχαία τη χαίτη τους. Πάνω, απ’ τους Κήπους Χενεραλίφε, εκατομμύρια μαύρα μάτια ελιά στριμώχνονταν για να μας δουν. Φαινόταν μάτια καλλιεργημένα, βλέμματα πονεμένα και βαθιά, άλλοι μουσουλμάνοι ετούτοι, καμιά σχέση με κείνους που βάλαν κάποτε φωτιά στη Σμύρνη. Όλοι με τον Αριστοτέλη στη μασχάλη ετούτοι, τα «Πολιτικά» θυμάμαι είχαν, (και τα 8 βιβλία). Μεγάλη επιτυχία στη Γρανάδα! Να ’ρθει μέχρι η Σουλτάνα, δεν το περιμέναμε! Πρώτη φορά είδα τη Ντίνα να ’χει τρακ. Εγώ, ένοιωσα άβολα πιο πολύ όταν είδα στο θρόνο του Σουλτάνου να κάθεται ο Lorca.

Κι απ’ τη Γρανάδα, ολοταχώς βρεθήκαμε να ιδρώνουμε σ’ ένα σοκάκι του Κάντιθ μπροστά στον Ατλαντικό χωρίς ούτε ένα καράβι θεατή. Έλα όμως που βρέθηκε ένας έλληνας, -πραγματικά όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις έναν. Στη δεύτερη σειρά καθόταν ο Νίκος Καβαδίας μ’ ένα ναύτη αφρικανό. Δεν είναι ότι σνομπάραμε τους δυο μοναδικούς μας θεατές όμως, ερχόμασταν απ’ την Αποθέωση και δεν μπορέσαμε να προσαρμοστούμε σε τόση θάλασσα. (Μεταξύ μας, στο Καντιθ δεν πήγε καθόλου καλά το πράμα. Κοιμόταν όλη η πόλη απ’ το Φεβρουάριο κι ας ήταν Ιούλιος τώρα… είναι μην πάρουν το ποτήρι στο χέρι αυτοί, πρέπει να ήπιαν το μισό Ατλαντικό. «Πάλι καλά» λέω στη Ντίνα «που το Κάντιθ βλέπει στον Ωκεανό γιατί αν ήταν η Μεσόγειος, θα την είχαν κάνει «άσπρο πάτο» και  τώρα τα νησιά μας θα ήταν λοφίσκοι στην έρημο και δε θα τα ’θελε ούτε η Τουρκία.» Δεν της καίγονταν καρφί για την Πολιτική της Ντίνας, μου φύσηξε τον καπνό στη μούρη και προχώρησε μπροστά...) 

Την άλλαξα τη κουβέντα αμέσως κι ύστερα την πιάνω  απ’ τη μέση, ρίχνουμε μια στροφή διπλή, και ως δια μαγείας, βρεθήκαμε στο Γουαδαλκιβίρ. Κι απ’ τη μια όχθη και απ’ την άλλη, και με τον Χρυσό Πύργο χορέψαμε και με μια άστεγη στην Τριάνα κάναμε τρίο. «Μ’ αρέσουν τα σκουλαρίκια σου... και τα μάτια σου μ' αρέσουν...» της λέει η Ντίνα της άστεγης, «πώς σε λένε;» «Κάρμεν» απαντάει αυτή, «Δούλευα σ’ ένα καπνεργοστάσιο αλλά ήρθε κρίση είπαν κι έκλεισε... δεν ήμουν πάντα άστεγη». 
Τραβάω εγώ την «άστεγη» ευγενικά απ' το χέρι, ένα βαποράκι Μαροκινός πιάνει τη Ντίνα  απ’ τη μέση, μας βλέπουν απ' τα παράθυρα και κατεβαίνουν κι άλλοι,, βγαίνουν κι από τα πάτιος κι κι απ' τα στενά, κόσμος, χαμός, ακούν τη φασαρία κι οι άστεγοι απέναντι και πλησιάζουν, χαμός, κι αυτοί, πάνω από δυο χιλιάδες... άστεγοι και μεις, θρίαμβος και πανικός! Σπάσαμε τα τζάμια σε 3 τράπεζες και βάλαμε φωτιά το ποτάμι. Ευτυχώς είχαν πιει και οι αστυνομικοί και κάναμε καλή παρέα, όλα εν τάξη τούς φαινόταν.

Με το που «πέφτει» η τρίτη συνεχόμενη Bulería πεινάσαμε και πεταχτήκαμε στη Μάλαγα. Πήραμε ποικιλία, διάφορα ψαράκια τηγανητά, γαρίδες, λίγο χταπόδι, γόνο καλαμαριού και δυο τρεις tapas της ημέρας… Φτηνά και καλ΄όλα! Σ’ ένα στενό ακριβώς πίσω απ’ το Μουσείο Πικάσο, γυρίζω να ζητήσω ένα μπουκάλι κρασί ακόμα και τι να δω: Ο Antonio Banderas! Προσπαθούσε ο έρμος τρυφερά να σηκώσει τη Melanie που είχε πιει πάλι και δεν του πολυέδινε σημασία γιατί μιλούσε στο τηλέφωνο. Κάνω νόημα στη Ντίνα να κοιτάξει… Από τότε ακόμα που έπαιξε στο EL MATADOR «χτυπιόταν» όταν τον έβλεπε. Μια ζωή ερωτευμένη με τον Μπαντέρας η Ντίνα αλλά αυτός εκεί με την αλκολικιά. Μια ζωή ερωτευμένη με τον Μπαντέρας στην οθόνη και τώρα τον είχε δυο τραπέζια δίπλα. Σιγά μην κρατούσε τα προσχήματα. Σηκωθήκε δήθεν αυθόρμητα και πήγε στο τραπέζι του. Η «σύζυγος» μιλούσε ακόμα στο τηλέφωνο, λιώμα, το είχε σε ανοιχτή ακρόαση. Και να ήθελες να μπερδέψεις τη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής δε γίνετε. Η Amy ήταν! Η Amy Winehouse! Είναι φωνή αυτή να τη μπερδέψεις; Ζητούσε από τη Melanie να της κάνει «πάσα» στον ουρανό κάνα μπουκάλι γιατί είχε λέει απ’ τον Ιούλιο του 11 να βρέξει τα χείλια της. (Όλοι αλλά ειδικά οι αλκοολικοί πρέπει να τον σιχαίνονται το Θάνατο. Να σε πιάσει η στέρηση, να κολλάει το στόμα σου απ' τη λάσπη και τί κάνεις; Σφηνάκι από βροχή;) 
Η Melanie και η Amy, στον κόσμο τους, ο Antonio με άβολο χαμόγελο αλλά πάντα χαμόγελο, η Ντίνα για πρώτη φορά να μ’ έχει γραμμένο και να τον κοιτάζει σαν ηλίθια, κι εγώ με τα παπούτσια μου τα μαύρα του γάμου το ’ριξα στο taconeo. Είχε και ξύλινο πάτωμα το ταβερνάκι, αν έμεναν κάποιοι στο υπόγειο, κουρέλι τα νεύρα τους! Ούτε που χόρευα μπροστά σε Σταρ του Χολυγουντ με κομπλεξάρισε ούτε που της Ντίνας οι φιγούρες ήταν πια για άλλον άντρα. Το κατάπια όλα χωρίς πολλά πολλά δράματα: ανάμεσα από μένα και τον Antonio μια λογική γυναίκα αυτόν διαλέγει. Κανένα δράμα, ίσα-ίσα, που το ευχαριστήθηκα γιατί δεν είναι καλό να μένουν όνειρα ανεκπλήρωτα κι η Ντίνα 30 χρόνια τώρα φαντασιώνονταν να βρεθεί σε τε-τα-τετ μαζί του. (Είδα με τα ίδια μου τα μάτια αυτό που λένε όλοι: «ο Antonio πάνω απ’ όλα, είναι καλός άνθρωπος» Κατ’ αρχάς δε μας άφησε να πληρώσουμε πεσέτα! Σε πεσέτες ήρθε ο λογαριασμός, τον είδα κι αυτόν με τα ίδια μου τα μάτια.) Και για να είμαι δίκαιος πρέπει να πω πως ό,τι έκανε, δεν το ’κανε σαν κανένας «σαλιάρης» για να κάνει εντύπωση στη Ντίνα. Κέρασε με την ψυχή του και τη Ντίνα και μένα γιατί δεν μπορούσε να δεχτεί ότι ήμαστε στην πόλη του και θα πληρώσουμε. (Μαλαγένοι κι οι δυο αλλά, καμιά σχέση ο Antonio με τον Picasso!)

Ποδοβολητό στο ποδοβολητό σαν άλογα αφηνιασμένα βρεθήκαμε στη Χερέθ. Ήπιαμε ένα jerez, cherry το λέν οι άγγλοι. Υποτίθεται χωνευτικό γιατί εμένα, μου ’χε καθίσει ο γόνος τού καλαμαριού σαν απόγονος: στο λαιμό, στην πλάτη, στο σβέρκο…παντού η μνήμη.

Από κει, επόμενος σταθμός τής περιοδείας, δυο τζούρες η Αλμερία (ακόμα ζαλισμένος είμαι.) Πώς το στρίβουν έτσι οι τσιγγάνοι και μοιάζει με φουγάρο πλοίου! Πύραυλος έγινε κι η Ντίνα.

Ρουφηξιά στη ρουφηξιά "εκτοξευθήκαμε" στο Palos της Ουέλβας, πάνω στην τρίτη Καραβέλα, τη Σάντα Μαρία, ξύλο ιδανικό για τα τακούνια μας! Τραβάει η Ντίνα άλλη μία ρουφηξιά, τίποτα. Προσπαθώ και ’γω, τίποτα πάλι! Με τόση υγρασία ο Ατλαντικός, πώς να τραβήξει το τσιγάρο! (Ευτυχώς γιατί, μια ρουφηξιά ακόμα κι έτσι όπως ήταν «φτιαγμένη» απ’ τον Banderas, θα ’βλεπε τον Λόρκα για Ριτσαρντ Γκιρ. Απ’ το ’80 το 'χε αυτό το δίλλημα ανάμεσα στο Γκιρ και τον Μπαντέρας.) Ξαφνικά, μπροστά στη μύτη μας, ανάβει ένας αναπτήρας, τραβάει η Ντίνα και το τσιγάρο ξανάναψε. Σηκώνουμε με δυσκολία το κεφάλι και τι να δούμε: ο Κολόμβος, στην τρίχα ντυμένος Καπετάνιος μ' έναν αναπτήρα στο χέρι. Δε λέει που ακόμα δεν έμαθε πού είχε φτάσει, ήθελε να παραπλανήσει τη Ντίνα στ’ αμπάρια! Εδώ ολόκληρες Ινδίες δε βρήκε, τ' σκοτεινά αμπάρια θα βρισκε; (Εγώ ούτε που τον κοίταξα. Αν του δώσεις αέρα του άσχετου θέλει να κάνει κουμάντο μετά.) «Να δεις» της λέω της Ντίνας στ’ αυτί, ένα γεια να του πούμε, μετά θα παρουσιάζεται για Μάνατζ'έρ μας. Μακριά από τυχοδιώκτες! Κράτα τον σε απόσταση, θα μας διαλύσει αυτός σαν τη Γιόκο Όνο!» Δε χρειάστηκε να το ξαναπώ. Σιγά μην παρατούσε εμένα η Ντίνα για τον Κολόμβο. Είχε γνωρίσει αρκετούς τυχοδιώκτες στη ζωή της και τους απεχθάνονταςν όσο και γω. «Déjanos en paz Cristobal» του κάνει και φύγαμε. (Σε ελεύθερη μετάφραση: Αι παράτα μας Χριστόφορε)  .

Και πού δεν πήγαμε σήμερα με καράβι το youtube και κουπί την Ανάγκη. Έτσι κι αλλιώς ονειροπόληση ήταν και μάλιστα υποχρεωτική λόγω αποχαιρετισμού, όχι σαν αυτά τα προαιρετικά με τα κόστη τα έξτρα, τα απρόβλεπτα. Το ήξερα το κόστος απ’ τη αρχή, δεν είναι προαιρετικός ο πόνος μετά από 30 χρόνια αγάπης.

22/7/2012.,  6:30.

Μούσκεμα έγινα!

Κι απ’ τη ζέστη, -στη Λάρισα Ιούλιος, δεν είναι για κηδείες- κι απ’ την κουβέντα με το Γιώργο τον αδερφό της Ντίνας, ώρες ατέλειωτες μέσα κι έξω απ’ το Νοσοκομείο. Ο πιο αγαπημένος φίλος μου στην εφηβεία, χάρη σ’ αυτόν μπήκε στη ζωή μου η Ντίνα.

Λάρισα--22/7/2012.,  11:10.

Η Ντίνα πήγε στον Ουρανό.

     «Ξεκουράστηκε» είπαμε όλοι λες κι είναι ξεκούραση στα 50 σου να μην κάνεις τίποτα. Να μην αναπνέεις, να μην περπατάς, να μην κάνεις έρωτα... Αυτή η κούραση είναι ειδική και τόση που για να ξεκουραστείς δεν πρέπει να κάνεις Τίποτα. Ούτε αυτό που λέμε «κάτσε να ξεκουραστείς». Όχι, ούτε να καθιστός. Πάντα, ή καλλίτερα, για πάντα ξαπλωμένος και μόνο ανάσκελα. Ωραία ξεκούραση! Να τη χαίρονται όσοι τη βγάλαν έτσι!

Υ.Γ: Μαδρίτη, 13/8/2012

     Ντίνα μου, αν και εφόσον φτάνει ως εκεί η χάρη και η εμβέλεια του facebook,των Blogs, των εφημερίδων και των προσευχών, ας κάνουν τη χάρη στην Ανάγκη μου να επικοινωνήσω μαζί σου. Δεν είμαι καλά σήμερα, το status μου είναι ασταθές.

     Είναι τα γενέθλιά μου σήμερα και κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο, ξεχνάω ότι πέθανες και νομίζω είσαι εσύ. Εσύ όμως πέθανες κι εγώ πρέπει να το αποδεχτώ εκτός κι αν ξέρεις κανέναν άλλο τρόπο.


Υ.Γ.: Βαρκελώνη, 22/8/2012, ένας μήνας ακριβώς από την «ξεκούραση» της Ντίνας

 Θα κάνω κι άλλα ταξίδια μαζί της. Γιατί μου μένει αυτός ο τρόπος που μόνος μου έφτιαξα. Αυτή είναι η ελπίδα μου τώρα. Οι «τρόποι» που θα φτιάχνω μόνος μου κάθε φορά που θα μένω πίσω μέχρι να ’ρθει η ώρα και για τον δικό μου Ουρανό. Η ώρα που δίπλα στην παύλα των γενεθλίων μου θα μπει τελεία και παύλα.


Υ.Γ.: Γρανάδα, 11/9/2012. 

Ντίνα μου, πέθανε κι η θεία Ιφιγένεια σήμερα. Με την «ευκαιρία» τής έδωσα να σου φέρει κάτι c.d που σου ’γραψα. Κι έβαλε κι η μάνα σου λίγα αυγά κι ένα κοτόπουλο. Μη μας παρεξηγείς. Εσύ ειδικά το ξέρεις πια πολύ καλά ότι πρώτα βγαίνει η Ψυχή και μετά η φτιαξιά τού καθενός μας.

Υ.Γ: 22/07/2019: 

Δεν του πάει το καλοκαίρι του θανάτου, θέλει συννεφιές και μέσα, χώρους, κλειστούς γράφει σήμερα ο πολύ αγαπημένος φίλος Periklis Moscholidakis, στη υπέροχη ανάρτησή του. Έγραψε και στη φίλη του, την αξέχαστη Χρύσα Σπηλιώτη που σα σήμερα 22 του μηνός κάηκε ζωντανή στην πυρκαγιά στο Μάτι μπροστά στα μάτια μας κι η Χρύσα και τόσος κόσμος...
«Να μην πεθάνεις καλοκαίρι, δε σου πετυχαίνει η κηδεία» αυτοσαρκάζονταν ο Τσαρούχης.
Ξέρω εγώ μία που πέτυχε, σα σήμερα έγινε, 22 Ιουλίου 2012, εφτά χρόνια πριν, κάναμε μια κηδεία στη Ντίνα μου πολύ πετυχημένη, ούτε φωνή ούτε ακρόαση από τότε, ίχνος Ανάστασης, έστω να ‘ρθει στ’ όνειρο λίγο περαστικά, ν’ αφήσει τη βεβαιότητα εκείνη που μόνο το όνειρο μπορεί να σου προσφέρει, ότι η κηδεία που θυμάσαι, ήταν εφιάλτης, πάει πέρασε…

Αν ευκαιρείς Ντίνα, έλα λίγο…

                                                                                                   El Greco

Η Rocío Jurado στο Qué no daría yo por empezar de nuevo. (Τί δε θα 'δινα να ξαναρχίσω απ' την αρχή.) 

            Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΟΥΛΙΑ

  
     Ένα μήνα μετά, (όχι κι ότι κράτησαν τόσο οι διακοπές) επιστρέφω για να αποχαιρετήσω μια απ' τις πιο αγαπημένες μου φωνές. Και νομίζω απ' τις πιο σπουδαίες που τραγούδησαν ποτέ στην ισπανική γλώσσα. Η φίλη της Φρίντας Κάλο, η Chavela Vargas έφυγε. Πάει και η Emy παει και η Whitney παει τώρα και η Chavela. Για να μη βάλω και τις άλλες, τις πιο προσωπικές απώλειες. Είχα απ' τη Μαλβίνα να κλάψω για άνθρωπο που δε γνώρισα προσωπικά.

     Έφυγε η Chavela στα 93 της. Πλήρης ημερών λένε. Ήθελα να 'ξερα που βασίζεται αυτό το "πλήρης" μην πω ότι θα ήθελα να 'ξερα και ποιος το εφήυρε, όνομα και τηλέφωνο να ρωτήσω μερικά πράματα.

     Μακάρι να γινόταν πραματικότητα η ευχή της Κικής Δημουλά: Αντί να μένει πίσω το "έργο" (καλά κρασιά δηλαδή) και να πεθαίνει ο "δημιουργός", να γινόταν το αντίθετο. Στα τσακίδια το "έργο" κι Αθάνατος ο "δημιουργός", αιώνια να δημιουργεί εφήμερα και θνητά έργα. Ο "δημιουργός" όμως, ο Άνθρωπος, αθάνατος.

                                                                                   EL GRECO, Granada, 7-8-2012